Volg meer dan honderd mensen op Twitter en je raakt al snel het overzicht kwijt. Waarom zou je er dan ook meer dan honderd volgen? Nou, als journalist bij het Eindhovens Dagblad vind ik het belangrijk om te weten wat er onder Eindhovense twitteraars leeft én dat zij mij ook via Twitter kunnen bereiken. Maar als je uiteindelijk meer dan duizend twitteraars volgt, wordt je niet meer vrolijk van je algemene tijdlijn. Heb je net de laatste tweets gelezen, staan er weer tien nieuwe berichten op je te wachten.

Twitter biedt de mogelijkheid om lijsten aan te maken. Sinds die functionaliteit beschikbaar is, maak ik daar ook gebruik van. Ik maakte een lijst met collega’s, journalisten, Eindhovenaren, media en concurrenten in de regio. Andere twitteraars waren ook druk in de weer met lijsten en enkele verzamelingen waren de moeite waard om te volgen. Maar uiteindelijk bood ook dit geen oplossing. De lijsten van anderen waren voor mijn behoeften incompleet en mijn eigen lijsten hield ik maar halfslachtig bij. Geen oplossing dus. Maar gelukkig kun je het beheren van lijsten ook automatiseren.

Geautomatiseerd Twitter-lijsten aanmaken en beheren

Een goede maand geleden ontdekte ik Formulists. Op basis criteria die je zelf kunt instellen genereert Formulists lijsten. Als journalist bij het ED wil ik graag een lijst met relevante twitteraars uit Eindhoven en omstreken. Formulists neemt dagelijks alle mensen die mij volgen of die ik volg door en iedereen die in zijn bio of locatie ‘Eindhoven’ of ’040′ vermeldt voegt Formulists toe aan de lijst. Vervolgens speurt Formulists door een aantal lijsten met Eindhovense twitteraars van anderen. Als daar nog mensen tussen staan die 250 volgers of meer hebben en die nog niet op mijn eigen lijst staan, voegt Formulists hen ook toe aan mijn lijst. Omdat ik in deze lijst geen accounts wil van media of journalisten – daar heb ik een andere lijst voor – haalt Formulists deze accounts er tot slot uit. Het eindresultaat is een redelijk overzichtelijke lijst van net geen 250 twitteraars uit Eindhoven en omstreken.

Opnieuw chaos: lijsten bijhouden

Met dank aan Formulists heb ik inmiddels vijf lijsten gemaakt en daarnaast volg ik acht lijsten die anderen maakten en beheren. Opnieuw chaos. Tien lijsten bijhouden is net zo ondoenlijk als één tijdlijn met tweets van duizend twitteraars. Zeker als je Twitter.com gebruikt. Daar kun je niet overzichtelijk al je lijsten bekijken.

In Tweetdeck kan dat wel. De  lijsten die voor mij het belangrijkste zijn, kan ik in één oogopslag zien. Een paar keer per uur scroll ik van links naar rechts door mijn lijsten in Tweetdeck en ik ben weer bij. Natuurlijk lees ik niet alles, maar ik zie razendsnel of er iets bijstaat dat ik moet lezen.

Paul Vereijken

Paul Vereijken is journalist en houdt zich dagelijks bezig met de verandering van zijn vak.

More Posts - Website - Twitter

Overdrijft Ahmad? Als ik naar mijzelf kijk, hecht ik in het algemeen aan brieven meer waarde dan aan e-mails. Dagelijks krijg ik tientallen e-mails, maar persoonlijke brieven zijn zeldzaam. Nu krijgt een politicus vast dagelijks tientallen persoonlijke brieven, maar toch zal er ook voor hem of haar rondom een brief dat nostalgische gevoel hangen van de afzender die tijd en moeite stak in de brief. Goed overdenken wat je wilt schrijven, een kladversie op papier zetten en dan pas de echte brief.
Wil je het proberen? Femke Halsema houdt wel van corresponderen, twitterde ze gisteren naar Ernst-Jan Pfauth.

Paul Vereijken

Paul Vereijken is journalist en houdt zich dagelijks bezig met de verandering van zijn vak.

More Posts - Website - Twitter

Belang van filteren

Volgens een onderzoek van Xerox neemt de hoeveelheid informatie (zowel papier als digitaal) in organisaties elk jaar toe met 65%. Hoe filter je uit deze berg informatie de voor jou relevante zaken? Met tools zoals Google Reader en Netvibes kun je informatie van interessante bronnen (zoals blogs) verenigen op één plaats, maar heb je meer dan 10 blogs op elke tab van je Netvibes en een stuk of 6 tabs (per onderwerp) dan blijf je het overzicht scannen naar op het eerste gezicht interessant berichten. Het probleem is dat deze bronnen ook ruis creëren; dus niet persoonlijk relevante content. Daarnaast ‘lenen’ veel bronnen berichten van elkaar. Hoe kunnen relevante berichten gemakkelijk gescheiden worden van de ruis? Het antwoord hierop: micro curation.

