Klik hier om de video te bekijken

Klik hier om de video te bekijken

De man in onderstaande commercial is overigens Geoff Lloyd, de Engelse Giel Beelen:

Klik hier om de video te bekijken

+ Grappig, de hoofdrolspeler is overigens ook een briljante rol terug te zien in Death at a Funeral, één van de betere producten van de Britse filmindustrie.

+ Goede muziek!

Eindoordeel: Ik heb weer zin in een nieuwe werkdag!

Peter Evers

Peter Evers (1984) is actief als Business Development Manager bij yoMedia in Amsterdam. Hiervoor werkte hij een jaar lang als mobile marketeer bij Unanimis in Londen. Daarnaast is hij fervent drummer en blogt hij tevens op zijn eigen weblog PeterEvers.net. Peter studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en was tijdens zijn studie onder andere actief als sales trainer, workshopleider, ondernemer en bestuurslid bij Studievereniging Mercurius.

More Posts - Website

Hieronder is een twee paginabrede advertentie te zien voor een Engelse sportdrank. Het bijzondere is dat de advertentie niet alleen heel heel groot is, maar ook nog eens vol informatie over de werking van het drankje en hoe je lichaam herstelt na het sporten. Dit maakt de advertentie dus tot een interessant stuk informatie en illustreert de vervagende scheiding tussen commerciële en redactionele content in gratis dagbladen.

Dit is een paginagrote personeelsadvertentie van Mars, enkel uitgelicht vanwege het originele karakter.

Elke keer als ik het metrostation uitloop verbaas ik me weer over de vele narrowcasting schermpjes, met commercials die met het tempo van de roltrap meebewegen. Een absoluut hoogtepunt was een commercial van de London Fashion Week waarin oogverblindende modellen via de LED schermpjes al flirtend en glimlachend met me mee omhoog bewogen. Helaas was ik zo onder de indruk dat ik mijn mobieltje niet op tijd gereed had voor een goede foto. Sorry. Hieronder een ander voorbeeld.

Recentelijk viel mij al shoppend in Notting Hill op dat er een goede business zit in de verkoop van oude reclameborden. Prachtig hoe oude reclameborden mensen mee terug in de tijd kunnen nemen. Hoewel door veel mensen verafschuwd, heeft reclame de kracht om een bepaalde tijdsgeest aan te duiden. Getuige het hieronder afgebeelde kraampje dat klassieke Guinness reclameborden verkoopt.

Laatst op Trafalgar Square werd mijn oog getrokken door een helikopter die met een gigantisch Qantas-spandoek alle Londense shop-a-holics van een reclameboodschap voorzag. Hieronder is een filmpje te zien dat Qantas van het project maakte.

Klik hier om de video te bekijken

Peter Evers

Peter Evers (1984) is actief als Business Development Manager bij yoMedia in Amsterdam. Hiervoor werkte hij een jaar lang als mobile marketeer bij Unanimis in Londen. Daarnaast is hij fervent drummer en blogt hij tevens op zijn eigen weblog PeterEvers.net. Peter studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en was tijdens zijn studie onder andere actief als sales trainer, workshopleider, ondernemer en bestuurslid bij Studievereniging Mercurius.

More Posts - Website

Wat doe je precies als buitenlandcorrespondent?

“Voor de GPD deed ik de eerste vier en een half jaar heel veel nieuws en achtergronden. De GPD probeerde indertijd een pilot project waarin ze concurreerden met het AP, maar dat is een pilot project gebleven. Nu doe ik meer de achtergrondverhalen: interviews, uitlegverhalen, en analyses en één keer in de zoveel tijd een column over mijn belevenissen hier.”

“Ik doe nu ook radio voor BNN, dat is ongeveer drie maanden geleden begonnen. En ik doe columns voor bladen. Ik ben nu net begonnen met schrijven voor Het Pensioenblad in Nederland, dat wordt uitgegeven door het Financieel Dagblad”

Wat vind je het leukste om te doen?

