Foto Flickr / aokettun

Door de stagiairestroom is er een compleet nieuwe markt ontstaan. Surinamers zijn heel inventief in het verdienen van geld op stagiaires. Waar een Surinamer z’n huis nog niet voor zou verlaten (kaaimannen kijken), wordt voor de stagiaire een tripje van 60 euro voor georganiseerd. En het loopt storm.

Als ik op straat loop, wordt ik regelmatig aangesproken of ik andere stagiaires ken die woonruimte zoeken, want meneer heeft nog wel een appartement onder z’n huis die hij verhuurd. Toen ik een Surinaamse vriend dat vertelde, bedacht hij het idee voor mijn nieuwe Surinaamse bedrijfje.

KiS is een bemiddelingsbureau tussen stagiaire en woonruimte. Ik ken Suriname goed, de cultuur, de mensen, en ik ken Nederland goed. Ik weet wat stagiaires willen, want ik ben er zelf een. Het concept is simpel. Verhuur je woonruimte, dan word je lid van mij. Ik kom langs, stel samen met je een profiel op van de ruimte en maak een filmpje. Dit plaats ik allemaal op de site en de stagiaire in Nederland ziet gelijk waar hij of zij terecht komt.

Nu sta ik bij vrienden nogal bekend vanwege mijn impulsiviteit. Ik begon dan ook heel spontaan dezelfde week nog met opstarten. Visitekaartjes met een palmboompje erbij printen bij de plaatselijke copyshop. Een vriend in Nederland bellen om voor een vriendenprijsje binnen een week een site in mekaar te knallen. En ergens een auto huren om klanten langs te gaan. De opstartkosten zijn heel laag, dus wat heb je te verliezen?

Ik ben nu een maandje bezig en het begint te lopen. Via stagiaires kom je makkelijk in contact met de huurbaas. Via de huurbaas kom je makkelijk in contact met andere huurbazen. Het gaat van mond tot mond, want iedereen kent iedereen in Suriname. En hopelijk nog even, en iedereen kent mij.

Maike Veltman

Maike Veltman is geboren en opgegroeid in Suriname. Op haar 14e verhuisde ze naar Nederland en sindsdien is ze surinaams en nederlands, net wanneer het goed uitkomt. Ze studeert journalistiek en wil later films maken die de wereld iets mooier maken. Om dit te realiseren begon ze tijdens haar studie Studio Mayka, een mediabedrijfje. Suriname bleef trekken en tijdens een stage daar richtte ze Kamer in Suriname op, een bemiddelingsbureau voor woonruimte. Op haar eigen blog schrijft ze over haar leven.

More Posts - Website

We hebben inmiddels het sociale, zakelijke, recreatieve en informatieve web besproken. Iedere functie die internet kan hebben heeft zijn eigen kenmerken en op iedere dimensie hebben we enkele van de meest gebruikte of beste tools besproken. Maar zoals uit de reacties op de eerste post al bleek is ook het web niet zo zwart/wit en kun je een dienst of site niet zonder meer alleen ‘sociaal‘ of ‘informatief‘ noemen.

Sociaal informatieve recreatie

Neem bijvoorbeeld YouTube. Met name een recreatieve site. Dat verandert echter als je YouTube video’s op Facebook voorbij ziet komen, of iemand een link naar een leuk filmpje op Twitter plaatst. Op dat moment wordt entertainment sociaal. En uiteraard zijn er op YouTube ook een hoop informatieve video’s te vinden. Of kijk naar Last.fm: naast het registreren van muziek en de suggestie van nieuwe artiesten – recreatief – zie je ook wat jouw vrienden luisteren, of jullie smaak overeenkomt en wat ze jou aanraden – sociaal -.

Zakelijk is niet alleen zakelijk

Online documenten zijn verdomd handig voor de werkomgeving, maar je kunt er ook je dagboek in bijhouden. Of met vrienden een festivaloverzicht maken, dat is zowel sociaal als recreatief. Of tenminste voorbereiding op een hoop vermaak. Wat betreft planning kan een online agenda ook in sociaal opzicht makkelijk zijn. Moet je wel zorgen dat je niet met een lege batterij zit als je eindelijk met dat leuke meisje af gaat spreken. En anders stuur je gewoon een privé-mailtje vanaf kantoor.

Een spelletje op Facebook: sociaal en recreatief. Het delen van RSS-feeds: informatief en sociaal, misschien ook zakelijk. Twitter is misschien nog wel het beste voorbeeld. Het is met name een sociaal netwerk, zo was het ook bedoeld, maar Twitter kan ook zeer informatief zijn. Zie BreakingNews, dat de gevestigde namen vaak verslaat met het laatste nieuws. Anderen halen uit Twitter vooral veel zakelijk voordeel, dat knnen zowel contacten als informatie zijn.

Waar het om gaat

Er is altijd sprake van overlap, en dat maakt het web juist tot het medium dat het is. Voor iedereen heeft het een andere functie. Dat brengt ons terug bij het begin. Precies, dat lege assenstelsel. En kijk nu nog eens bovenaan dit bericht.

