Achter al deze kolder moet haast wel een prettig gestoord iemand zitten, en hij zit inmiddels alweer twintig jaar in het vak. Tim Schafer beschrijft in een prachtig verhaal hoe hij na meerdere afwijzingen bij de concurrentie uiteindelijk terecht is gekomen bij LucasFilm. 

Het eerste telefoongesprek was eigenlijk al een mislukking. Shafer vertelde dat hij dolgraag bij LucasFilm wilde werken, omdat hij Ball Blaster zo’n geweldig spel vond. Dat was echter de naam van de illegal kopie; het origineel heette Ball Blazer. Een hedendaagse programmeur zou dat een #FAIL noemen. Toch mocht Schafer zijn sollicatie insturen, en omdat hij in zijn eigen ogen niks te verliezen had besloot hij er een stripavontuur van te maken. Dat pakte aardig uit:

Schafer is verantwoordelijk geweest voor een groot deel van de dialogen in de eerste twee delen van het spel en daarmee de humor die het spel de cultstatus geeft die het verdient. Hij vond zijn verdiende droombaan door te zijn wie hij was en gaf ons Monkey Island, een serie die tot op de dag van vandaag nog niet is uitgemolken.

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Ben jij een animator, Hitchcock in spe of een videogenie? Het MediaLAB vraagt je om een video-short of animatie van 3 minuten te maken die is ge-customized voor de gevel van het Singelgrachtgebouw waarmee je kans maakt om 3 minuten jouw videobeelden op 375 vierkante meter te vertonen. Het gebouw staat op een van de drukste kruispunten van Amsterdam, dus je zal hoe dan ook een groot publiek trekken…

Als je enthousiast bent heb je tot 7 mei de tijd om jouw idee met storyboards naar urbanprojection@gmail.com te sturen. Kijk voor meer informatie op de website van de Urban Projection studenten.

Inspiratie nodig? Een videokunstenaars collectief uit Duitsland deed het volgende op een gebouw in Bremen, Duitsland:

Klik hier om de video te bekijken

Edial Dekker

Edial heeft Nieuwe Media gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels is hij naar Berlin verhuisd om Your Neighbours op te richten, een 'digital agency' met een sterke focus op datavisualisaties, online ontwikkelingen en user interfaces. Muziek, dagelijks lekker eten en surfen zijn belangrijke zaken voor hem. Je kunt hem altijd vragen of er nog slaapplekken vrij zijn in de Your Neighbours mansion te Kreuzberg.

More Posts - Website

Na maanden van campagne voeren, drie presidentiele debatten en gluiperige televisiespots, moge het onderhand wel duidelijk zijn wat voor vlees we in de democratische en republikeinse kuip hebben.  De echte diehard leest nog even The Audacity of Hope of Dreams from My Father van Barack Obama of stort zich op Faith of My Fathers of Why Courage Matters van McCain. Met nog slechts enkele weken voor de boeg, zou iedere Amerikaan (die gaat stemmen) over genoeg kennis moeten beschikken om de juiste keuze te maken. Voor hen die tijd noch kracht hebben om zich door de overdaad aan boeken heen te worstelen en genoeg geeft van Fox, is er hoop: Sinds 8 oktober zijn de biografieën van beide kandidaten in stripversie verkrijgbaar!

Ook mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vond de stripboeken in een comic shop in New York. Hoewel beide kandidaten op de cover als onoverwinnelijke superhelden staan afgebeeld, lijkt de inhoud een ‘straight and unbiased look at the two presumptive party nominees’ te geven, zoals de uitgever belooft. De levensverhalen van de twee kandidaten en hun afgelegde weg naar het internationale politieke toneel wordt voorzien van commentaar en mooie tekeningen weergeven. De comic van Obama begint op super tuesday, maar blikt meteen daarna terug naar zijn kinderjaren op Hawaii. De comic over McCain begint in een cel in Hanoi, waar hij als POW gevangen zat tijdens de Vietnamoorlog.

Hoewel beide boeken dicht bij de feiten blijven en de schijn van onpartijdigheid hebben, blijft een enkele slinkse opmerking niet uit:

McCain learned to fly at Pensacola, but in keeping with his style, just barely. He seemed more interested in the ‘glamorous’ off-duty life of a navy flier than in actually flying. Een plaatje van McCain omringd door mooie vrouwen illustreert dit.

