Spotlight Effect » Literatuur

Publiceer je boek met hulp van je fans

Tim van Letht — Tue, 23 Feb 2010 07:00:04 +0000

Je hebt de eerste hoofdstukken van je boek af, het plot zit vers in je hoofd en die paar vrienden die het hebben gelezen zijn wild enthousiast. Maar ga je ooit doorbreken als schrijver? Want maakt de uitgever ook een vreugdedansje bij het lezen van je boek? Vanaf nu kun je de touwtjes wat meer in eigen handen nemen, want met voldoende fans is een carrière als schrijver dichterbij dan je denkt. De landelijke keten met boekwinkels selexyz is een samenwerking aangegaan met TenPages.com. Het concept dat hier uit is gekomen is simpel: je upload de eerste tien pagina’s van je boek en gaat vervolgens aan de slag om aandeelhouders te werven die in jouw boek willen investeren. Bij 2.000 verkochte aandelen van 5 euro per stuk is je eerste gepubliceerde boek een feit.

Je publiek geeft je succes

Om je boek gepubliceerd te krijgen moet je dus jouw fans zo gek krijgen om aandelen te kopen. Hier zit overigens voor de aandeelhouder ook een winstkans, naast een vermelding op de laatste pagina van het boek deel je in de opbrengst van het boek. Het concept lijkt sterk op SellABand, de site waar een muzikant zijn aandeelhouders kan werven om een plaat op te nemen en produceren. Het concept heeft zich al bewezen want producers en uitgevers zijn niet meer de beslissers als het gaat om wat wel of niet goed is om te lezen en te luisteren. Daarnaast zijn talenten vaak al online actief, door bijvoorbeeld muziek op YouTube te plaatsen of menig verhaal uitschrijven op een weblog, en hebben daardoor al een flinke schare fans.

Wie publiceert het eerste boek?

Het concept is wat mij betreft veelbelovend, de site zit goed in elkaar en manuscripten van potentiële auteurs zijn eenvoudig te lezen en te beoordelen. Op dit moment lijkt schrijver Knof met de eerste uitgave aan de haal te gaan, zijn boek De beste papa van de hele wereld heeft genoeg aandeelhouders om door te gaan. En de kans op een gepubliceerd boek kun je met hulp van onder andere sociale media tegenwoordig een stuk verder vergroten. Wanneer ga jij jouw achterban mobiliseren om je schrijfambitie te realiseren?

Tim van Letht

Tim is mede-eigenaar van Spotlight Effect. Werkzaam bij Interpolis op het gebied van Online Strategie & Innovatie. Adviseert daarnaast één dag per week organisaties, spreekt op congressen en geeft colleges aan studenten.

(verlate) Visual Friday: Jack Kerouac’s On The Road

Edial Dekker — Mon, 30 Nov 2009 12:36:28 +0000

Jack Kerouac (1922-1969) was een schrijver die deel uitmaakte van de ‘Beat Generation’. De term Beat Generation heeft Kerouac waarschijnlijk zelf verzonnen maar schrijvers zoals William S. Burroughs en Allen Ginsberg schaarde zich er ook onder. Beat verwijst naar het feit dat zij onderdrukt werden, en later om de term Beatific (gelukzalig) aan te duiden. Hun filosofie was die van ontdekkingsreizen en de aantrekkingskracht van het onbekende, het verbodene. Kerouac’s boek On The Road is hiervan een klassieker en menig Spotlighteffect-redacteur heeft dit boek al als verjaardagscadeau gekregen, voor goede redenen overigens. Kerouac schreef dit boek on minder dan drie weken op een enorme rol van papier van meer dan 40 meter lang… On The Road is een autobiografisch verhaal over de reizen die Kerouac tussen 1947 en 1950 door Mexico en de Verenigde Staten maakte. Deze datavisualisatie is van Stefanie Posavec en is onderdeel van de serie ‘Writing without words’, een project waarin woorden uit boeken worden weggelaten om het verhaal op een andere manier te kunnen beleven. Zie hier voor meer informatie.