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Het Spotlight effect is een onderdeel van de attribution error, en komt uit de Sociale Psychologie wereld. Er zijn twee soorten attribution errors, en ze zijn allebei erg relevant voor iedereen die ook maar een beetje streeft naar zelfkennis.

We hebben de cognitive attribution error en de motivational attribution error. Klinkt eng, maar het valt best mee.

Ik ben de oorzaak van alles

De eerste, de cognitive attribution error houdt in dat we onszelf graag zien als de oorzaak van alles, omdat we onszelf zo goed kennen. Zelfs als je jezelf niet goed denkt te kennen, zal je jezelf vast beter kennen dan je collega’s, medestudenten en vrienden. Je kent je eigen gedachten en daden, en daar ben je je van bewust, dus dan zullen die twee het daar in de hoek, die zo lopen te fluisteren, het wel over jou hebben, omdat je net aan je neus zat. En denk je dat iedereen het door heeft dat je van die foute sokken aan hebt, of dat je zo nu en dan een blik werpt op die leuke jongen (of dat leuke meisje).

Goed nieuws, dat valt dus best wel mee. Iedereen heeft het namelijk veel te druk met zichzelf om te realiseren dat je suffe sokken aanhebt, of alweer naar die jongen loopt te staren.

Het ligt nooit aan onszelf

Dan de motivational attribution error. Dat is een error die we maken uit zelfbehoud, of zelfbescherming. De motivational attribution error houdt in dat we succes aan interne oorzaken toeschrijven, en we een mislukking aan externe oorzaken toeschrijven. Dus als je die baan hebt gekregen, dat is dat vast omdat je zo’n goede brief had geschreven en dat interview zo soepeltjes hebt binnengetikt. Maar als je bent afgewezen, dan is dat gewoon omdat ze per sé een man wilden. Of iemand met een bedrijfskundige achtergrond, terwijl jij communicatie hebt gedaan.

Het spotlight effect valt onder de cognitive attribution error, en wil zeggen dat je ernstig overschat wie er allemaal ziet wat je aan hebt, wat je doet, en hoe je dat doet.

Je moet wel blijven scheren

Dat betekent niet dat je nu rustig twee verschillende sokken aan kan doen, en ongeschoren naar je stage/werk/sollicitatiegesprek kan, maar het betekent wel dat je je niet zo’n zorgen hoeft te maken over wat de rest van de wereld allemaal van je denkt. Een leuk voorbeeld is bijvoorbeeld het basketball-gorilla experiment die de meesten van jullie waarschijnlijk wel kennen:

En? Viel het je op? Waarschijnlijk niet. Dat wil maar zeggen dat mensen inderdaad niet zoveel doorhebben als je denkt.

Voor meer informatie over het spotlight effect, check Gilovich, Medvec, & Savitsky (2000) “The spotlight effect in social judgment: An egocentric bias in estimates of the salience of one’s own actions and appearance. Journal of Personality and Social Psychology, 78, 211-222. Fotocredit: serhio

Laura Repko

Laura Repko heeft een BSc International Business Administration en een MSc Marketing behaald aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam, inclusief een semester op uitwisseling in Canada. Ze heeft de smaak te pakken en stoomt door naar een tweede master in Financial Economics aan HEC Paris in, jawel, Parijs.

More Posts - Website

Met ingang van 1 september 2009 heeft de Universiteit Twente een nieuwe huisstijl in gebruik genomen. Deze huisstijl heeft 2,2 miljoen euro – als je het snel zegt is het niet veel – gekost en is onderdeel van Route ’14, het meerjarenplan dat de strategische toekomstvisie van de UT omvat.

Inmiddels, drie weken na de start van de gefaseerde invoering van deze huisstijl, zijn er Kamervragen gesteld, plakt Plasterk’s pluche van het angstzweet, buitelen de media over elkaar heen, worden er overemotionele zichzelf tegensprekende emails verstuurd door het universiteitsbestuur en zijn de satirische protestfilmpjes zelfs doorgedrongen tot de televisieprogramma’s van de publieke omroep.

Wat is er aan de hand?

De nieuwe huisstijl viel meteen na de eerste presentatie al niet in goede aarde bij het merendeel van zowel medewerkers als studenten. Hierbij ging het in eerste instantie natuurlijk om de schrik van de grote verandering ten opzichte van de oude identiteit. Een nieuwe huisstijl is vaak simpelweg een kwestie van gewenning; Mensen zijn jarenlang vertrouwd geraakt met een bepaald beeldmerk, een herkenbaar kleurenschema, een slogan. Het is onvermijdelijk een emotionele band op te bouwen met een dergelijk merk, zeker als je dagelijks wordt blootgesteld aan de vele verschillende uitingen daarvan. Toch bleken de anti-geluiden heviger en aanhoudender dan redelijkerwijs te verwachten viel. Wat is er aan de hand?

