Spotlight Effect » Interpersoonlijk

Pecha Kucha slaat kamp op in Hoofddorp

Ernst-Jan Pfauth — Tue, 01 Dec 2009 06:00:05 +0000

Zaterdagmiddag, het weidse Polderplein in Hoofddorp. Strakke-jaren-nul-architectuur. Een grijs wolkendek. De harde wind draagt het geluid van een verregende Sinterklaas-fanfare mee. Het winkelend publiek kijkt allemaal alsof ze hopen dat er deze zaterdagmiddag niks ontregelends gebeurt. Maar daar, midden in de oase van degelijkheid, staat Elmo Vermijs pannenkoeken te bakken.

Mee-eten mag onder één voorwaarde: zelf meebakken. Zo wil Vermijs onverwachte ontmoetingen tussen mensen stimuleren. Eerder bouwde hij in heel Europa mobiele keukens van fruitkisten. Voorbijgangers stonden – voor ze het wisten – naast wildvreemden een ui te snijden. Ook denkt Vermijs aan een arena voor hooligans. Kunnen ze elkaar daar lekker afmaken. Net als in het oude Rome.

Maar vandaag gaat het er liefelijker aan toe. Een paar opgeschoten jochies staan gebroederlijk naast een vrouw-in-windjack te bakken. Valt toch best mee, zo’n confrontatie met een wildvreemde. Eigenlijk best wel interessant. En dat is precies de boodschap die Vermijs in Hoofddorp wilde meegeven: ‘duurzame contacten’. Pecha Kucha (?) On The Road gaf hem daar het podium voor.

,,Come along in our yurt at the psychedelic winkelcentrum Polderplein for a fresh portion of 20×20“, schreven Jeroen Beekmans en Joop de Boer van Golfstromen – de club achter Pecha Kucha Amsterdam. Voor het duurzame festival Doe Gewoon Eens Lekker Duurzaam verplaatsten ze een stukje Amsterdam naar Hoofddorp. En toen werd het Polderplein inderdaad opeens psychedelisch. De botsing tussen de beats van Blackbird Badger en het sinterklaas-orkest was daar een symbool van. Hoofddorpenaren keken af en toe door de deur van de tent – waar het door een kacheltje knus warm was – om een nieuwe generatie wereldverbeteraars te zien. Van een website die aantoont hoe duurzaam een merk is (RankaBrand) tot drijvende tuinen. En van duurzame architectuur tot eco designerlabel Studio JUX (disclosure: mijn vriendin is mede-eigenaar van dat merk).

Carlien Helmink van Studio JUX presenteert. Foto Olga Lundgren

Het deed aan als een rondreizend circus: een verzameling Amsterdammers die de Hoofddorpenaren wel eens zouden laten zien hoe origineel ze bezig zijn. Een type confrontatie waar kunstenaar Vermijs van smult. Maar dat plaatste de deelnemers wel in een mooi perspectief. In Amsterdam ben je geneigd te vergeten hoe anders het is wat die kunstenaars doen. In een kleinere stad is dat opeens heel zichtbaar. Volgende keer Zoetermeer?

Foto: Olga Lundgren van Óceaan design.

Ernst-Jan Pfauth

Ernst-Jan Pfauth (1986) raakte halverwege zijn studie communicatiewetenschap verslaafd aan bloggen. Toen hij een ruzie tussen Balkenende en Witteman vastlegde, werd zijn blog Spotlight Effect ook daadwerkelijk gelezen. Na een stage bij de Verenigde Naties in New York reisde hij voor Web 2.0 blog The Next Web een jaar de wereld rond. Voor nrc.next verkocht hij zijn ziel aan de dode-bomen-industrie, vinden zijn oud-collega's. Zijn persoonlijke blog is DutchProblogger.nl.