Micro curation

Micro curation (sorry voor de Engelse term, maar ik kan geen dekkende vertaling vinden) is bedacht door Oliver Reichenstein van Information Architects en gaat uit van het concept dat je bepaalde bronnen of personen aanwijst als experts op een bepaald gebied. Deze experts worden ingezet als filter tussen de oorspronkelijke bron en jouzelf. Jouw experts selecteren (of produceren) bepaalde informatie of berichten die zij interessant genoeg vinden in om (met jou) te delen. Zij scheiden dus voor jou de interessante informatie van de ruis. Voor dit concept gelden twee belangrijke regels:

1. Wanneer een bepaalde bron door meerdere personen zoals wordt aangewezen als een expert dan neemt de betrouwbaarheid van de expert, en dus de kwaliteit van hun filter, toe.
2. Wanneer bepaalde informatie door meerdere experts wordt aangewezen als interessant neemt de waarde van de informatie toe.

Experts op twitter

Een platform waarop dit concept bij uitstek van toepassing is Twitter. Enerzijds is Twitter een plat communicatiemiddel, maar anderzijds is het een tool waarmee iedereen links naar (volgens hun) interessant informatie deelt. Door het selectief zijn in het volgen en niet volgen van bepaalde personen (filterselectie) krijgen deze personen een bepaalde waarde en wordt aan deze persoon een bepaald kennis autoriteit toegekend. Hiermee krijgt de informatie (links) die deze persoon twittert het stempel persoonlijk relevant. Deze relevantie neemt toe wanneer je de bovenstaande twee regels hierop toepast:

1. Hoe meer mensen deze persoon ook volgen (aanwijzen als expert).
2. Hoe meer mensen dezelfde link twitteren (informatie als interessant bestempelen).

Een infrastructuur om micro curation op toe te passen bestaat dus al, maar hoe maakt je dit geschikt voor het filteren van informatie?

Web Trend Map community

Information Architects heeft op basis van micro curation de Web Trend Map community in het leven geroepen. Hier kunnen leden van deze community hun twitter experts importeren. De links die jouw experts op twitter plaatsen worden hier uitgefilterd. De links die door meerdere experts worden getwittert en de experts die door meerdere personen gevolgd worden zijn interessanter en komen dus bovenaan te staan.

Op deze manier kan je zien wat de populairste en meest waardevolle content is volgens jouw experts. Hierna aggregeert Web Trend Map zelf ook al deze persoonlijke experts om de meest waardevolle content naar boven te halen van de gehele community (dit noemen ze trending links).

Tot slot

Sociale nieuwssites bestonden al (Digg, StumbleUpon, NuJij, etc), maar deze gaan uit van de mening van de massa. Met micro curation wordt jouw persoonlijke, en dus relevante, sociale omgeving meegenomen. Hierdoor wordt het sociale aspect van nieuwssites verfijnd waardoor persoonlijke informatie filtering mogelijk wordt. Dit maakt het consumeren van nieuws een stuk efficiënter. Het scannen van vele blogs en sites om up to date te blijven hoort dan tot het verleden. Volgens Jeremiah Owyang zal in het vierde tijdperk van het sociale web, the Era of Social Context, alle informatie op het internet steeds meer om jou heen gevormd en afgestemd worden. Micro curation is een eerste stap richting dit tijdperk.

Sebastiaan Bode

Sebastiaan werkt als strateeg bij internetbureau eFocus. Hier helpt hij bedrijven om het internet in te zetten als effectief onderdeel van hun bedrijfsstrategie, maar probeert hij ook mensen te verwonderen met mooie ideeën. Dit gebeurt altijd vanuit de gedachte van het behalen van online effect. Hij studeerde Digitale Communicatie aan de Hogeschool Utrecht en voltooide de master Communication Studies aan de Universiteit Twente. Daarnaast houdt hij van lekker eten en allerhande gadgets die het leven leuker maken. Hij is hier nog meer online te vinden.

More Posts

Hieronder een demo. En nog een vraag: zou jij een dergelijk concentratieprogramma gebruiken? Of, als je dat al doet: welke gebruik jij?