De Huisstijl, Studio Dumbar

Studio Dumbar is bekend als ontwikkelaar van de visuele identiteit van onder andere KPN en TNT Post, alsmede van het veelbesproken ‘nieuwe logo’ van de Rijksoverheid. Ook Universiteit Twente heeft Studio Dumbar in de arm genomen voor de ontwikkeling van een complete nieuwe identiteit. Studio Dumbar is aan de slag gegaan en de uitgangsvisie voor de ontwikkeling wordt gepresenteerd in het volgende filmpje:

Deze visie klinkt in eerste instantie plausibel, en het zou zomaar eens een prachtige flexibele huisstijl op kunnen leveren die recht doet aan de grote variëteit aan studies, studenten, culturen, activiteiten en belevingen die inderdaad op de UT te vinden is. Bovendien heeft een doorgewinterd, groot bureau als Studio Dumbar natuurlijk de ervaring om de losse onderdelen tot een herkenbaar geheel te smeden. Tijd om het resultaat te bekijken.

Het ‘Logo’

De twee het meest in het oog springende verschillen zijn ook meteen de twee grootste punten van ongenoegen. Ten eerste het wegvallen van de pay-off ‘De ondernemende universiteit’. Waarom? Is de UT afgestapt van haar stimuleringsbeleid voor ondernemingsactiviteiten? Is er een andere hoofddoelstelling in het vizier gekomen die niet meer strookt met de oude slogan? Is de UT op zoek naar een andere profilering?

Het antwoord vinden we in Route ’14. Het beleidsplan, waarvan overigens geen Engelse versie beschikbaar is, beoogt een nadruk op internationalisering en spreekt over een drie-eenheid aan kernwaarden: Ondernemend, nieuwsgierig en intelligent, respectievelijk gebonden aan omgeving, onderzoek en onderwijs. Ondernemend is dus teruggeschoven als hoofdkenmerk en staat nu op gelijke voet met twee andere speerpunten. Fair enough, tot dusver.

Verder is er dan nog het verdwijnen van het beeldmerk en de reductie van ‘logo’ tot ‘woordmerk’. Het oude logo was een abstractie van de samensmelting tussen de technische studies en de maatschappelijke studies, gesymboliseerd door tegengestelde pijlen die samengebonden om een vaste kern draaien. Een onnodige ingewikkelde metafoor? Misschien. Maar wél herkenbaar en uniek.

Het nieuwe woordmerk bestaat uit de tekst ‘Universiteit Twente.’ in vol-kapitaal Univers Condensed. Univers! De naam zegt het al, overal toepasbaar en het summum van karakterloosheid. Waarschijnlijk gekozen nadat iemand per ongeluk de naam in het lettertypeselectievakje begon te typen in plaats van op het canvas. Kies dan liever voor Helvetica, lijkt er als twee druppels water op, en dan heb je tenminste nog een lettertype waar veel over te zeggen valt, waar zelfs documentaires over zijn gemaakt. Natuurlijk kun je de onvermijdelijke karakterloosheid van een dergelijk lettertype ondervangen door er je eigen draai aan te geven, zoals bijvoorbeeld Microsoft, Nestlé, Oral B en Skype met Helvetica doen. De keuze van Studio Dumbar om dat niet te doen maakt in ieder geval korte metten met alle vormen van herkenbaarheid van het logo zijnde Universiteit Twente. Of wacht! Hoe kon ik het over het hoofd zien! De punt is rond in plaats van vierkant!

En dat brengt me meteen op de volgende kwestie: De punt. Universiteit Twente. Punt. Het lijkt het wegvallen van de pay-off nog even te willen benadrukken, mocht het de onoplettende toeschouwer onverhoopt zijn ontgaan. Het ziet er gek uit, zo’n punt achter iets wat geen zin is. Wel trendy. Hip. Brutaal enzo. Waar kennen we dat ook al weer nog meer van? Had Linda de Mol niet een magazine? En dat bandje uit Londen doet er dacht ik ook iets mee. Maargoed, in ieder geval geen punt bij Karwei.

Dit alles gezegd hebbende, blijkt bij nadere inspectie het woordmerk bedoeld als toonbeeld van nuchterheid en moet het een no-nonsense-mentaliteit en kracht uitstralen. Toegegeven, dat doet het wel. Nuchterder en meer no-nonsense dan Univers bestaat niet, en de punt straalt eigenlijk ook wel iets van kracht en vastberadenheid uit. Maar de herkenbaarheid dan? Die zal moeten komen van de overige beeldelementen, en laat die nou net erg prominent aanwezig zijn.

De Beeldelementen

Tot nu toe ben ik netjes gebleven, maar kan iemand mij misschien vertellen wat dit is? In godsnaam? Sliertjes? Fliebers? Meteorieten? Draadjes? Vlinders? Blaadjes? Nano-tubes misschien? Close-ups van schaamluizen? Siliciumkristallen? Het Mexicaanse Griepvirus? Wie het weet mag het zeggen, maar met wetenschap heeft het weinig te maken, en met nuchterheid en no-nonsense nog veel minder.

Ik voel me alsof ik tien jaar terug in de tijd ben gegaan en naar TMF zit te kijken. TMF heeft altijd haar best gedaan om het summum van net-nietheid te zijn en is er consequent in geslaagd de verfrissende hipness van MTV telkens vlak nadat deze werd afgedankt eerst te verkrachten, vervolgens te misinterpreteren en tot slot met slootwater te verdunnen alvorens deze zichzelf blij en voldaan aan te meten. En dan heeft TMF het hippe publiek tenminste nog als doelgroep.