Edial Dekker

Edial heeft Nieuwe Media gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels is hij naar Berlin verhuisd om Your Neighbours op te richten, een 'digital agency' met een sterke focus op datavisualisaties, online ontwikkelingen en user interfaces. Muziek, dagelijks lekker eten en surfen zijn belangrijke zaken voor hem. Je kunt hem altijd vragen of er nog slaapplekken vrij zijn in de Your Neighbours mansion te Kreuzberg.

More Posts - Website

Saai weekend? Maak van je boekenkast een kunstwerk!

Ernst-Jan Pfauth — Sat, 07 Mar 2009 09:45:14 +0000

Voor de visueel-ingestelde boekenliefhebber is dit waarschijnlijk de ultieme boekenindeling: gesorteerd op kleur.

Kunstproject There is Nothing Wrong in this Whole Wide World. Foto door Barak Yedida.

Op Flickr vind je meer voorbeelden, zoals deze Italiaanse boekenkast.

Het meest populaire voorbeeld op Flickr is van de gebruiker Chotda. Deze foto werd meer dan 70,000 keer bekeken:

Misschien ga je liever op de minimalistische toer. Dan kun je boeken gebruiken om pixel icons te vormen. Ga voor een handleiding naar Fubiz.

Ernst-Jan Pfauth

Ernst-Jan Pfauth (1986) raakte halverwege zijn studie communicatiewetenschap verslaafd aan bloggen. Toen hij een ruzie tussen Balkenende en Witteman vastlegde, werd zijn blog Spotlight Effect ook daadwerkelijk gelezen. Na een stage bij de Verenigde Naties in New York reisde hij voor Web 2.0 blog The Next Web een jaar de wereld rond. Voor nrc.next verkocht hij zijn ziel aan de dode-bomen-industrie, vinden zijn oud-collega's. Zijn persoonlijke blog is DutchProblogger.nl.

More Posts - Website

Verdeel je leven in Sex en Cash

Peter Evers — Sun, 20 Apr 2008 13:50:59 +0000

Gisteren heb ik “How to be creative?” van Hugh MacLeod gelezen. Een manifest van vijftig pagina’s, geschreven door een reclamegoeroe. Naast vele andere eye-openers, legt MacLeod in zijn manifest zijn Sex and Cash Theory uit. De theorie gaat er vanuit dat echte, pure creativiteit enkel tot wasdom kan komen als er een strikte lijn getrokken wordt tussen Sex en Cash.

Sex staat voor het vurige verlangen, diep van binnen, dat ernaar streeft om aan de slag te gaan met een prachtig, creatief idee en voor de rest de boel de boel te laten. Dit prachtige, creatieve idee moet vervolgens brood op de plank brengen. Echter, in de meeste gevallen zal dit idee niet goed genoeg zijn en wordt de druk om geld te verdienen steeds groter. Deze druk tast uiteindelijk het creatieve brein aan, waardoor de output van steeds lagere kwaliteit is. Het tweede onderdeel van de theorie is Cash. Cash staat voor het, creatief soms minder uitdagende, werk dat daadwerkelijk brood op de plank brengt. Het cash-gedeelte is hard nodig om het sex-gedeelte de creatieve ruimte te bieden die het nodig heeft.

MacLeod geeft een aantal duidelijke voorbeelden van zijn Sex and Cash Theory in de praktijk. Neem MacLeod zelf bijvoorbeeld. MacLeod werkt als creatieveling in de reclame-industrie. In deze industrie zijn er uiteraard allerlei zaken die creativiteit afremmen, denk alleen al aan de wensen van de klant die beperkend kunnen werken. Voor MacLeod is dit zijn Cash. Hiernaast tekent MacLeod in zijn vrije tijd cartoons op de achterkant van visitekaartjes, althans zo begon het, nu is enkel het back-of-businesscard-formaat overgebleven. Onder de alias gapingvoid geniet MacLeod veel aandacht met zijn cartoons. Inmiddels zul je begijpen dat de cartoons voor MacLeod zijn Sex is. De cartoons zijn eigendom van hem, hij heeft soevereiniteit over zijn eigen werk. En deze soevereiniteit verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra creatieve uitspattingen geld moeten opleveren. Soevereiniteit is ook de hoofdreden voor het trekken van een duidelijke lijn tussen Sex en Cash.