“De reportages zijn leuk, het reizen is leuk. Wegens bezuinigingen bij de GPD hebben ze helaas een aantal reisverslaggevers moeten ontslaan, dus ik schrijf nu ook reisverhalen, dat is ontzettend leuk. Ik doe namelijk verslag over heel Groot-Brittannië en Ierland. En columns vind ik ook leuk om te doen, omdat je daar je eigen mening in kwijt kan.”

Je blogt ook. Waarom?

“Omdat het een nieuwe ontwikkeling was eigenlijk. Het begon drie jaar geleden…we hadden bij de GPD toen correspondentendagen, en één van die lezingen was over de opkomst van het blog. Helaas bestaan de correspondentendagen niet meer, maar dat is wel de reden geweest dat veel jonge journalisten het bloggen zijn gaan uitproberen.”

“Ik blog onbetaald, op eigen initiatief, maar ik vind het heel leuk om er mensen in Nederland mee te bereiken. Ik ben er tegenwoordig niet meer zo religieus in omdat ik verschillende dingen ben gaan doen op journalistiek vlak. Maar hopelijk komt het terug.”

Hoe kom je aan je ideeën? Hoe besluit je welk nieuws geschikt is voor Nederland?

“Het is een wisselwerking. Ik volg het nieuws natuurlijk op de voet. Voornamelijk via televisie en de kranten, en af en toe via radio, en dan neem ik contact op met de GPD met een idee, soms zijn het meerdere ideeën per dag. En dan zoeken zij iets uit. Maar het is ook wel eens zo dat er iets is wat in Nederland gebeurt. Bijvoorbeeld toen er een rapport uitkwam van een politieke denktank in Londen, de SENLIS Council, over Afghanistan. Omdat Nederland betrokken is bij de Afghaanse missie, schrijf ik over dat onderzoek.”

Welke kranten lees je?

“In Thaxted las ik standaard de Times, de Independent, en de Daily Mail. Dus een rechtse en links krant en een tabloid. Tegenwoordig loop ik langs ene winkel en grijp ik wat me aanspreekt, of met een titel wat een raakvlak heeft met wat er in Nederland heeft. Ik ben ook groot fan van de London Paper, de London Lite, en Metro, dat zijn vaak net de krenten uit de Londense pap die mensen in Nederland kunnen aanspreken.”

Hoe bepaal je of een item geschikt is voor Nederland?

“Ik denk dat het fingerspitzengefuhl is, dat je het gevoel hebt dat iets kan aanslaan. Maar soms sla ik ook de plank wel eens finaal mis. Dan krijg ik van de redactie in Nederland te horen dat het voor Nederland totaal niet belangrijk is.”

Bijvoorbeeld?

“Er zijn heel veel politieke verhalen, bijvoorbeeld als Gordon Brown het slecht doet kan ik daar eeuwig verhalen over schrijven, maar in Nederland hebben ze het daarmee na twee verhalen wel gehad. Hetzelfde met Boris Johnson, die staat onder vuur momenteel. Als nieuwe burgemeester hier is dat heel wat. Maar in Nederland vinden ze het niets als ik daarmee aanklop.”

Is het makkelijk mensen te interviewen en contacten te maken?

“Je kunt niet verwachten dat je als buitenlandcorrespondent de belangrijke mensen te spreken krijgt. De enige keer dat ik de premier kan spreken is tijdens het vragenuurtje als ik word uitgekozen om een vraag te stellen. Een interview met de premier zal ik nooit krijgen. Want het is voor Brown niet belangrijk om in de Nederlandse kranten te staan. Je moet altijd zoeken naar de volgende belangrijke persoon. Bijvoorbeeld toen ik een verhaal over Ian Fleming, de schrijver van James Bond, wou doen. De twee vrouwen die het bedrijf runnen die kreeg ik niet te spreken want daar zat de Engelse pers bovenop. Maar een neef kon ik wel interviewen. Dus je zoekt altijd naar een alternatief.”