De oude UT-huisstijl is 25 jaar meegegaan. Dat kon omdat het een ontwerp betrof met een tijdloos karakter en niet beïnvloed was door trends of hypes. Hooguit misschien een beetje door de zeitgeist van de jaren ’80, waardoor het inderdaad aan een subtiele update toe was, maar meer zeker niet.

Als de UT als doel heeft wetenschap hip en happening te maken, zeg dat dan alsjeblieft gewoon. Neem je eigen mensen niet in de maling met tot de Twentse verbeelding sprekende termen als no-nonsense en nuchterheid, als je vervolgens als een bezetene achter trends van tien jaar geleden aan gaat rennen in een poging hip te zijn. Een universiteit is niet hip. Laat dat lekker aan je studenten over, of aan kunstacademies, want het wordt pas echt gevaarlijk als je hipper probeert te zijn dan je door wat nou eenmaal de wetten van het universum zijn wordt toegelaten te zijn. Dat weet elke 40-jarige kantoorbeambte vanaf het moment dat ‘ie met hagelwitte sneakers onder z’n gestreken te korte pantalon zijn nieuwe 20-jarige collega een boks probeert te geven.

Bovendien ben ik erg benieuwd wat de levensduur van deze nieuwe identiteit is. Zeker geen 25 jaar als je het mij vraagt. Hoewel, misschien zal de huisstijl als een goede wijn pas over 25 jaar rijp zijn? Over 25 jaar lopen we immers allemaal in zilveren pakken naar onze vliegende auto’s die zich langs gele klodders en tussen door lichtlijnen verbonden meteorietbrokken een weg door het tijd-ruimtevacuum banen. Echte wetenschap.

Het Echte Probleem

Maar toch, er was hier meer aan de hand, veel meer. Er worden geen Kamervragen gesteld om een verkeerd uitgepakte identiteitsvernieuwing, tenzij het natuurlijk de Rijksoverheid betreft. Niet alleen de visuele kant van de vernieuwde identiteit strijkt tegen de haren in, ook de gebeurtenissen achter de schermen vormen een groot deel van de aanleiding voor de heftige protesten. Waar het –nog voor de invoering– begon met losse discussieflodders en ingezonden brieven naar lokale kranten, werden de protesten al snel grootser en ludieker van aard. Van de ene op de andere dag was over alle op de campus aanwezige nieuwe posters met witte verf het oude logo geschilderd, en er werden driftig plannen gemaakt voor flashmobs. Toch begon de zaak past echt te rollen toen Daniël Poolen, student Industrial Design Engineering aan de UT, samen met ontwerpdocent Robert Wendrich een satirisch filmpje besloot te maken waarin zij met name de punt in het woordmerk op de hak nemen.

Nadat dit filmpje binnen één dag al driehonderd views haalde besloten Poolen en Wendrich ook een deel twee te maken. De filmpjes werden al snel door de lokale media opgepikt, en Poolen werd verschillende keren geïnterviewd. Uit deze interviews bleek dat het niet eens zozeer de huisstijl zelf was die hem dwars zat, maar dat de universiteit grove misstappen heeft begaan tijdens het gehele proces. Al dit tumult werd vervolgens opgemerkt door Han ten Broeke van de VVD, die besloot dat de zaak dubieus genoeg was om Kamervragen over te stellen.

Miljoenenklus

Er is 2,2 miljoen euro betaald voor de nieuwe identiteit. Dat is vrij veel, maar voor een volledige rebranding van een dergelijk groot orgaan is nou eenmaal wat geld nodig. Waar er al veel onduidelijkheid was over het exacte bedrag (dat in verschillende media varieerde van enkele tonnen tot 4 miljoen euro) werd het pas echt vreemd wanneer er afgelopen week plotseling een interne email naar alle UT-studenten en –medewerkers werd verstuurd waarin wordt gesteld dat het bedrag van 3 miljoen euro dat circuleert in de media een ‘broodje aap-verhaal’ is. Op zich een terechte claim, want het is inderdaad geen 3 miljoen, maar of het verschil met een bedrag dat toch in dezelfde orde van grootte valt het waard is om een massamailing over te versturen is nog maar de vraag.

Wat het echter helemaal bizar maakt is dat er in de mailing een persbericht wordt getoond met de titel ‘Huisstijl UT: minder dan zeven ton’. Om precies te zijn 6,75 ton. Dat is het bedrag dat naar Studio Dumbar is gegaan. Onterecht wordt de indruk gewekt dat de gehele huisstijldoorvoering minder dan zeven ton heeft gekost. Zou de UT hier misschien zelf in de gaten hebben dat de kosten uit de hand zijn gelopen en hier met een zorgvuldig geconstrueerd misleidend persbericht de schade proberen te herstellen? Alles behalve sjiek.

Geldgebrek

Daar komt nog bij dat er verwijten zijn met betrekking tot het stellen van verkeerde prioriteiten. Eén van de Kamervragen gaat in op het recente beperken van een lopend onderzoek naar temperatuursensoren op de universiteit vanwege geldgebrek, en ook vraagt de VVD zich sterk af of dit het enige onderzoek is dat kampt met geldgebrek.