More Posts - Website

Hey Britten, doe niet zo moeilijk over Browns spelfouten

Ernst-Jan Pfauth — Wed, 11 Nov 2009 10:51:09 +0000

De Britse premier Gordon Brown schreef een briefje aan de moeder van een omgekomen soldaat. Letter ‘schreef’, want hij gebruikte pen en papier. Helaas spelde Brown de achternaam van de moeder – en dus van de omgekomen soldaat – verkeerd en maakte hij nog enkele andere schrijffouten. Schandalig! Aldus de moeder. En zij stuurde het naar The Sun, de krant die Brown onlangs tot vijand verklaarde. Iedereen in Groot-Brittannië in rep en roer, en Brown is – wederom – de gebeten hond. De man kan niets meer goed doen in zijn land, zo lijkt het.

Maar is de woede wel terecht? Is dat niet de charme van een handgeschreven brief? Dat het menselijk is? Dat er geen backspace-knop bestaat, laat staan een spellingscontrole? Zeker als je in ogenschouw neemt dat Brown een gebrekkig gezichtsvermogen heeft. Een briefje is authentiek en daar horen fouten bij, zou je kunnen zeggen. Wat vind jij?

Ernst-Jan Pfauth

More Posts - Website

Spotprent Effect: Gespreksstof anno 2009

Jerry Houtman — Fri, 17 Apr 2009 08:47:37 +0000

Het zal je maar gebeuren, dat je daadwerkelijk verzandt in een gesprek over, bijvoorbeeld, de kredietcrisis. Dan kun je maar beter The Next Web lezen (aldus Boris), dan heb tenminste iets dat ècht interessant is. En veelal gaat over blogs, Twitter en Facebook…

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Een jaar zonder e-mail

Tim van Letht — Wed, 18 Feb 2009 23:01:33 +0000

Het is hem gelukt, een jaar geen e-mail voor Luis Suarez. Althans, hij heeft zelf geen mail gestuurd en volgende week is het een jaar geleden dat hij daarmee is begonnen. En met succes, want de specialist op het gebied van Knowledge Management bij IBM is al over de hele wereld bekend. Toen hij een jaar geleden stopte met het verzenden van e-mail kreeg hij nogal wat kritiek over zich heen, sommigen gaven hem een paar weken voordat hij er bij IBM uit zou liggen, anderen zagen geen mogelijkheid meer om te communiceren. Niets hiervan is uitgekomen, zijn baan is behouden en hij communiceert meer dan ooit. Maar dan op een andere manier.

E-mail als probleem in organisaties
Suarez snijdt met zijn actie een pijnlijk punt aan bij vele organisaties, de enorme overload aan e-mail die medewerkers iedere dag ontvangen. Alle oplossingen, tips en truuks ten spijt: het blijft een enorme last op de schouders van veel werknemers die voor hun werk afhankelijk zijn van een computer. Onderzoeksbureau Nielsen verwijderde onlangs de Reply-to-all knop bij al haar werknemers, als middel om het bedrijf van de mailterreur af te helpen.

De theorie van Suarez
In november was hij in Nederland om zijn verhaal te vertellen bij het Nationaal Innovatie Platform en eerder sprak hij ook op de Web 2.0 Expo in Berlijn. Maar ook op Volgens Suarez is het heel goed mogelijk om via andere middelen dan e-mail met elkaar te communiceren, dit heeft hij afgelopen jaar al laten zien. Volgens hem is het community denken belangrijk om met collega’s en vrienden te blijven communiceren, dit spreekt overigens ook deels voor zijn werk aangezien Suarez betrokken is bij de ontwikkeling van IBM Lotusphere. Door te communiceren via Twitter voorkom je overbodige e-mail voor korte berichten, daarnaast kun je via je een digitale omgeving binnen een organisatie prima bestanden en ideeen uitwisselen met elkaar. Ook hiermee blijft overzicht behouden en overload voorkomen.

Tips om je inbox in bedwang te houden
Er zijn natuurlijk nog veel tips om je inbox schoon te houden en daarmee tijd en energie te besparen. Enkele doeltreffende maatregelen zijn:

Voorkomen van cc-gebruik, stuur alleen mail naar de mensen die een reactie moeten geven.

Onthoud dat er ook andere middelen zijn dan alleen e-mail. Wanneer je in een e-mail conversatie al meerdere malen heen en weer hebt gemaild kan het beter zijn om de telefoon te pakken.