Klik hier om de video te bekijken

Ernst-Jan Pfauth

Ernst-Jan Pfauth (1986) raakte halverwege zijn studie communicatiewetenschap verslaafd aan bloggen. Toen hij een ruzie tussen Balkenende en Witteman vastlegde, werd zijn blog Spotlight Effect ook daadwerkelijk gelezen. Na een stage bij de Verenigde Naties in New York reisde hij voor Web 2.0 blog The Next Web een jaar de wereld rond. Voor nrc.next verkocht hij zijn ziel aan de dode-bomen-industrie, vinden zijn oud-collega's. Zijn persoonlijke blog is DutchProblogger.nl.

More Posts - Website

Achter al deze kolder moet haast wel een prettig gestoord iemand zitten, en hij zit inmiddels alweer twintig jaar in het vak. Tim Schafer beschrijft in een prachtig verhaal hoe hij na meerdere afwijzingen bij de concurrentie uiteindelijk terecht is gekomen bij LucasFilm. 

Het eerste telefoongesprek was eigenlijk al een mislukking. Shafer vertelde dat hij dolgraag bij LucasFilm wilde werken, omdat hij Ball Blaster zo’n geweldig spel vond. Dat was echter de naam van de illegal kopie; het origineel heette Ball Blazer. Een hedendaagse programmeur zou dat een #FAIL noemen. Toch mocht Schafer zijn sollicatie insturen, en omdat hij in zijn eigen ogen niks te verliezen had besloot hij er een stripavontuur van te maken. Dat pakte aardig uit:

Schafer is verantwoordelijk geweest voor een groot deel van de dialogen in de eerste twee delen van het spel en daarmee de humor die het spel de cultstatus geeft die het verdient. Hij vond zijn verdiende droombaan door te zijn wie hij was en gaf ons Monkey Island, een serie die tot op de dag van vandaag nog niet is uitgemolken.

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Toen we net van start waren gegaan met Wakoopa hielden we vaak gebruikerstests. We nodigden dan een paar vrienden uit op ons kantoor met de belofte van gratis bier en halflauwe pizza. In ruil voor dit culinaire hoogstandje klikten ze door onze site heen terwijl wij er met een notitieblok en een gefronst voorhoofd achter stonden. Of je nou een restaurant begint, een kledingzaak of een website: je zet niet zomaar de deuren open voordat je weet hoe mensen reageren op je product. Maar wat te doen nadat je bent gelanceerd? Hoe blijf je dan de veranderingen die je maakt testen?

Dat doe je bijvoorbeeld via een A/B-test. Sinds begin vorig jaar heb ik dit onder de knie, en dat is eigenlijk veel te laat. Bij een A/B-test maak je twee of meerdere varianten van je product, en bekijk je regelmatig welke variant meer resultaat oplevert. Bij ons was bijvoorbeeld de vraag: wat voor tekst moeten wij gebruiken om bezoekers van onze site te motiveren om zich aan te melden? Dankzij een A/B-test hebben we de conversie van het aantal aanmeldingen op sommige pagina’s verhoogd met 184%.

Niet alleen zijn de resultaten van deze tests voor de ondernemer interessant, ze zijn fantastisch te gebruiken in teamverband. Ze motiveren iedereen in het team om eens te kijken naar feitelijke resultaten. Als websiteontwikkelaar kun je op een designer afstappen en zijn prutswerk op basis van cijfers het raam uit smijten. Liever dat dan een lange discussie over ‘smaak’ en ‘duiding’.

Ook de populairste politieke weblog ter wereld, The Huffington Post, gebruikt deze techniek. Voor elk artikel worden meerdere kopteksten geschreven. De versie waar het meest op wordt geklikt, wordt automatisch de headline voor dat artikel. Op deze manier klikken niet alleen meer mensen op hun artikelen, ze schrijven ook nog op een manier die hun doelgroep aanspreekt. Iedereen blij. Ook webshop Amazon test al jaren de effectiviteit van zijn productpagina’s via testversies. De versie waarbij het meest op de ‘buy’ knop wordt gedrukt, wordt automatisch meer getoond aan het winkelende publiek. In hun geval is het dus een kwestie van miljoenen extra omzet.

De resultaten van een A/B-test zijn allesbehalve heilig. Uiteindelijk moet je als ondernemer eigenwijs genoeg zijn om je eigen koers te varen en soms de verlangens van je gebruiker in de wind te slaan. Jouw rol is immers die van de arrogante wereldverbeteraar die beter weet wat klanten willen dan zijzelf. Dankzij A/B-testing kunnen een hoop van die vage vermoedens bewezen worden, en dat levert hogere inkomsten op. Google heeft het systeem achter hun A/B-tests publiek gemaakt: Google Website Optimizer noemen ze het. Je kunt het gratis op je eigen site implementeren.