Andere voorbeelden zijn de webdesigner die doordeweeks corporate sites maakt en in het weekend werkt aan zijn eigen flashy supersite of de blogger die naast zijn webredacteurschap voor de een grote gemeentesite in zijn vrije tijd blogt over zijn passie en idealen omtrent Web2.0. Iedereen heeft zijn eigen Sex en Cash. De lering die uit MacLeod’s theorie valt te trekken is om niet blind voor Sex te gaan, maar altijd te zorgen voor Cash. Dus niet je baan opzeggen om met je übercreatieve idee aan de slag te gaan, maar hard doorwerken in de avonduren, terwijl je de soevereiniteit over je eigen werk houdt. Zodra je besluit jouw Sex te exploiteren verlies je deze soevereiniteit en wordt het Cash, je moet dan dus opnieuw op zoek naar Sex.

Zelf heb ik de nodige conclusies getrokken aan de hand van deze theorie en ben ik tot een aantal acties overgegaan. Mijn bevindingen zijn te lezen op mijn persoonlijke blog.

Peter Evers

Peter Evers (1984) is actief als Business Development Manager bij yoMedia in Amsterdam. Hiervoor werkte hij een jaar lang als mobile marketeer bij Unanimis in Londen. Daarnaast is hij fervent drummer en blogt hij tevens op zijn eigen weblog PeterEvers.net. Peter studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en was tijdens zijn studie onder andere actief als sales trainer, workshopleider, ondernemer en bestuurslid bij Studievereniging Mercurius.

More Posts - Website

Media Toerisme: As seen on screen

Elsbeth Asbeek Brusse — Sun, 09 Mar 2008 22:10:03 +0000

Een weekendje New York is niet meer compleet zonder deelname aan de Sex and the City tour. En als je toch in Rome, Parijs of Schotland bent, sla dan vooral de Da Vinci Code tour niet over. Nieuw-Zeeland (Home of Middle Earth) trekt meer bezoekers sinds The Lord of the Rings en de zogenoemde ‘Frodo Economy’ draait nog wel even door. We can prove 100% that we have taken you to the exact locations used in the trilogy and with weapons and constume to handle, what more could you want? Een interessante vraag om eens wat nader te beschouwen…

Mediatoerisme is het fenomeen waarbij mensen locaties uit populaire boeken, tv-series of films bezoeken. Het betreft niet alleen de grote Amerikaanse producties, ook in Nederland is sprake van mediatoerisme. Naar aanleiding van het boek ‘Zadelpijn en ander damesleed’ is een reisgids uitgekomen voor hen die dezelfde fietsroute willen afleggen als de personages uit de bestseller en bij reisorganisatie SNP is ‘Zadelpijn de fietsreis‘ te boeken. Ook de Baantjer tour in Amsterdam trekt jaarlijks veel bezoekers.

Dat met media toerisme veel geld gemoeid is, kan geen verassing zijn. Voor een luttel bedrag zit je waar Carrie heeft gezeten, loop je waar Frodo heeft gelopen en sta je waar Bond, James Bond heeft gestaan. Waar komt die behoefte vandaan? Waarom willen mensen plaatsen bezoeken die zij in fictieve mediaproducten hebben gezien? En waarom is dit tegenwoordig zo populair? Dr. Stijn Reijnders doet hier de komende jaren onderzoek naar. In het onderstaande filmpje licht hij vast een tipje van de sluier op over dit nieuwe onderzoeksproject. SLE houdt hem natuurlijk in de gaten!