Is een nieuwe huisstijl, en dan ook nog eens een exorbitant dure, belangrijker dan wetenschap? Dat wordt beoogd met behulp van de nieuwe identiteit meer geld in het laatje te brengen op de lange termijn mag dan misschien een mooie visie zijn, maar feit blijft dat het hier belastinggeld betreft dat voor onderwijsdoeleinden is bedoeld.

Studenten Gepasseerd

Een ander groot punt van kritiek is dat voor het huisstijlproject is gezocht naar externe deskundigheid. De universiteit bevat een enorme hoeveelheid potentie, kennis, kunde en expertise, dus waarom een opdracht als deze niet uitbesteden aan bijvoorbeeld je eigen communicatie- of ontwerpstudenten?

Dat zou niet alleen een veel goedkopere oplossing zijn geweest, maar op deze manier zit je veel dichter bij de kern van de universiteit. Dezelfde kern waar Studio Dumbar nu met behulp van duur onderzoek ‘een zak voor binnenstebuiten heeft moeten trekken’ om die bloot te leggen.

Het wordt alleen maar erger als in een verklaring door het universiteitsbestuur wordt gesteld dat een zaak als een visuele identiteit te belangrijk is om onzorgvuldig mee om te gaan, en het daarom ‘beter is als het project in professionele handen ligt’.

Pardon?
Kunt u dat even herhalen? Wilt u zeggen dat u prutsers opleidt?

Wat nu?

Als reactie op dit alles heeft het universiteitsbestuur laten weten de kritieken niet licht op te vatten, maar wel verder te gaan met de uitrol van de nieuwe identiteit. Het merendeel van de kosten is immers al gemaakt, en de klankbordgroep heeft lange tijd terug al goedkeurig gegeven. Ook de pay-off zal niet onder het logo terugkeren, omdat het te duur zou zijn om deze achteraf nog in de huisstijl te verwerken.

Allemaal legitiem wat mij betreft, maar er moet wel worden beseft dat hier grove fouten zijn gemaakt alvorens vrolijk verder te gaan. Het is belangrijk om deze misstap te zien als een belangrijke les, en het is te hopen dat er in het vervolg richtlijnen komen voor dergelijke projecten van overheidsgesubsidieerde instellingen.

Eén schrale troost: Over twee jaar zijn zelfs de voorstanders kotsmisselijk van de dan nóg erger achterhaalde gekleurde sliertjes, en mag het College van Bestuur weer enkele miljoenen gaan reserveren zodat Studio Dumbar nogmaals 700,000 euro verder kan besluiten het oude logo weer in te voeren. Mark my words.

Mark Visbeek

Mark Visbeek is student Industrial Design Engineering aan de Universiteit Twente en full-time superster met een lichte zweem van megalomanie. Hij is gespecialiseerd in geïntegreerde productontwikkeling en creatief conceptueel denken, en heeft een passie voor 2D-visualisatie, duurzame ontwikkeling en interface- en interactiedesign. Gevaarlijk zijn vooral zijn compulsieve obsessie met detail, zijn onuitputtelijke hoeveelheden liefde en zijn hang naar ingewikkelde zinsconstructies.

More Posts - Website

Niet dat ik nou de beste designer ben. Ik begon vrij laat met leren over lettertypes, compositie en kleurcontrast. Ik ben in alle eerlijkheid een copycat-designer: ik kijk wat anderen goed doen en geef er een draai aan. Sommige zeggen dat dat de hele natuur van designers is: de beste stelen. Ik verdedig mezelf daar dan ook maar mee.

In ieder geval sta ik vaak in m’n eentje tegenover een groep programmeurs. In de internetbranche is het nou eenmaal een binair punt: wel of niet een designer inhuren? En die designers, wat een losers zijn het. Ze weten je nooit te vertellen wanneer iets klaar is. Soms hebben ze inspiratie, soms niet, en daar moet je dan maar op wachten. Als je dan eindelijk resultaat krijgt, weten ze hun keuzes amper te beargumenteren. Bah.

En daarnaast: hoe zit dat dan met Marktplaats of Hyves? Ze zien er niet geweldig uit en toch zijn ze gigantisch populair onder een grote massa. Waarom zou ik dan aandacht besteden aan design? Mijn enige verweer is altijd: omdat die sites geen emotionele klik hebben met de gebruiker, en ja, dat is belangrijk.

Design is namelijk meer dan alleen een likje verf. Het zorgt ervoor dat een klant binding voelt en er een bepaald gevoel bij krijgt. Slecht design daarentegen is een teken van middelmatigheid, en middelmatig is de vijand van uitmuntend, geweldig en fantastisch. Kies maar welke jij wilt zijn.

Mijn designhelden zijn bijvoorbeeld Apple en Ikea. Zij laten zien dat de massa wel degelijk een voorkeur heeft voor goed design, en dat design niet iets is waar je zomaar aan voorbij kunt gaan. Hun design is ook testbaar: het vermeerdert verkoop.