De stripboeken, die ook verkrijgbaar zijn in een gecombineerd ‘flip-over’ boek met aan de ene kant Obama en aan de andere kant McCain, zijn echt een aanwinst. Mogelijk worden personen die normaal niet geinteresseerd zijn in politiek op deze manier wel bereikt. Daarbij is het een leuke manier om kinderen op (middelbare) scholen bij de Amerikaanse politiek te betrekken en te onderwijzen over de keuze die hun ouders binnenkort gaan maken. Of zoals op de eerste pagina staat: Educate yourself. Make a decision. Vote November 4, 2008.

Zou er ook een stripverhaal moeten verschijnen wanneer Nederland weer naar de stembus gaat?

Onderstaande afbeeldingen geven een idee hoe de stripverhalen eruit zien (klik voor een vergroting):

Elsbeth Asbeek Brusse

Elsbeth is onlangs begonnen aan haar PhD-project over entertainment-education aan de Universiteit van Amsterdam. Zij onderzoekt op welke manier mensen kunnen worden aangezet tot prosociaal gedrag met behulp van entertainmentproducties. Voor Spotlight Effect schrijft zij over onderwerpen die raken aan haar vakgebied: communicatiewetenschap en sociale psychologie.

More Posts - Website

Klik hier om de video te bekijken

+ Leuke cartoon, het Smurfenlandgevoel komt weer helemaal naar boven en het ‘Welkom in Smurfenland’-deuntje begint als vanzelf te spelen in mijn hoofd.
+ Ik kan simpelweg geen genoeg krijgen van de AH-reclames met supermarktmanager Harry en zijn vakkenvullers. Als je ze allemaal achter elkaar zou zetten dan kan ik me urenlang vermaken.

Eindoordeel: Leuke reclame, keer op keer komt AH weer met iets leuks. De mannen en vrouwen van TBWA\NEBOKO, het verantwoordelijke reclamebureau, kunnen zich geen beter uithangbord wensen.

Peter Evers

Peter Evers (1984) is actief als Business Development Manager bij yoMedia in Amsterdam. Hiervoor werkte hij een jaar lang als mobile marketeer bij Unanimis in Londen. Daarnaast is hij fervent drummer en blogt hij tevens op zijn eigen weblog PeterEvers.net. Peter studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en was tijdens zijn studie onder andere actief als sales trainer, workshopleider, ondernemer en bestuurslid bij Studievereniging Mercurius.

More Posts - Website

De stad Groningen heeft in december geadverteerd. Bij de Volkskrant (mogelijk ook bij andere dagbladen) zat een fraai boekje vol mooie foto’s. De bedoeling was duidelijk: Groningen hoopte met deze actie te scoren tijdens de kerstvakantie. Geïnspireerd door de reclame besloten mijn vriendinnetje en ik om deze kerstvakantie -heel gezellig- een dagje naar Groningen te gaan. We waren niet de enigen.

Op basis van ons tripje durf ik te stellen dat de reclamecampagne een succes is. De trein was flink gevuld (ik zag meerdere reizigers met het eerder genoemde Groningen-boekje) en hoewel er niemand hoefde te staan was er dankzij de in grote getale aanwezige kinderen genoeg voor de op zijn rust gestelde reiziger om zich aan te ergeren. Ik had het kunnen weten, de tweede week van de kerstvakantie. De laatste familiebezoekjes zijn afgerond, het duurt nog bijna een week voordat de scholen weer open zijn en er is natúúrlijk niks op tv. Op dus naar het Groninger Museum voor de tentoonstelling over Russische Sprookjes!

In eerste instantie was ik bij aankomst in Groningen van plan die tentoonstelling maar links te laten liggen. De vrolijke kinderen en hun net iets te hard pratende ouders bleken allemaal, zoals ik in de trein al vreesde, op de Russische Sprookjes af te zijn gekomen. Maar na een paar uur door Groningen geslenterd te hebben hadden we het winkelcentrum toch ook wel weer gezien en aangezien ik al eens in het stripmuseum was geweest besloot ik om dan toch maar naar het Groninger Museum te gaan. (Eigenlijk, besloot mijn vriendinnetje dan toch maar naar het Groninger Museum te gaan maar ik probeer hier een beetje stoer over te komen.)