Er is dus geen enkele reden meer om geen A/B-test uit te zetten. Doe het nu. Meteen. Je bent het aan je team en je klanten verplicht.

Deze column verschijnt maandag ook in Het Financieele Dagblad.

Robert Gaal

Robert Gaal is sinds zijn 21e internetondernemer. Hij schreef eerder voor een aantal gamesmagazines en zijn weblog BlueAce, en richtte daarna zijn eigen start-up Wakoopa op, een sociaal netwerk voor software gebruikers. BussinessWeek gaf hem daarvoor de titel "Europe's Top Young Entrepreneur" in 2007. Wekelijks schrijft hij een column in het Financieele Dagblad over jong ondernemerschap.

More Posts - Website

De vrijheid van het kiezen blijkt niet altijd als bevrijding te worden ervaren. Er zijn steeds meer dingen om over te beslissen, en steeds meer dingen om tussen te kiezen. Deze overvloed aan keuzemogelijkheden (van simpel tot complex) leidt bij velen tot keuzemoeheid, en bij sommigen zelfs tot keuzestress. Toch is het maken van keuzes onvermijdelijk. Ze bepalen zelfs voor een groot deel waar we staan en wie we zijn. Maar, hoe te kiezen?

Neem niet altijd de ontsnappingsroute

Bij te maken beslissingen haakt volgens Poiesz (Trouw, 23 december 2005) 90% van de mensen af en maakt gebruik van ontsnappingsroutes: zij maken een keuze op basis van veelvoorkomende, vertrouwde patronen en nemen het sociale netwerk als leidraad. Zo besluit het overgrote deel het traject leren, studeren, werken aansluitend te volgen. Maar het kan ook anders. Dit traject hoeft niet aansluitend en al helemaal niet in deze strikte volgorde te worden doorlopen. Zo ben ik na het behalen van mijn middelbare schooldiploma eerst twee jaar fulltime gaan reizen en werken, alvorens ik de collegebanken besteeg. Ook nu ik mijn bachelordiploma nog geen maand op zak heb, ben ik van het doorsnee pad afgestapt – met ‘werk’ als tijdelijke afslag. Voordat ik aan mijn master begin, wil ik eerst de nodige praktijkervaring opdoen. Niet alleen om op een andere manier met de theorie bezig te zijn, maar ook om erachter te komen wat ik wil. Wie kiest voor de vertrouwde weg, speelt op safe en legt zichzelf onnodig beperkingen op.

Durf ‘nee’ te zeggen

Een onderzoeksmaster werd mij aangeraden en aangeboden. Zoals mijn scriptiebegeleider het in zijn laudatio verwoordde:

“heel gedecideerd antwoordde je dat je eerst een of enkele jaren buiten de universiteit je geluk wilde beproeven. Ik ontplofte zowat, figuurlijk dan – hoe kon iemand met zoveel intellectueel talent het meest prestigieuze en uitdagende academische traject dat er is, botweg weigeren?”.

Hoe mooi het aanbod ook, soms is ‘nee’ het beste en enige antwoord. Hoewel ik nog geen idee had hoe ik mijn tussenjaar zou vullen, dat ik niet meteen een master zou volgen, stond voor mij vast. Liever mijn eigen plan trekken, dan het uitgestippelde universitaire pad volgen. Liever grote onzekerheid, dan voor de hand liggende zekerheid.

Niet kiezen is ook een keuze

Bij moeilijke en/of complexe keuzes is uitstellen verleidelijk. Maar het moment van knopen doorhakken komt vroeg of laat. Bovendien is dit uitstel, het niet (kunnen) kiezen, ook een gemaakte keuze: zo twijfelde ik afgelopen jaar of ik me toch niet moest inschrijven voor de master die ik op het oog heb. Toen ik eindelijk, op 1 april, besloot om me toch te verdiepen in de inschrijf- en toelatingsprocedure, kwam de volgende mededeling op mijn beeldscherm te staan: ‘inschrijven vóór 1 april’. Hoewel ik het toen op het lot gooide, heb ik deze keuze (onbewust) toch echt zelf gemaakt. Kortom, niemand ontkomt aan de wereld des keuzes.