Klik hier om de video te bekijken

Elsbeth Asbeek Brusse

Elsbeth is onlangs begonnen aan haar PhD-project over entertainment-education aan de Universiteit van Amsterdam. Zij onderzoekt op welke manier mensen kunnen worden aangezet tot prosociaal gedrag met behulp van entertainmentproducties. Voor Spotlight Effect schrijft zij over onderwerpen die raken aan haar vakgebied: communicatiewetenschap en sociale psychologie.

More Posts - Website

Het boek van de toekomst?

Jerry Houtman — Sat, 08 Mar 2008 09:00:05 +0000

Sinds Johannes Gutenberg rond 1450 de boekdrukkunst uitvond is er veel veranderd. Dunner papier, stevigere kaften en een aanzienlijk beter leesbaar lettertype hebben ons leesgemak enorm vergroot. Wat al die eeuwen níet is veranderd, is de manier waarop we graag boeken lezen: in een comfortabele houding en in opperste rust, met als afleiding enkel het omslaan van de bladzijden en het bijbehorende knisperen. Niet voor niets zijn er anno 2008 nog een hoop mensen die e-mails en andere documenten eerst uitprinten alvorens deze te lezen. Ik verkies daarentegen het digitale boven het analoge, al was het alleen maar vanwege de vele hectare tropisch regenwoud die we hiermee sparen. Bovendien ontkom je anno 2008 niet meer aan de Epapers en LCD-schermen. Iedereen die het op dit vlak met me eens is:

Zelfbenoemd multimedia-enthousiast Ruben Swieringa heeft tijdens zijn stage bij internetbureau een digitaal, interactief boek gebouwd. Het mooie eraan is dat de lezer er op iedere gewenste manier doorheen kan navigeren, maar de grafische mogelijkheden hebben nog het meeste indruk op me gemaakt. Transparante pagina’s, direct schakelen naar de gewenste bladzijde, doorlopende animaties tijdens het omslaan en het ‘uitscheuren’ van bladzijden: het is allemaal mogelijk. Uiteindelijk zou het boek door ontwerpers kunnen worden toegepast in Adobe Flex applicaties. Swieringa: “Het nut van het Book is dat er inhoud in kan worden gestopt. Ontwerpers die het component toepassen kunnen dit naar eigen gelang doen met een contentmanagementsysteem.” Zo worden weer nieuwe interactieve, geanimeerde boeken gecreëerd.

Toegegeven, het ziet er prachtig uit en de navigatie laat weinig te raden over. Als het lezen van een traditioneel boek gelijkstaat aan een biertje op een barkruk in de kroeg, is het Book een whisky op een fauteuil in de lounge van een willekeurig vijfsterrenhotel. Bovendien draait het geheel opvallend soepel, zeker als je de waarschuwing voor tegenvallende prestaties op de eerste pagina in acht neemt. Daar valt verder weinig van te merken, het Book is niet meer of minder dan een sterk staaltje ontwerpen en een uitvloeisel van de ontwikkeling die de boekdrukkunst nog steeds aan het doormaken is. Blader vooral eens door de demo.

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Interview met World’s Greatest Thinker

Peter Evers — Fri, 15 Feb 2008 12:31:23 +0000

De Thinkers 50 is geen onaardig lijstje, de lijst bevat de vijftig meest invloedrijke ‘Thinkers’ op zakelijk gebied. Hij bevat bekende namen als Bill Gates (2), Alan Greenspan (3), Philip Kotler (7) en Steve Jobs (29). Het rijtje wordt aangevoerd door de in India geboren Amerikaan C.K. Prahalad. In onderstaand interview spreekt onze eigen Rick Nieman met hem over zijn nieuwe boek. Pak een kop koffie en leun even rustig achterover terwijl Prahalad je vertelt hoe de toekomst van het zaken doen er uitziet.

Untitled from MGvandenBroek on Vimeo.