Creëer overzicht in je mailbox door gebruik te maken van mappen. Bijvoorbeeld een map wat je nog moet beantwoorden, al antwoord heeft gekregen en gooi de rest in je prullenbak.

Check op vaste tijdstippen je mail, de hele dag meldingen binnen krijgen dat je nieuwe e-mail hebt leidt af.

Bepaal per mail of je direct antwoord kun geven of beter op een later tijdstip kunt reageren. Hiermee voorkom je dat je dagelijkse werkzaamheden gebaseerd zijn op e-mail.

Een beter gebruik van e-mail levert forse kostenbesparingen maar vooral extra tijd op. Werk jij ook al outside the inbox?

Tim van Letht

Tim is mede-eigenaar van Spotlight Effect. Werkzaam bij Interpolis op het gebied van Online Strategie & Innovatie. Adviseert daarnaast één dag per week organisaties, spreekt op congressen en geeft colleges aan studenten.

Spotprent Effect: Advertising is dirty talk

Jerry Houtman — Fri, 06 Feb 2009 10:44:47 +0000

Hugh McLeod staat bekend als de man die dankzij bloggen zijn werk maakte van het tekenen van cartoons op visitekaartjes. Maar ook de veelgeroemde Sex & Cash theorie is van zijn hand. Een geestige en gevatte vent, dat liet hij ook wel zien als spreker op Blog08. Die karaktereigenschappen komen terug in zijn werk, zoals dat bij de meeste tekenaars het geval is. Hugh is geen grote fan van gladde marketeers en hun vlotte babbels, dat laat hij ook duidelijk merken in zijn presentaties. Vanzelfsprekend heeft hij dit ook in een cartoon verwerkt:

Jerry Houtman

More Posts - Website

Leer een (nieuwe) taal met Myngle

Gastblogger — Tue, 11 Nov 2008 12:26:00 +0000

Dit is een bijdrage van Anne Jan Roeleveld, student Digitale Communicatie aan de Hogeschool Utrecht. Ook meeschrijven aan Spotlight Effect? Klik dan hier.

Onlangs is Myngle gekozen tot winnaar van de Innovation Award 2008 als beste innovatieve concept. Daarmee kregen ze de Blauwe Tulp 2008, een prijs van Accenture. Met Myngle is het mogelijk om op elke plek, op elk tijdstip een taalles te volgen. Via Skype volg je de lessen die je boekt via Myngle. Op de website kunnen leraren powerpoint sheets tonen zodat je direct mee kunt lezen en oefeningen kunt doen tijdens de les. Eigenlijk is de site een soort marktplaats van talen, waarbij de aanwezigheid van docenten van groot belang is. Myngle verdient namelijk alleen aan de docenten, aangezien zij een deel van de inkomsten – die ze van de student krijgen – afdragen. De succesvolle startup bestaat inmiddels alweer een jaar en is sindsdien veelvuldig in het nieuws gekomen.

Toen ik de lijst van aangemelde studenten doornam, zag ik ook dat sommigen Nederlands op hun verlanglijstje hebben staan. Dat bracht me op het idee om een soort ‘ruil’ aan te gaan. Ik zou iemand kunnen helpen met de Nederlandse taal en die persoon zou mijn talenkennis wat bij kunnen schaven. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb een aantal mensen, die Nederlands op hun verlanglijstje hadden staan, een bericht gestuurd met het verzoek.

Na een aantal dagen had ik al wat reacties terug waaronder die van een Amerikaan. Hij was al een aantal keer in Nederland geweest en wilde de Nederlandse taal heel graag leren. Hij was erg gemotiveerd en mede daardoor heb ik voor hem gekozen. Engels heb ik altijd al lastig gevonden en daarom leek het me een goede deal als hij mijn Engelse taalkennis wat ging verbeteren en ik zijn Nederlands zou gaan verbeteren.