Zelf keuzemogelijkheden creëren

Naast eigen keuzes maken, kun je ook eigen keuzemogelijkheden creëren. Toen tijdens een vrijdagmiddag lezing Christine Swankhuisen van Tabula Rasa (onderzoeks- en adviesbureau gespecialiseerd in strategische communicatie en gedragsbeïnvloeding) gastspreker was, was ik meteen enthousiast. Het bedrijf sluit perfect aan bij mijn studie en mijn gekozen keuzevakken, en komt sterk overeen met mijn interesses. Via een docent heb ik het e-mailadres van Tabula Rasa achterhaald en contact gezocht. In eerste instantie met een vraag over mijn scriptieonderzoeksvoorstel. Nu, een half jaar later, werk ik er vier dagen per week als projectondersteuner. Toon initiatief en creëer je eigen kansen.

‘Verkeerde’ keuzes bestaan niet

In elk cliché schuilt wel een kern van waarheid. Zo ook in het volgende: verkeerde keuzes bestaan niet. Plussen en minnen tegen elkaar afwegen, vertrouwen op ratio of gevoel, echte zekerheid over de te maken keuze zul je nooit krijgen. Wie het een kiest loopt het ander mis, oftewel de angst van het uitsluiten. In ieder van ons schuilt wel een ‘wat als’-denker. Helaas heb je aan de ‘wat als’-constructie in de praktijk vrij weinig. Het draait de eens gemaakte keuze niet terug en je voelt je er niet beter door. In tegendeel. Ja, ik had inmiddels allang afgestudeerd kunnen zijn, mijn masterdiploma op zak kunnen hebben en mijn carrière in volle vaart vooruit hebben lopen, maar ik besloot anders. Besluiten en keuzes die gepaard gingen met leerzame ervaringen die mij gemaakt hebben tot wie ik nu ben. Spijt hebben is zonde van je tijd. Zie keuzes die minder uitpakten dan gehoopt en gedacht, liever als leermomenten. Lessen die toekomstige keuzemomenten zullen vergemakkelijken.

Fotocredit: david⢰

Anniek Boeijinga

Anniek is een 22-jarige, derdejaars studente Taal & Communicatie met al van jongs af aan een driftige schrijfdrang. Ze is vooral geïnteresseerd in communicatie die erop gericht is om het gedrag van de lezer of luisteraar te beïnvloeden, waarbij ook een stukje sociale psychologie komt kijken. Naast studeren, wonen, werken en genieten in Amsterdam is ze altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen.

More Posts

RSS

Veel informatie die via het web toegankelijk is kun je zien als lijsten. Denk aan zoekresultaten, nieuwskoppen, advertenties of forumberichten. Met RSS kun je jezelf op een site abonneren. Zodra er een nieuw artikel verschijnt krijg je daarvan een seintje. Waarschijnlijk bezoek je dagelijks een aantal vaste sites die hun specifieke lijst publiceren. Vaak is er niets veranderd en verlaat je vervolgens de site weer. Dit wordt lastig als je meerdere vaste sites hebt. Iedere keer laden, zien of er iets nieuws is of kijken waar je ook al weer gebleven was. Het wordt al snel onoverzichtelijk en uiterst tijdrovend.

Lezen via een RSS-lezer bespaart de internetter surf- en zoektijd. Je blijft snel en gericht op de hoogte van het actuele aanbod in jouw interessegebied. Wanneer je een een RSS feed bekijkt met een RSS reader zie je direct dat er wat nieuws is verschenen en kun je met een druk op de knop gaan lezen. Hiervoor hoef je niet eens meer een browser te openen. Een RSS feed kun je dan ook goed vergelijken met een nieuwsbrief. Het grote verschil is dat bezoekers geen e-mailadres hoeven op te geven om je RSS feed te lezen en dat hun RSS reader bepaalt hoe de informatie in de feed wordt weergegeven.

Niet alleen maar artikelen

Met de groei van het aantal weblogs is ook het gebruik van RSS toegenomen. Weblogs worden in de regel bijgehouden met speciale software, welke vaak automatisch een RSS-output genereert. Deze vorm van publiceren is echter niet voorbehouden aan webloggers; ook grote sites als Nu.nl spugen hun stukjes in RSS uit en je kunt je abonneren op uploads van bekenden op Flickr of YouTube of een bepaalde advertentie op Marktplaats. Feeds kunnen ook op andere sites worden geplaatst.

Het aantal sites dat RSS gebruikt blijft groeien. Ook RSS-lezers zijn er in vele soorten en smaken, betaald en niet betaald, voor Linux, Macintosh en Windows. Met sommigen kunnen louter RSS-feeds gelezen worden, met anderen kan ook geblogd worden en kunnen diverse aanpassingen worden gedaan om het helemaal naar wens in te richten. Zo maak je in feite jouw persoonlijke startpagina op internet.