Peter Evers

More Posts - Website

Bolton beschrijft de VN op geheel eigen wijze

Philip Rouwenhorst — Wed, 16 Jan 2008 15:22:13 +0000

John Bolton stond tijdens zijn periode als ambassadeur van de Verenigde Staten aan de Verenigde Naties (VN) bekend om zijn weinig diplomatieke kritiek op het systeem en de ongeschreven regels die binnen de organisatie gelden. Hoewel zijn periode in New York van korte duur bleek — de door President Bush aangestelde Bolton was tussen 2005 en 2006 slechts een jaar in dienst — heeft de Republikein zijn memoires opgetekend in het boek Surrender Is Not An Option. Op geheel eigen wijze veegt hij de vloer aan met collega’s en de VN in het geheel. Terug op vertrouwde bodem presenteerde Bolton zijn boek voor een leger journalisten.

Waar Al Jazeera en Al Arabia namens de Arabische wereld republikein Bolton telkens naar zijn mening vroegen rond internationaal terrorisme en het vermeende vijandelijke nucleaire programma van Iran, lachte hij de verpakte aantijgingen weg met zijn karakteristieke grapjes en verwees hij steevast naar citaten uit zijn boek. “From that question I can tell you didn’t read the book, because…”

Een boek dat ik overigens wel gelezen heb. In zestien duidelijk van elkaar gescheiden hoofdstukken tracht Bolton inzicht te geven in hoe een diplomaat vanuit een globale machtspositie te werk gaat. Prettig aan het boek is dat het per hoofdstuk en tevens op eigen volgorde te lezen valt. Vooral in hoofdstuk 9, The Security Council, en hoofdstuk 10, Electing the new Secretary-General, beschrijft hij, zonder zich te verschuilen achter een diplomatiek gordijn, hoe besluitvorming binnen de VN tot stand komt. Economische allianties, een strategische blik naar de toekomst, geografische ligging en een troebele geschiedenis lijken geregeld reden voor het innemen van een politieke positie.

Bolton beschrijft glashelder de omgeving en ruimte waar hij zich in bevindt. Hoewel dat voor medewerkers of bezoekers van de VN vanuit herkenning bijzonder interessant is, lijkt het aannemelijk dat het voor velen slechts een weinig relevante opvulling van het boek is. De wijze waarop Surrender Is Not An Option gescheven is, leent zich tevens voor de nodige kritiek. Condoleeza Rice wordt weinig professioneel ‘Condi’ genoemd en zonder verdere uitleg wordt de ambassadeur van een lidstaat als ‘permrep’ (Permanent Representative) betiteld. Misschien een manier van Bolton om zijn cynische houding tegenover de VN weer te geven, wellicht slechts gebruik van spreektaal.

De man die ooit meende dat de VN gemakkelijk door zou kunnen functioneren wanneer tien verdiepingen van het hoofdgebouw afgehaald zouden worden, is er in ieder geval in geslaagd een interessant en bij vlagen vermakelijk boek te publiceren. Hij zal de VN in ieder geval van dichtbij blijven volgen. “The real question is now whether he [Ban Ki-moon] will sink into the swamp of the UN’s culture of inaction, or withstand it and perhaps even overcome it.”

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

De basis van The American Dream

Peter Evers — Fri, 22 Jun 2007 14:22:37 +0000

Starend naar het overweldigende aanbod aan marketingboeken stond ik niet lang geleden enigszins aangeslagen in Barnes & Noble, een indrukwekkende boekhandel aan de New Yorkse Fifth Avenue. Ik bekeek er een paar en merkte op dat veel van de boeken uitblinken in het verzinnen van zoveel mogelijk abc’tjes, stappenplannen en how-to-lijstjes. Typisch. Maar waarom zien we dit in Nederland niet terug? Ik dacht hardop en vertelde mijn reisgezel dat het hoge ‘uitvoerbaarheidsgehalte’ van de boeken iets te maken moest hebben met de American Dream. Dat moet de reden zijn dat de boeken zo praktisch geschreven zijn. Een ieder die het boek leest moet meteen aan de slag kunnen gaan met zijn of haar American Dream.