Inmiddels hebben we na veel mailverkeer al heel wat van elkaar opgestoken. Hij verbetert mijn e-mails, die ik in het Engels schrijf, en ik verbeter zijn e-mails, die hij in het Nederlands schrijft. Vorige week heeft hij een video gepost op YouTube genaamd “Ik spreek Nederlands”; geweldig om te zien hoe hij Nederlands probeert te praten. Binnenkort gaan we verder op Skype zodat we ook wat aan de spraak kunnen gaan doen.

Dit is natuurlijk niet de officiële weg die je via Myngle moet volgen. Normaal gesproken boek je een les of kunnen mensen een les bij je boeken. Het gaat er mij om dat we elkaar kunnen helpen en op welke manier dat gaat, maakt me niet zo veel uit. Maar als je het rechtstreeks kunt doen en tevens als vriendendienst doet, dan kies ik daar toch liever voor.

Hoe denken jullie over taalles via internet? Zien jullie Myngle als een innovatieve ontwikkeling op het gebied van e-learning?

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Ad Monday: I think I’m being watched

Peter Evers — Mon, 07 Jul 2008 06:00:57 +0000

Tegenwoordig bevind ik mij aan de andere kant van de Noordzee en ben ik woonachtig in Londen, een metropool die Amsterdam degradeert tot gezellig plattelandsdorpje. Om de enorme hoeveelheid mensen die hier rondloopt enigszins in goede banen te leiden heeft de gemeente een uitgebreid beveiligingsplan op poten gezet: CCTV. De afkorting staat voor closed circuit television, oftewel camerabewaking. Waar ik in Nederland gewend was aan camera’s in banken, supermarkten en een handvol andere plekken is in Londen elk metrostation, elke pub en vaak ook de straat voorzien van CCTV. Inmiddels zijn de Londenaren zich dan ook behoorlijk bewust geworden van het feit dat ze constant in de gaten worden gehouden. Wat bij sommigen tot een onbehaaglijk gevoel leidt. De Londense kunstenares Anna Barriball drukt dit gevoel uit met een poster die, als gevolg van een samenwerking met de gemeente in het teken van Art on the Underground, in vrijwel elk Londens metrostation te zien is. De poster maakt deel uit van een zesdelige serie.

+ De poster drukt op een simpele manier een onderbuikgevoel uit dat veel Londenaren steeds vaker ervaren.

+ De poster is overal te zien, waardoor vrijwel iedereen met de campagne geconfronteerd wordt.

- Stiekem is dit natuurlijk geen echte reclamecampagne, maar meer een soort kunstvorm tussen de wirwar van billboards die je in de underground tegenkomt.

P.S.: Voor wie zich ooit afvroeg waar de Britse band Hard-Fi de titel van hun debuutalbum vandaan haalde, dat zal nu duidelijk zijn.

Peter Evers

Peter Evers (1984) is actief als Business Development Manager bij yoMedia in Amsterdam. Hiervoor werkte hij een jaar lang als mobile marketeer bij Unanimis in Londen. Daarnaast is hij fervent drummer en blogt hij tevens op zijn eigen weblog PeterEvers.net. Peter studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en was tijdens zijn studie onder andere actief als sales trainer, workshopleider, ondernemer en bestuurslid bij Studievereniging Mercurius.

More Posts - Website

Praten zonder geluid te maken

Jerry Houtman — Sat, 12 Apr 2008 21:13:49 +0000

Ik ben een asociaal persoon. Waarom? Omdat ik af en toe in het openbaar vervoer mobiel bel. Toegegeven, het kan best storend zijn voor mijn omgeving, maar het is nu eenmaal een uitgelezen moment om even de noodzakelijke telefoontjes te plegen. Nooit erg lang en bewust niet te hard, maar we kennen allemaal wel de medereiziger die bijna schreeuwend een compleet treinstel van de krant, een laptop of hun muziek afleidt. Dat is de èchte asociaal, de mobiele terrorist. Hoe fantastisch zou het zijn als zulke mensen konden praten zonder dat wij, de slachtoffers, er last van hebben? Klinkt als science fiction, maar het is werkelijkheid. Ambient Corporation heeft een apparaat ontwikkeld dat gedachten omzet in spraak, en deze vervolgens naar de ontvanger van het gesprek wordt gestuurd.