Persoonlijke startpagina’s

Wanneer je veel online bent heb je behoefte aan eenvoud en gemak; iedereen heeft eigenlijk zijn eigen plekje nodig op internet. Dat kan een weblog zijn of je portfolio. Maar als je de nodige vaardigheid in het bouwen van sites mist (wat tegenwoordig ook niet meer zo moeilijk is) of geen zin of tijd hebt om er moeite in te steken zijn er nog voldoende opties. Iedereen kan namelijk in een handomdraai een persoonlijke startpagina in elkaar zetten, wat natuurlijk begint bij het verzamelen van de feeds van je favoriete sites. En dat doe je met RSS, want zoals ik al aangaf kunnen de meeste RSS readers veel meer dan alleen maar RSS lezen.

Netvibes

Één van de simpelste in gebruik en tevens een vrij uitgebreide startpagina is Netvibes. Netvibes stelt je in staat een pagina aan te maken waar je door middel van modules zelf content aan toe kunt voegen. De content staat overzichtelijk in blokjes, deze blokjes worden widgets genoemd. Waarschijnlijk staan er een heleboel widgets op de pagina die je niet nodig hebt, deze kun je eenvoudig verwijderen. Dan ga je zelf content toevoegen. Creëer in een handomdraai je ideale homepage met het laatste nieuws, je mailbox, een notitieblokje, een zoekopdracht naar natuurfoto’s, het weer op je vakantiebestemming, recente activiteit op Facebook: wat je maar wilt.

Je hebt je een hele berg widgets erop gezet, maar wat nu? Je kunt jouw startpagina verdelen in tabbladen om de inhoud te rangschikken, dit kunnen er zoveel zijn als je zelf wilt. Ieder tabblad kun je helemaal naar wens aanpassen: het aantal kolommen, de breedtje, layout en niet te vergeten inhoudelijk. Widgets en tabbladen kun je op ieder moment met één klik verwijderen. Ook kun je content naar een ander tabblad verplaatsen door een widget aan zijn titelbalk naar de gewenste tab te slepen en weer los te laten. Een kind kan de was doen. iGoogle biedt ongeveer dezelfde uitgebreide functionaliteiten, evenals Symbaloo. Laatstgenoemde heeft een wat dynamischer uiterlijk, dit oogt erg strak maar kan even wennen zijn voor beginners.

Google Reader

Google heeft naast iGoogle ook Google Reader, dit lijkt wat meer op een ‘traditionele’ RSS-lezer. Google Reader checkt constant je favoriete nieuwssites en blogs op nieuwe content. Of een site nu dagelijks of maandelijks update, je mist niks met jouw persoonlijke inbox voor het hele web.

Je kunt je feeds nog beter organiseren door feeds met hetzelfde onderwerp te groeperen in mappen, of door er tags aan toe te voegen. Met tags kan je elk bericht een specifiek codewoord meegeven. Stel dat je een blog hebt en je bent geabonneerd op feeds met dezelfde onderwerpen als jouw eigen blog. Wanneer je een leuk artikel tegenkomt, een artikel waarover je misschien wilt schrijven, dan kan je het een tag geven zodat je het later gemakkelijk terug kan vinden. Wanneer je klaar bent met het schrijven van een artikel kan je de tag weer verwijderen, zo blijft je database schoon en kan je altijd naar de tag kijken voor nieuwe ideeën.

Je kunt met Google Reader nog een stapje verder gaan. Als je geen zin hebt om te werken met de Reader maar enkel geïnteresseerd bent in, bijvoorbeeld, je eigen naam, kun je met Google Alerts bij iedere vermelding van jouw naam een mailtje krijgen met een link naar het bericht. Waar dan ook op internet. Persoonlijker kan informatie niet worden.

Fotocredit: itspaulkelly

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Torrents

Op sites als YouTube, Flickr en Last.fm kan ik mezelf eindeloos bezighouden en ontdek ik telkens weer nieuwe video’s, foto’s of muziek. Maar met name de laatste categorie willen de meeste gebruikers liever ook offline beschikbaar hebben voor bijvoorbeeld hun iPod en wordt dus veelvuldig gedownload. De beste en snelste manier om dit te doen is door middel van torrents. Recentelijk is The Pirate Bay nogal veel in het nieuws geweest, deze site is de bekendste van een arsenaal aan torrentsites.

Maar wat zijn torrents precies?