Wat mijn collega Wouter met ‘overschat design’ bedoelt, heeft te maken met gebruiksvriendelijkheid. Te veel designers geven vorm voorrang boven functie. Een product met ronde hoekjes en mooie effectjes, maar wat doet het nou eigenlijk? Design moet versterken, niet in de weg zitten.

Een voorbeeld is de flash-intro, die een tijdje geleden op internet is afgestorven. Heel eventjes werd design boven functie gesteld, en dus zaten we allemaal vijf minuten te kijken naar de hersenspinsels van een gefrustreerde wannabe-kunstenaar, voordat we daadwerkelijk verder mochten.

Zoals iedereen heb ik ook moeite met het contrast tussen emotioneel en functioneel design. Maar goed design bevat beide. Als er iets is wat designers moeten uitzoeken, dan is het wel hoe ze zich de komende eeuw op die manier kunnen rechtvaardigen. Anders zitten we zeer binnenkort opgescheept met een wel heel middelmatige realiteit.

Fotocredit: c.c.☆

Robert Gaal

Robert Gaal is sinds zijn 21e internetondernemer. Hij schreef eerder voor een aantal gamesmagazines en zijn weblog BlueAce, en richtte daarna zijn eigen start-up Wakoopa op, een sociaal netwerk voor software gebruikers. BussinessWeek gaf hem daarvoor de titel "Europe's Top Young Entrepreneur" in 2007. Wekelijks schrijft hij een column in het Financieele Dagblad over jong ondernemerschap.

More Posts - Website

Kees Klomp van Karmanomics is een inspirerende man met een lekkere frisse visie op de wereld. Hij zette de strategie uit voor de grote reclamebureau’s van Nederland en was General Manager EMI Music Netherlands. Is Komp dan een keiharde zakenman zonder gevoel? Nee, Klomp gelooft in Karma en vertaalt dit ook naar zijn werk. Daar gaat het in dit interview over. Maar we behandelen ook zijn inspiratiebronnen, commercieel idealisme, punk en de reclamewereld. Misschien lees je Spotlight Effect nu vanaf je mobiel, of heb je geen tijd om het interview te bekijken. Geen nood! Hier zijn de leerpunten uit de video:

1. Je moet barsten van de authenticiteit. Wees uniek en wees eigen.
2. Doe iets wat van toegevoegde waarde is voor de wereld. Word de nieuwe Ben & Jerry’s.
3. Houden van een klant is een must. Probeer de mindset van die jaren 60 kruidenier op de hoek te krijgen. Weet wat de klant beweegt en wat hij doet in zijn privéleven. Heb oprechte interesse.
4. Bekijk de crisis vanuit Karma. Het is geen toeval, we hebben het zelf gecreëerd.

Fotocredit: consumerfriendly

Omar Kbiri

Mijn naam is Omar Kbiri ik ben zeer begaan met fierljeppen. Verder heb ik op de dag van Obama's inauguratie een bijzondere lift gekregen. Daarnaast doe ik nog vele andere dingen die ik leuk vind (ik doe eigenlijk alleen maar dingen die ik leuk vind). Werk haat ik. Alles wat om mij heen gebeurt, absorbeer ik als een spons. Naast oprichter van één van de leukste websites op het web, ben ik druk bezig met het vervullen van mijn idealen.

More Posts

Afgelopen vrijdag nam ik deel aan een discussiepanel van INHolland. Dit was georganiseerd voor de feestelijke opening van het nieuwe schooljaar. In de discussie stond een onderzoek over de (hersen)ontwikkeling van een jong persoon centraal.

Samen met mijn homie Len en een dame van de Pabo-opleiding dienden wij als jonge personen onze visie op het onderzoek te geven. Hoe beleef jij dit zelf en vooral: hoe ben je de persoon geworden die je nu bent?

Nu weet ik van mezelf dat ik een enorme drang heb om te presteren. Het leven trekt aan me. Ik wil alles weten en snappen. Deels komt dit door mijn karakter, dat zich gevormd heeft door mijn opvoeding. Mijn pa reisde de halve wereld af, zonder diploma’s, om in Nederland te komen en daar een aardig succesvol fashion man te worden. Mijn moeder voedde in de bijstand twee kinderen op, werkte daarnaast en haalde ook nog eens haar Pabo-diploma. Dan leer je dat erg veel dingen mogelijk zijn.

Maar dat is maar 70 procent van wat mij beweegt. Het andere wat in mij zit, en mij hard laat werken, is angst.

Van jongs af aan ben ik bang om een failure te worden. Iemand die alles mooi kan verkopen maar niet kan leveren. Iemand die iedereen kent als die aardige jongen, maar ziet als loser. Dus iedere keer als ik het gevoel heb dat ik verslap – al is het maar een pietsie -, dan denk ik meteen aan dat gegeven. Waardoor ik stevigere grip pak en nog wat extra gas geef.

Persoonlijk weet ik niet of dit de beste manier is. Misschien kijk ik zodra mijn haren grijs zijn terug en denk ik: ,,Jongen, waar maakte jij je druk om?” Maar vooralsnog gebruik ik die angst in de meest positieve zin. In plaats van dat ik het me laat bevriezen, zet ik het in om die extra boost te geven.