Hoe zien de Britten Nederland?

“Coffeeshops, abortus en euthanasie. Maar ze zijn wel heel positief over Nederland. Ik denk dat dat is omdat we op eenzelfde lijn zitten, qua humor. En wat Londen betreft, ook qua direct zijn. Wat dat betreft zijn Londenaren anders dan mensen buiten Londen. Londenaren kunnen heel direct zijn, en dat waarderen ze ook in Nederlanders. Ik denk dat ze Nederlanders wel een intrigerend volkje vinden omdat ze zeggen waar het op staat. En liberaal zijn.”

Wat vinden ze in Nederland van Engeland?

“Dat het eten niet te eten is, dat de bommen er elk moment kunnen vallen, en ze hebben het over de stiff upper lip. Maar ik krijg vooral te horen dat ik overal sorry op zeg. Mijn moeder zegt iedere keer ‘hou in godsnaam eens op met dat sorry zeggen.’ Dat is er echt ingesleten. Dat is heel erg Brits. Maar mensen vinden het heel interessant. Ze vinden het heel stoer. En het is ook wel leuk om naar Nederland te gaan, en je te realiseren dat het heel stoer is om in Londen te wonen. Dat vergeet je soms.”

Ben je nu een echte Londenaar?

“Ik heb vier en half jaar in Thaxet gewoond, en nu twee en een half jaar in Londen. Dus ik ben meer Brit dan Londenaar. Maat ik voel me wel echt een Londenaar, ik ga mee in de snelheid van Londen.”

Wat denk je dat de meerwaarde is van de buitenlandcorrespondent?

“De meerwaarde zit erin dat je eerstehand informatie krijgt. Anders gaat alles hetzelfde lijken.
Als elke krant één groot ANP bericht wordt gaan de kranten hoe dan ook terziele.
Ik ben ervan overtuigd dat ik als buitenlandcorrespondent een meerwaarde heb. Mijn verhalen komen echt uit het veld en zijn veel directer dan wat je vanaf een bureau geschreven wordt. Dus ik hoop dat de lezer daar meer interesse voor heeft. Maar op termijn? Ik weet het echt niet. Er wordt wel vaker geroepen dat de kranten ter ziele gaan. Maar media blijven belangrijk.”

Wat was voor jou tot nog toe het dieptepunt en het hoogtepunt hier?

“Heel specifiek journalistiek? London zelf, maar ik ben hier ook lid van de Foreign Press Association, die regelen vaak interviews voor buitenland journalisten. Ik was bijvoorbeeld vroeger een enorm fan van Stephen King, maar ik had al jarenlang niets meer van hem gelezen. Maar toen kreeg ik via de FPA de kans om Stephen King te interviewen. Ik had al jarenlang geen connectie met Stephen King meer, maar toen ik de man ontmoette, werd ik op slag verliefd op hem. Niet zozeer aantrekkelijk, maar er zit zo veel humor in hem, zoveel mooie woorden en zoveel schrijverspassie. Ik heb enorme bewondering voor hem.”

“En via de Foreign Press Association heb ik ook de Dalai Lama geïnterviewd. Dat was een hoogtepunt, al was het veel meer het beschrijven van hoe de man was, wat leuk was, dan te schrijven over wat hij verteld. Het is een bijzonder opgewekt persoon.”

En een dieptepunt?

“7/7 was geen persoonlijk dieptepunt, maar wel een schrijnende gebeurtenis. Ik was zelf niet in Londen toen bommen vielen, ik was toen in het buitenland. Er zijn toen verslaggevers vanuit Nederland naar Londen gestuurd omdat dat toen goedkoper was. Ik ben drie, vier dagen later ermee aan de slag gegaan, heb veel meer de verwerkverhalen gedaan, dat waren echt schrijnende verhalen.”

“En ja, er zijn dieptepunten op het moment dat je een glas limonade over je PC gooit als je een deadline hebt. Ik ben wel eens naar de winkel gerent om een PC uit het schap te trekken nadat dat gebeurt was. Dat zijn wel dieptepunten ja.”