Het is een download systeem dat gebruik maakt van een centrale locatie die de downloads regelt. Dit centrale punt is de zogenaamde tracker. Je wordt met deze tracker verbonden zodra je een torrentbestand hebt gedownload. Dit doe je met een torrent client (uTorrent is een goede en veelgebruikte). De tracker houdt bij welke gebruikers het bestand hebben en zorgt ervoor dat aanbieders en vragers met elkaar verbonden worden. Zoeken naar aanbieders is dus niet nodig, de tracker weet wie de aanbieders zijn. Het downloaden begint direct, gebeurt decentraal en bestaat uit het uitwisselen van delen van bestanden tussen alle gebruikers die op dat moment meedoen aan het up- en downloaden. Zo’n gecoördineerde groep downloads is een torrent.

Klinkt handig! Wat is het addertje?

Vaak gaat het downloaden in het begin erg snel, want er zijn genoeg mensen die net als jij aan het downloaden zijn en de beginstukjes dus noodgedwongen sharen. Als het eind van de download in zicht is gaat het meestal een wat langzamer. Je komt dan bij de zeldzame bestanddeeltjes aan omdat veel gebruikers meteen afsluiten als de buit binnen is. Dit merk je vooral als je een serie downloadt, of de discografie van een band die al 30 jaar albums uitpoept. Torrents zijn dan ook per definitie niet geschikt voor losse muziekbestanden; de winst in snelheid gaat hier verloren door de extra coördinatie, bovendien is het bestand al binnen voordat de torrent goed op gang is gekomen. Ook voor bestanden waar weinig vraag naar is, zijn torrents niet erg geschikt. Een kleine hoeveelheid aanbieders betekent doorgaans een lage downloadsnelheid, en torrents kunnen uitsterven als niemand de bestanden meer aanbiedt.

Omdat via torrents veel auteursrechtelijk beschermd materiaal wordt verspreid, liggen torrentsites momenteel hevig onder vuur. Naast het al genoemde The Pirate Bay is Mininova de bekendste torrensite, maar ook deze heeft te kampen met justitiële bemoeienis. Gelukkig is er altijd nog torrentz.com, waar je alle torrentsites vindt die het gezochte aanbieden. Bovendien worden steeds meer servers naar landen verplaatst waar het downloaden via torrents niet wordt gereguleerd, dus voorlopig kunnen we onze lol op.

Oh en als er iets misgaat, wij attendeerden je alleen maar op. Er kleven risico’s aan, vervolging en nog wat van dat soort pietluttigheden, dat je het weet. (einde disclaimer)

Photosynth

Iedereen vind het leuk om foto’s te maken en kijken, en Flickr of Picasa genieten tegenwoordig redelijke bekendheid als doodgewone online fotoalbums. Leuk om te zien, maar het begint pas bij een mooie verzameling foto’s.

De wereld binnen handbereik

Begin 2008 schreef ik hier over virtuele werkelijkheid. Virtual Reality, dat zeker, maar geen Second Life, handschoenen, brillen of projectieruimtes. De realiteit naar je toe halen, dàt is de echte Virtuele Werkelijkheid. Gelukkig zijn we in die anderhalf jaar een stuk verder gekomen op dat gebied. We kunnen met Google Streetview al in iedere huiskamer kijken. Anderhalf jaar geleden besteedde ik echter vooral aandacht aan Photosynth, een programma waarmee gebruikers foto’s van bijvoorbeeld een gebouw of plein aan elkaar kunnen plakken tot een 3D model, een zogeheten synth. Dit model biedt de mogelijkheid om in hoge resolutie op in te zoomen, eromheen te vliegen of doorheen te navigeren. Doordat Photosynth overlappende foto’s analyseert en naadloos aan elkaar plakt wordt je echt een virtuele wereld in gezogen.

Wat betekent dit voor ons?

Photosynth biedt eindeloze navigatie en adembenemende zoommogelijkheden in een groeiende database van wereldwijd de prachtigste locaties. Die je vanuit je luie stoel kunt bekijken. Wat willen we nog meer? Eigenlijk is er maar één nadeel: het alleen te gebruiken met Windows en een bijbehorende Live-account. Daar zit ik persoonlijk niet mee maar het is lullig voor Mac-bezitters. Of een goede reden om van een geloof af te stappen. Aan de andere kant kan het nooit lang duren voordat er een vorm van samenwerking op dit gebied komt, zo heeft Apple ook al Seadragon toegelaten tot de App Store. Hiermee kun je op de iPhone synths zoeken en bekijken.