Fotokrediet: Kevin N. Murphy

Omar Kbiri

Mijn naam is Omar Kbiri ik ben zeer begaan met fierljeppen. Verder heb ik op de dag van Obama's inauguratie een bijzondere lift gekregen. Daarnaast doe ik nog vele andere dingen die ik leuk vind (ik doe eigenlijk alleen maar dingen die ik leuk vind). Werk haat ik. Alles wat om mij heen gebeurt, absorbeer ik als een spons. Naast oprichter van één van de leukste websites op het web, ben ik druk bezig met het vervullen van mijn idealen.

More Posts

1. Volg je passie, het business model komt daarna vanzelf. Teveel jonge mensen gaan puur voor het grote geld.
2. Ontwikkel een product of dienst met het doel om iemands leven positief te beïnvloeden.
3. Pak niet gelijk een papiertje om je plan uit te werken. Vorm het eerst in je hoofd. Denk het goed uit, en pak daarna een pen.
4. Bestudeer kunstenaars, probeer hun denkpatronen te begrijpen. Daar word je creatiever van.

Klik hier om de video te bekijken

Fotocredit: Kees van Mansom

Omar Kbiri

Mijn naam is Omar Kbiri ik ben zeer begaan met fierljeppen. Verder heb ik op de dag van Obama's inauguratie een bijzondere lift gekregen. Daarnaast doe ik nog vele andere dingen die ik leuk vind (ik doe eigenlijk alleen maar dingen die ik leuk vind). Werk haat ik. Alles wat om mij heen gebeurt, absorbeer ik als een spons. Naast oprichter van één van de leukste websites op het web, ben ik druk bezig met het vervullen van mijn idealen.

More Posts

Microsoft heeft pas geleden Bing uitgebracht en er $100 miljoen aan reclame tegenaan gegooid om het nieuwe product te hypen. Meestal wordt een nieuwe zoekmachine geprezen en gewaardeerd, en vaker nog bestempeld als “de nieuwe Google-killer” (Ask.com, Cuil). En waarachtig, op de eerste publieke preview wemelde het van de (virtuele) mensen, die een voorproefje wilde van deze “nieuwe manier van zoeken”.

En toch gaat Bing het niet worden. Waarom niet? Hier zijn vijf redenen.

1. What you need, when you need it

Als je Firefox download, wat is dan de startpagina? Google. En wat staat er in de search box? Google. Zelfs als je Internet Explorer gebruikt, is de kans vrij groot dat je je startpagina op Google instelt. Zo groot zelfs dat Google tussen de 40 en 1400 ton CO2 per dag produceert, vanwege al onze zoekopdrachten.

Google is licht en praktisch: een logo, een vakje voor tekst en twee knoppen. Vul iets in en je krijgt een schone, simpele webpagina voorgeschoteld. Mooi? Nee. Handig en snel? Ja.

Hetzelfde kan niet van Bing gezegd worden. Je surft naar Bing, en krijgt een pagina te zien met willekeurige informatie (in mijn geval over Libanon). Geinig, maar onnodig. Bovendien onhandig als je via een smartphone iets wil opzoeken. Zoekresultaten worden in principe prima weergegeven, maar toch voelt het een beetje rommelig, met een afbeelding in de hoek en een menu aan de linkerkant.

2. Googlen is een werkwoord

Het werkwoord “to google” is in 2006 toegevoegd aan het Oxford English Dictionary en aan het Merriam-Webster Collegiate. Zo diep zit Google in ons leven, dat we het tot werkwoord bombarderen. Ook ik merk dat ik dagelijks Google als werkwoord gebruik. De zin “Oh, dat google ik wel even” zal iedereen ondertussen bekend voorkomen.

“Bing jij?”

“Nee, ik google.”

3. Bing probeert je te begrijpen

Als ik bij Bing zoek op “Where will the next olympics be held?”, zijn de eerste twee hits links naar de homepage van IOC, daarna een pagina naar Wikipedia over de olympische spelen en dan de officiële pagina van London 2012. Nu kan ik daar uit destilleren dat de volgen spelen in het jaar 2012 in London worden gehouden, maar de vijfde hit brengt eigenlijk wat ik zoek: “Where will the next olympic games be held?” De rest van de hits levert niks interessants. Bij Google levert dezelfde vraag bij hit 1, 2, 5, 7, 10 en 11 een antwoord op.

En dat is eigenlijk heel jammer. Want als Bing nou als eerste hit het antwoord had gegeven, en vervolgens een lijst met hits had gegeven die misschien ook wel interessant hadden kunnen zijn, dan had het nog ergens op geslagen. Dan was Bing inzetbaar geweest voor snelle antwoorden, maar ook voor uitbreidingen op je zoekresultaat. Hoe relatie-therapie-achtig het ook klinkt: Bing begrijpt me gewoon niet.

4. Bedoelde u soms…?

Als ik bij Google “splotlight efefct” invul, dan zegt Google meteen, “Bedoelde u soms: Spotlight Effect?”. Om vervolgens vrolijk daaronder www.spotlighteffect.nl te tonen.