Plots spreekt een verkoper ons in ons Nederlands aan en vertelt dat hij een tijd in Amsterdam heeft gestudeerd. We raken aan de praat en tussendoor laat ik mij een heerlijk praktisch marketingboek aansmeren: Made to stick. Why some ideas survive and others die. Zo, mijn droom kan beginnen. Terug in het vliegtuig besluit ik de oranje kaft met duct-tape (denk aan de titel) om te slaan en begin ik aan mijn droom. Na 35 inkoppertjes en 27 open deuren vind ik dan het eerste en meteen belangrijkste lijstje. Ik deel het graag met je:

The Six Principles of Sticky Ideas:

Simplicity – Vind de kern van je idee. Kort, maar tevens diepgaand.

Unexpectedness – Breng je idee op een verrassende wijze. Hoe? Nieuwsgierigheid wekken. Hoe? Systematisch gaten in mensen hun kennis openen en die gaten vervolgens opvullen. Zogenaamde curiosity gaps.

Concreteness – Hier gaat het vaak fout, weinig mission statements of communicatiestrategieën zijn concreet en worden daarom ook niet door veel mensen opgepikt. Waarom niet? Omdat onze hersenen getraind zijn om concrete informatie te onthouden.

Credibility – Zorg dat je idee geloofwaardig is. Mensen moeten weten dat het goed is. Ontwikkel een soort ‘try before you buy’-filosofie voor je idee.

Emotional – Overtuigen gaat vaak niet via ratio. Je overtuigt mensen pas echt als je op hun emoties inspeelt. Onze hersenen zijn zo ingesteld dat we iets kunnen voelen voor mensen, niet voor abstracte concepten. Voorbeeld? Onderzoek laat zien dat mensen eerder geneigd zijn een donatie te doen aan één persoon dan aan een door hongersnood geteisterd gebied. Zorg wel dat je weet welke emotie je aanspreekt.

Stories – Uiteindelijk wil je met je idee iets bereiken ten opzichte van het gedrag van mensen. Een goede tactiek is dan het vertellen van een verhaal. Het horen van verhalen is voor ons een soort mentale repetitie. Als de bewuste situatie zich dan voordoet zullen we sneller en effectiever handelen.

Niet geheel toevallig lezen we verticaal het woord SUCCES. Of het werkt? Volgens de auteurs, Dan & Chip Heath wel. Is dit rijtje te abstract voor je? Ga dan bij je eerstvolgende bezoek aan The Big Apple even langs bij Barnes & Noble of wacht tot ik het boek uit heb. Ik leen het met alle liefde uit.

Peter Evers

More Posts - Website

Internationale media faalden tijdens de Rwanda genocide

Ernst-Jan Pfauth — Tue, 01 May 2007 16:27:31 +0000

De Rwandese media legden dertien jaar geleden de basis voor de genocide die aan bijna een miljoen mensen het leven kostte. Daar is de wereld het inmiddels over eens, de schuldige journalisten zitten achter slot en grendel en de internationale gemeenschap probeert manieren te vinden om hate speech te voorkomen. Allan Thompson, voormalig journalist van de Toronto Star en momenteel docent journalistiek aan de Carleton Universiteit in Canada, bracht vorige week een boek uit waarin hij met de beschuldigende vinger tevens naar de internationale media wijst.

“De internationale media waren mede schuldig aan de massaslachtingen in Rwanda , simpelweg doordat ze destijds afwezig waren”, stelde Thompson tijdens een boekpresentatie op de United Nations Correspondence Association (UNCA).

Groepen die het conflict probeerden af te wenden, hadden publieke en politieke steun nodig. Maar ze waren als een roepende in de woestijn, omdat de wereld slecht op de hoogte was van de spanningen tussen de Hutu’s en Tutsi’s. Als de media wel aandacht hadden besteed aan Rwanda, dan was de internationale gemeenschap zich waarschijnlijk meer bewust geweest van de extreme situatie in het Afrikaanse land.