Het resultaat is nog niet optimaal, met name de overgang tussen verschillende foto’s binnen een synth kan soepeler. Toch zijn de meeste synths meer dan indrukwekkend, bovendien wordt het resultaat beter naarmate er meer foto’s gebruikt worden. Kijk vooral eens naar Machu Picchu, het International Space Station of Mount Rushmore. Gewoon griezelig dichtbij, zie dat maar eens op een dagtrip na te doen.

En zo komen we uit bij het begin: overal maakt iedereen foto’s, zeker sinds digitale camera’s de standaard zijn. Je kunt nu plekken op aarde bekijken die je als toerist misschien nooit gezien zou hebben en daar nog rustig de tijd voor nemen ook, zonder door hordes toeristen gestoord te worden. Het sociale aspect is gelijk ook de kracht van Photosynth. Zoals ik al zei: iedereen vindt het leuk om foto’s te maken.

Fotocredit: Dustin Diaz

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Debattechnieken verouderen niet

Al vrij vroeg in het debat kwam Rutte in actie achter de interruptiemicrofoon met de ‘Noem mij drie voorbeelden’ truc. Als je weet dat je opponent geen concreet antwoord kan geven op een vraag dan kun je hem uitdagen om drie voorbeelden te geven. De truc is bekend van het debat tussen Bos en Balkenende tijdens de Tweede Kamer verkiezingen in 2006, nu werd Balkenende opnieuw om de oren geslagen. De aanpak is redelijk simpel, vraag om drie voorbeelden en breng dat terug naar twee en uiteindelijk één voorbeeld. Keer op keer zal de tegenstander geen antwoord kunnen geven en wordt hiermee enorm in een hoek gedrukt. Uiteraard alleen toepassen als je zeker weet dat een antwoord achterwege zal blijven. Het fragment uit 2006 kun je hier bekijken, de techniek werd overigens voor dit debat al een keer toegepast door André Rouvoet van de ChristenUnie.

Creëer een beeld

Metaforen vliegen je om de oren bij het beluisteren van de beschouwingen, een metafoor kan dan ook goed helpen om een beeld of visie neer te zetten. Wees met metaforen wel voorzichtig als gevoelige onderwerpen zoals de Tweede Wereldoorlog erin betrokken worden. Alexander Pechtold wist uitstekend uit te beelden wat er al aan onderzoek was gedaan door het Kabinet door de hele stapel met onderzoeksdossiers mee de Kamer in te nemen. Hiermee reageerde hij op de plannen van het Kabinet om nog meer onderzoek te doen naar maatregelen tegen de crisis.

Lees Aristoteles

Rob Wijnberg schreef deze week in NRC.Next een interessant verhaal over het verband tussen de debattechnieken van Wilders en de argumentatieleer van Aristoteles. Door zich te profileren als leider, in te spelen op emoties en logische redenatie weet hij zich telkens weer op de voorgrond te plaatsen. Op basis van deze uitgangspunten is de kans dat je gelijk krijgt een stuk groter, hetgeen volgens Aristoteles net zo belangrijk is daadwerkelijk gelijk hebben. Een kort verslag met verwijzingen naar het volledige stuk kun je lezen op het NRC.Next weblog.

De rode stropdas

Wilders, Bos, Van Geel; veel aanwezigen in de Tweede Kamer hadden de afgelopen dagen een rode stropdas geknoopt. Wist je dat de rode stropdas synoniem staat aan bankiers en accountants? Opmerkelijk als je bedenkt waar de grondslag van de discussie lag tijdens de Algemene Beschouwingen. De rode stropdas staat echter ook voor de aanval, dat past dan wel weer in het debat. Wil je liever niet al teveel opvallen kies dan niet voor de kleur rood. Blauw zal je in dat geval beter uit komen.

Bagatelliseer als je idee geen steun krijgt

Krijgt je standpunt bij voorbaat al geen steun? Bagatelliseer het dan, de kans dat de media het oppakt én dat de boodschap bij het volk overkomt is dan in ieder geval nog aanwezig. Wilders wist dit perfect uit te voeren door met een voorstel te komen voor de kopvoddentax, ofwel een belasting op het dragen van een hoofddoekje. Niet alleen de hele Kamer viel over zijn idee, ook de media gaf er breeduit aandacht aan. Uiteraard geen steun voor het standpunt, wel meer aandacht dan menig ander punt dat werd genoemd tijdens de beschouwingen.

Tim van Letht

Tim is mede-eigenaar van Spotlight Effect. Werkzaam bij Interpolis op het gebied van Online Strategie & Innovatie. Adviseert daarnaast één dag per week organisaties, spreekt op congressen en geeft colleges aan studenten.

More Posts - Website - Twitter