Het werkt eigenlijk heel simpel: een nekband vangt zenuwsignalen op die vanuit de hersenen naar de stembanden worden gestuurd. Gebruikers hoeven zich geen zorgen te maken dat hun diepere gevoelens of gedachten hiermee openbaar worden, want het gebruik van de Audeo, zoals het apparaat gedoopt is, vereist ‘een niveau boven denken’, aldus Ambient-oprichter Michael Callahan tegen NewScientist. Een niveau boven denken: dat neigt naar het paranormale, en het vereist dan ook enige training en concentratie. Toch is de techniek indrukwekkend, het is zelfs mogelijk om afwisselend stil en hardop te praten. In deze video geeft Callahan een korte demonstratie:

Klik hier om de video te bekijken

Het omzetten van gedachten naar geluid gaat nog allesbehalve soepel, bovendien herkent de Audeo slechts 150 woorden en zinsdelen. Callahan en zijn collega’s hebben voorlopig genoeg te doen, maar het apparaat belooft wat voor de toekomst. Het scheelt in ieder geval heel wat ergenis in het openbaar vervoer en hoewel ik me een prima voorstelling kan maken van de voordelen van praten zonder geluid, biedt het apparaat toch vooral uitkomst aan mensen die hun vermogen om te spreken zijn kwijtgeraakt. Ambient heeft dezelfde technologie eerder met succes toegepast op een gemotoriseerde rolstoel en aan het eind van dit jaar komt er een verbeterde versie op de markt. Beginnende telepathen die wel wat hulp kunnen gebruiken kunnen hier klikken om de Audeo te proberen (natuurlijk ook voor mensen met een spraakgebrek).

Jerry Houtman

More Posts - Website

Mac-gebruikers bleken hun tanden

Peter Evers — Tue, 19 Feb 2008 10:07:23 +0000

Allereerst wil ik even kwijt: ik ben een Mac-gebruiker. Mindset Media voerde recent een onderzoek uit naar de kenmerken van PC-gebruikers en Mac-gebruikers. Hiervoor werden 7500 gebruikers van PC’s en Macs geinterviewd. Uit het onderzoek komen een aantal interessante bevindingen naar voren. PC-gebruikers zijn ‘cheap’ en Mac-gebruikers arrogant. Daarnaast rijden Mac-gebruikers in station wagons, komen ze vaak bij Starbucks en gebruiken ze meer teeth-whitening producten. Ook zijn ze ‘groener’ en kopen ze vaker muziek online in plaats van deze illegaal te downloaden. Ik herken mezelf slechts in geringe mate, hoewel ik Mac-gebruikers ken die vrijwel volledig aan het geschetste profiel voldoen. Zie hier het uiterst interessante filmpje. De die-hard Mac-gebruiker herkent het deuntje onder het filmpje onmiddellijk. Rara, waarvan?

Klik hier om de video te bekijken

Via Gizmodo

Peter Evers

More Posts - Website

Kunnen we nog alleen zijn?

Linde Wolters — Sun, 17 Feb 2008 17:46:08 +0000

Het is me opgevallen dat ik me vaker alleen voel de laatste tijd. En toch heb ik iedere dag flink wat contact over de mail of de telefoon. Waar komt dat gevoel dan toch vandaan? Onlangs had ik een discussie met een familielid die meende dat het niet alleen mijn, maar het probleem van ‘onze generatie’ is, dat we niet meer alleen kunnen zijn. Nou ben ik een grote fan van ‘onze generatie’ discussies, maar toch zette ik daar enige vraagtekens bij. Als ik niet meer alleen kan zijn en daarom voortdurend contact zoek waarom zou ik mij dan toch alleen voelen? Interessante onderwerpen waar ik alleen niet uit kwam. Vandaar dat ik het vroeg aan twee sociaal psychologen van beide zijden van het kanaal: Dr. Arthur Cassidy, sociaal psycholoog aan de Universiteit van Belfast, en Dr. Aart Velthuijsen, sociaal psycholoog van de afdeling Communicatiewetenschap van de Universiteit van Amsterdam. Het werd een gesprek over virtuele speeltuinen, knuffelcontact, en de oprukkende oppervlakkigheid in onze maatschappij.