Thompson: “Ook ik heb me schuldig gemaakt aan het negeren van de genocide. De toenmalige Afrika-correspondent van de Toronto Star deed verslag van Mandela’s kruistocht tegen apartheid in Zuid-Afrika. Ik had af moeten reizen naar Rwanda en mijn lezers op de hoogte moeten stellen van de situatie aldaar”.

Om zijn beweringen kracht bij te zetten, haalde Thompson het Heisenburg-principe uit de kwantumfysica aan. Zijn journalistieke vertaling van dit principe is dat journalisten alleen al door hun aanwezigheid een gebeurtenis beïnvloeden. Volgens Thompson werkt dit principe ook andersom. “Doordat er weinig tot geen verslag werd gedaan over het conflict, hoefden de Hutu’s geen rekening met de publieke opinie te houden en konden ze ongestoord hun dodelijke praktijken beoefenen”.

Thompson zat ten tijde van de Rwanda genocide veilig in zijn kantoor, ver weg in Canada. Een andere aanwezige bij de boekpresentatie, zat echter midden in het conflict. De Canadese Senator Roméo Dallaire was leider van de United Nations Assistance Mission for Rwanda (UNAMIR) en probeerde tevergeefs de aandacht van de internationale media te winnen.

Dallaire vermoedt dat de gatekeepers van de media, Rwanda bewust uit de publieke belangstelling wilde houden: “De grote Amerikaanse nieuwszenders ABC, CNN en NBC berichtten destijds over de rechtszaken van [bokser] O.J. Simpson en [kunstschaatser] Tonya Harding. Waarschijnlijk omdat die verhalen of beter verkochten of iemand van hogerop ze vertelde geen aandacht aan Rwanda te besteden. Ik neig naar het laatste omdat de Verenigde Staten duidelijk hadden aangegeven niets met Rwanda te maken willen hebben. Het kwam de overheid daarom goed uit als de bevolking onwetend bleef.”

“De media waren mijn laatste mogelijkheid om de internationale gemeenschap in beweging te krijgen, niets anders werkte. Daarom bood ik journalisten eten, water, een veilige slaapplek en minstens één verhaal per dag aan. Verslaggevers maakten hier dankbaar gebruik van, maar om één of andere reden werden hun verhalen niet gepubliceerd. Ik wil weten: waarom niet? Wat gebeurde er op de redacties van de Noord-Amerikaanse media?”

Thompson: “Media hebben de verantwoordelijkheid om verslag te doen. Journalisten moeten die verantwoordelijkheid nemen, en bovendien druk uitoefenen op de gatekeepers om hun verhalen te publiceren. Het gegeven dat een individu of een klein groepje een genocide uit de media kan houden is belachelijk. Belachelijk én gevaarlijk”.

De verschrikkingen in Rwanda liggen nu dertien jaar achter ons, maar overal in de wereld ontstaan nieuwe conflicten. Toen de propagandamachine van Bush in 2002 en 2003 op volle toeren draaide om het volk warm te maken voor de derde Golfoorlog, waren er weinig tot geen Amerikaanse journalisten die een tegengeluid liet horen. Momenteel verliezen dagelijks duizenden mensen in Darfur hun waardigheid of leven. De internationale gemeenschap heeft nog geen doeltreffende maatregelen genomen en de media lijken zich er vooralsnog niet druk om te maken. Laten wij journalisten opnieuw een zwarte bladzijde aan ons voorbijgaan zonder er uitvoerig over te berichten?

Thompson’s boek heeft als titel The Media and the Rwanda Genocide en bestaat uit bijdrages van journalisten, academici en mediaspecialisten. Voormalig VN secretaris-generaal Kofi Annan schreef het voorwoord. Het boek is aan te schaffen via Amazon.

Ernst-Jan Pfauth

More Posts - Website