Hoe zie je de toekomst?

“Het liefste wil ik journalistiek blijven schrijven, of dat nou bij de GPD is of voor andere bladen. Maar ik wil ook part time niet-schrijvende functies gaan aannemen, conference producing, of de grafische kant op. Want ik wil graag een boek schrijven. En als je tijdens de week fulltime aan het schrijven bent, dan is het heel moeilijk om dat in het weekend ook nog te doen. Daarom wil ik werk hebben waarbij ik genoeg tractie hou. Natuurlijk ben ik een van de miljoenen op deze aardbol die een boek willen schrijven, maar ik wel een schrijver. Dus daar wil ik me op termijn op concentreren.”

Linde Wolters

More Posts - Website

Klik hier om de video te bekijken

+ Prachtig vormgegeven reclame

+ De voice-over legt mooi het concept van leren uit en geeft de onzekere klant direct zelfvertrouwen.

Eindoordeel: Ik heb eigenlijk het idee dat dit soort reclames in Nederland niet snel op de buis te zien zullen zijn. Misschien zijn we te nuchter, misschien is het puur een financiële kwestie. Ik heb over het algemeen het idee dat de reclame in Engeland grafisch van hogere kwaliteit is en zie meer hoogstandjes dan ik in Nederland gewend was. Het oordeel over deze commercial is duidelijk: hoogstandje.

Peter Evers

Peter Evers (1984) is actief als Business Development Manager bij yoMedia in Amsterdam. Hiervoor werkte hij een jaar lang als mobile marketeer bij Unanimis in Londen. Daarnaast is hij fervent drummer en blogt hij tevens op zijn eigen weblog PeterEvers.net. Peter studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en was tijdens zijn studie onder andere actief als sales trainer, workshopleider, ondernemer en bestuurslid bij Studievereniging Mercurius.

More Posts - Website

+ De poster drukt op een simpele manier een onderbuikgevoel uit dat veel Londenaren steeds vaker ervaren.

+ De poster is overal te zien, waardoor vrijwel iedereen met de campagne geconfronteerd wordt.

- Stiekem is dit natuurlijk geen echte reclamecampagne, maar meer een soort kunstvorm tussen de wirwar van billboards die je in de underground tegenkomt.

P.S.: Voor wie zich ooit afvroeg waar de Britse band Hard-Fi de titel van hun debuutalbum vandaan haalde, dat zal nu duidelijk zijn.

Peter Evers

Peter Evers (1984) is actief als Business Development Manager bij yoMedia in Amsterdam. Hiervoor werkte hij een jaar lang als mobile marketeer bij Unanimis in Londen. Daarnaast is hij fervent drummer en blogt hij tevens op zijn eigen weblog PeterEvers.net. Peter studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en was tijdens zijn studie onder andere actief als sales trainer, workshopleider, ondernemer en bestuurslid bij Studievereniging Mercurius.

More Posts - Website

Buiten het hartzeer geeft het natuurlijk grote problem voor de tv-zenders, die gegarandeerd hoge kijkcijfers voor de wedstrijden moeten missen. Vandaar de campagne Who will you support? van de BBC. De omroep heeft een reclamecampagne gelanceerd op de tv en radio waarin de Britten vertellen welk team ze zullen steunen en waarom. Die keuze is bij een aantal van de geinterviewden gebaseerd op de kwaliteit van de spelers, bij een deel op wat meer arbitraire overwegingen. Neem als voorbeeld de vrouw die zegt dat ze Zweden zal aanmoedigen “because you can’t beat a bit of blonde”. De reden om Nederland aan te moedigen is wat teleurstellend, “because they wear the same colours as Blackpool” zegt een van de supporters.