Beiden hebben als uitgangspunt dat mensen van nature graag met anderen willen zijn. Alleen kunnen zijn is dus geen must. Beiden doen het idee dat internet of bellen eenzaamheid zou veroorzaken al snel af als wetenschappelijk onbewezen. Wel zien ze een verband tussen internet- en belgebruik en gevoelens van eenzaamheid, maar de theorieën over het waarom lopen uiteen.

Wat betreft het internet wijst Arthur Cassidy erop dat we van nature graag met anderen zijn, van wie we positieve feedback willen. Als dat niet gebeurt, bijvoorbeeld door hoe we eruit zijn of hoe we ons gedragen, leidt dat er soms toe dat we ervoor kiezen om alleen te zijn. Hij denkt dan ook dat mensen die zich toch al alleen voelen, vaak terugvallen op internet om daar virtuele contacten te onderhouden.

Cassidy ziet dan ook vooral het positieve aspect van communicatie over internet. “Veel mensen die het moeilijk vinden om sociaal contact te hebben ‘in het echt’, zoeken hun heil op internet” meent hij. En met succes, aangezien je in deze virtuele speeltuin je eigen voordoen zo kan manipuleren dat je er zelfvertrouwen uithaalt; toch maar even mijn profielfoto op Facebook veranderen denk ik. Zo kan je door internet in theorie dus ook gevoelens van eenzaamheid verminderen.

Aart Velthuijsen meent dat internetten vooral een tijdverdrijf is. Alleen zijn leidt niet tot internetten, internet is één van de manieren om je bezig te houden als je je alleen voelt. Internet prikkelt ons.

Toch vraag ik me af of er bij ‘onze generatie’ ook niet sprake is van een zo voortdurend in contact staan met anderen dat op momenten waarop dat niet zo is, zich er een gevoel van onbehagen zich van ons meester maakt. Ik kan flink balen als ik mijn telefoon vergeet, om nog maar niet te spreken over mijn gewoonte om om de haverklap ‘refresh’ te drukken in mijn email, wat dan natuurlijk tot teleurstelling leidt als er niets binnenkomt. Velthuijsen beaamt dat er gewenning optreedt bij veel bellen en internetten en meent zelfs dat onze generatie zo op zoek is naar prikkels dat we “niet meer niets kunnen doen”. Blijkbaar dus toch een generatieprobleem!

Waar Cassidy het internet vooral als een medium ziet ter compensatie van allerlei sociale onvolkomenheden, waarschuwt Velthuizen dat internet echt ‘knuffelcontact’ (hiermee bedoelt hij niet letterlijk knuffelen maar wel iemand in het echt zien) absoluut niet kan vervangen. Hier kan dus ook de oplossing van mijn constatering over alleen zijn liggen, zo denkt hij. Hij waarschuwt dan ook dat “wie denkt het te kunnen redden met alleen elektronische contact, flink bedrogen kan uitkomen.”. Onze generatie vergeet dat: “Mensen blijven thuis omdat ze denken dat ze compensatie kunnen vinden in krabbelen, chatten of bellen, maar dat is geen echt contact. Echt goede gesprekken bewaar je voor als je bij elkaar bent.”

Maar wat doet onze steeds groter wordende communicatiezucht met de maatschappij? Velthuijsen denkt dat één van de effecten is dat je steeds minder mensen op straat ziet ‘s avonds. “Vroeger sprong je op je fiets en ging je zo bij iemand langs, nu blijf je thuis en bel je iemand op” zegt hij. “Mensen krijgen steeds minder feitelijk contact, en het contact wordt oppervlakkiger” voorspelt hij dan ook. Dus: vergeet niet aan ‘echt’ contact te doen, is de boodschap.

Ik denk dat ik mijn telefoon en computer maar eens uit ga zetten en de straat op ga om wat mensen te knuffelen, iemand moet onze generatie toch redden…

Linde Wolters

More Posts - Website