En wat doet Bing? “We did not find any results for splotlight efefct…Ensure words are spelled correctly…Try rephrasing keywords or using synonyms.” Typisch zo’n vervelende Microsoft-melding. Terwijl ze er alles aan hebben gedaan om Bing zo hip en web 2.0 mogelijk te maken. Een beetje zoekmachine heeft in de 21e eeuw toch een bedoelde-u-soms-functie.

5. Google is een all-in-one pakket

Bing heeft een paar leuke opties. Vooral plaatjes en videos zoeken is echt heel goed gedaan, misschien zelfs beter dan Google dat doet. Maar de échte reden waarom Google het van Bing gaat winnen is de enorme hoeveelheid diensten die Google aanbied. Google draait al lang niet meer om alleen maar zoeken. Google bied ook maps, blogs, news, images, docs, groups, calender en photos. Het feit dat het zo lekker allemaal bij elkaar op één handige site staat is voor veel mensen gewoon aantrekkelijk. Microsoft heeft dat ook allemaal, maar niet allemaal onder de naam Bing. En dat is juist zo belangrijk.

Wat is de moraal van dit verhaal?

Wat Microsoft beter had kunnen doen is simpel. Ze proberen enerzijds met Bing een totaal nieuw concept naar de markt te brengen (goed), maar eindigen met een kloon van Google (fout). Waarschijnlijk zag Bing er op de tekentafel veel flitsender en revolutionairder uit, maar durfden ze het bij Microsoft niet aan om miljoenen in een zoekmachine te steken waarvan het succes niet gegarandeerd kan worden. Dus speelden ze op safe, in plaats van een risico te nemen.

Daarnaast is het ook een kwestie van techniek: het idee dat Bing me begrijpt is fijn, maar hij laat het niet echt blijken. Als Microsoft ervoor gezorgd had dat Bing werkelijk mijn zoekopdrachten kon interpreteren en interessante links kon produceren waar ik zelf nog niet aan gedacht had, dan was ik blij geweest.

Als laatste heeft Google een goede klantenbinding, waarbij ze veel gratis software aanbieden die mensen leuk en nuttig vinden. Google is al lang niet alleen maar zoeken, het is een digitale duizendpoot geworden. Dat verwachten we nu ook van Bing.

Ik snap best dat Microsoft een deel van het zoekpubliek te pakken wil krijgen, maar wat mij betreft zijn ze de verkeerde weg ingeslagen. Ik had namelijk graag gezien dat het sociale aspect van het internet meer terugkwam in zoekresultaten. Dat er gefilterd kan worden op basis van je social network details. Of een meer experimentele zoekmachine zoals Wolfram Alpha, waarbij je iets intypt en gewoon allerlei informatie gerelateerd aan dat onderwerp terugkrijgt. Helaas blijkt Bing gewoon een ordinaire Google-clone te zijn.

Thomas Ginn

Thomas Ginn (1988) is student Media en Cultuur aan de UvA in Amsterdam. Daarvoor volgde hij 1,5 jaar geiten-wollen-sokken-onderwijs aan de kunstacademie St. Joost in Breda, waar hij Audiovisuele Vormgeving studeerde. Zijn grootste passies zijn het maken en bekijken van films, alles wat met nieuwe media te maken heeft en het eten van festini perenijsjes.

More Posts - Website

Ik zou dit stuk kunnen beginnen door te stellen dat internet ‘een steeds belangrijkere rol in ons leven speelt’, of dat ‘we niet meer zonder kunnen’. Maar dat doe ik dus niet. Het zijn clichés, inderdaad, maar dat zijn het niet voor niets. Daarom ga ik een stapje verder: internet is de toekomst, of je het nu wilt of niet. Dus kun je er maar beter zo goed mogelijk mee (leren) omgaan.

Als je me 10 jaar terug had gezegd dat ik ooit een klein, draadloos apparaatje zou hebben waarmee ik ieder satellietbeeld ter wereld kon opzoeken had ik je waarschijnlijk voor gek verklaard. Nu kan ik bijna niet meer op reis zonder minstens éénmaal Google Maps te openen. Ook van mobiel bellen zag ik pas het nut in toen ik mijn eerste Panasonic-telefoon in mijn handen had. Hetzelfde geldt voor internet. Dat we het inmiddels niet meer als ‘Het Internet’ schrijven zegt wat dat betreft een hoop.

Internet in een notendop

Internet ontwikkelt zich sneller dan welk ander medium ooit heeft gedaan. Soms zien we door de virtuele bomen het digitale bos niet meer, en om wat licht in deze duisternis te scheppen biedt Spotlight Effect haar visie op het web aan, waarbij we ons beperken tot de essentie en het technologische geneuzel achterwege laten. Om het nog wat eenvoudiger te maken maken we onderscheid tussen een viertal functies die internet kan hebben: sociaal, zakelijk, recreatief en informatief. Grafisch ziet dat er ongeveer zo uit:

Voor iedere dimensie zullen we de belangrijkste services en tools uitlichten, om zo een handleiding te bieden aan de minder ervaren internetgebruiker. Houd Spotlight Effect dus goed in de gaten!

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website