Ook voor de kranten is het moeilijk om te bedenken hoe zij hun publiek nog enthousiast moeten maken voor het toernooi; ook dat heeft interessante campagnes opgeleverd. The Sun heeft bijvoorbeeld een aantal Poolse journalisten ingehuurd om een Poolse editie van de komkommersportpagina’s te maken tijdens het toernooi. De Guardian heeft eenzelfde campagne gestart als de BBC, ze hielden een peiling onder lezers met de vraag welk team zou moeten worden gesteund. En geheel terecht kwam daar vandaag Nederland uit.

Of Nederland er nu een groot aantal supporters bij heeft valt nog te bezien. Het animo onder mijn Londense vrienden is helaas niet groot. Zij geven aan liever feestjes op de metro te houden, onder het genot van een Poolse krant en een Spa rood uiteraard. Ik ga maandag vol goede moed hier in de pub zitten. Met een biertje.

Linde Wolters

More Posts - Website

“Mag dit?”, vroeg ik mezelf dan ook af.

Het reclamebord staat namelijk niet voor de winkel, zoals dat uiteraard wel vaker het geval is met reclame- en uithangborden. Het staat een ruime 25 meter van de winkel. Slimme marketingtechniek? Wat mij betreft niet. Behalve dat ik nu weet dat ik een kilo winegums voor de helft van de prijs kan krijgen (wellicht informatie waar ik op een later tijdstip nog plezier van kan hebben), irriteer ik me er vooral aan.

Maar het is wel voer voor een discussie. In hoeverre word je in het publieke domein door allerlei vormen van marketing belaagd? Misschien is dat een oude vraag, zeker voor een communicatie- en marketingblog. Een andere vraag dan: Mogen advertenties je hinderen? Bijvoorbeeld advertenties met geluid in de bus? Liever niet wat mij betreft. Pop-ups die niet weggaan? Ook liever niet. Tegelijkertijd vind ik reclame op tv heel normaal, terwijl dat me ook in mijn ‘kijkbeleving’ belemmert. En: waarom zou ik niet de grens trekken bij een billboard langs de kant van de snelweg en wel bij dit ding?

Volgens mij zit het in de afstand van de winkel. Misschien is het ook wel omdat ik me niet kan voorstellen dat de gemeente toestemming geeft om in de openbare ruimte een dergelijk reclamebord te plaatsen. Buiten de geijkte plaatsen zoals een busstop of reclamezuil. Maar ik denk dat ik me er vooral aan stoor omdat ik er niet omheen kan. Letterlijk. En er daarom wel aandacht aan moet besteden.

Toch een slimme marketingtruc dan? Ik weet het niet. Misschien begint zich na acht maanden in London de intolerantie van mij meester te maken. Misschien is dit een klassiek geval van het “not in my backyard” syndroom. Misschien overdrijf ik gewoon. Alles went, toch?

Linde Wolters

More Posts - Website

Klik hier om de video te bekijken

De gedachte achter de awareness test is terug te vinden in verschillende theorieën op het gebied van cognitiewetenschap. De zogenoemde ‘selective attention’ heeft als uitwerking dat je details in de omgeving uitsluit als je ergens op probeert te focussen. In dit geval dus het tellen van de bal die over wordt gegooid. Een soortgelijk effect is het Cocktail Party Effect. Hierin wordt omschreven dat wanneer je bijvoorbeeld op een feestje bent en met iemand staat te praten je hersenen automatisch details uit je omgeving weg filteren. Je hoort bijvoorbeeld niet de gesprekken die door andere mensen om je heen worden gevoerd. Een andere theorie die ook raakvlakken heeft met dit onderwerp is change blindness. Filmpjes kun je hier bekijken.

Dit is natuurlijk cognitiewetenschap in een notendop. Maar als je nieuwsgierig bent geworden is Google natuurlijk je beste vriend. En anders is het boek van Esgate & Groome ook een aanrader!

Tim van Letht

Tim is mede-eigenaar van Spotlight Effect. Werkzaam bij Interpolis op het gebied van Online Strategie & Innovatie. Adviseert daarnaast één dag per week organisaties, spreekt op congressen en geeft colleges aan studenten.

More Posts - Website - Twitter