Wat ben ik blij dat ik toch ben gegaan! Russische Sprookjes, Volksverhalen en Legenden, zoals de tentoonstelling voluit heet, is een prachtige tentoonstelling en een must voor liefhebbers van illustratie, strips en (natuurlijk) sprookjes. Aangezien ik van alle drie houd vroeg ik me bij het verlaten van het museum af waarom ik eigenlijk niet in eerste instantie naar binnen wilde. Mogelijk komt het doordat Rusland toch altijd zo ver weg en vreemd lijkt. Met vreemd bedoel ik onbekend, maar dat viel reuze mee. Met name het werk van Ivan Bilibin (1876-1942) deed me ergens aan denken, alleen kon ik niet bedenken wáár aan. Toen zag ik een illustratie van Baba Jaga (een heks die in veel Russische verhalen terugkomt) vliegend in haar houten vijzel. Ik wist het! Het deed me denken Mike Mignola.

Mike Mignola is de tekenaar en bedenker van Hellboy, in 2004 verfilmd door Guillermo del Toro. Mensen die de strip niet kennen dienen onmiddellijk naar een boekhandel te gaan! Hoewel ik moet zeggen dat ik de verhalen niet altijd fantastisch vind, is de strip, vooral dankzij het tekenwerk, een van mijn favorieten. Mike Mignola is duidelijk geïnspireerd door sprookjes en legenden uit Rusland en de Baba Jaga komt in verschillende avonturen van Hellboy voor.

Inmiddels heb ik thuis aan de hand van de catalogus het werk van Bilibin en Mignola met elkaar vergeleken en ik zie duidelijk dat de Rus een enorme inspiratie is geweest voor Mike Mignola. Met name de manier waarop Mignola dieren tekent doet erg aan de stijl van Bilibin denken. (Dieren spelen zowel in Hellboy als in Russische sprookjes vaak een belangrijke rol)

Maar toen ik thuis zo eens rustig in die catalogus zat te kijken moest ik ook aan twee andere Amerikaanse striptekenaars denken. De manier waarop Ivan Bilibin met een minimum aan lijnen sfeervolle taferelen neerzet herinnerde me aan het werk van Alex Toth maar meer nog aan Bernard Krigstein. Ook dit zijn aanraders al is hun werk een stuk moeilijker te krijgen dan dat van Mignola.

Een overeenkomst tussen al deze tekenaars is hun minimalistische manier van werken. Ze werken in een soort klare lijn (de klare lijn is niet alleen de stijl van Kuifje maar slaat eigenlijk op alle strips die met één constante lijndikte getekend zijn) op een manier die tegelijkertijd gestileerd en realistisch is. Bruce Timm zei ooit over Toth dat het lijkt alsof hij foto’s heeft overgetrokken omdat alles zo goed klopt. Dit is absoluut niet het geval, striptekenaars die foto’s overtrekken maken vaak heel lelijke strips. En je kan van Toth veel zeggen maar niet dat hij lelijk werk maakte. Naast strips is Alex Toth bekend van zijn designs voor verschillende tekenfilmseries van Hanna-Barbera, waarvan Space Ghost de bekendste is.

Krigstein heeft maar een korte periode strips gemaakt, de meeste hiervan zijn destijds uitgegeven bij de uitgeverij EC Comics. Ook zijn werk is minimalistisch en klopt altijd perfect. Zijn bekendste strip is Master Race een kort verhaal over een Nazi die op tijd gevlucht is en jaren later door een van zijn slachtoffers wordt herkend. Na zijn werk voor EC is Krigstein verbitterd gestopt met het maken van strips. Tegenwoordig worden zijn strips gezien als revolutionair, althans door degenen die bekend zijn met zijn werk. Want Krigstein heeft nog steeds niet de bekendheid die hij verdient, dit verklaart overigens wel meteen waarom strips van hem zo moeilijk te krijgen zijn.

Het liefst zou ik nog een tijdje doorgaan met deze lofzang. Ik ben echter bang dat ik het geduld van de lezer nu wel genoeg op de proef heb gesteld. Ik wil iedereen van harte aanraden om naar Groningen te gaan, de tentoonstelling duurt nog tot 6 april.

Nog een laatste advies: ga voor de zekerheid niet in de voorjaarsvakantie!

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Hoe nerds en geeks de wereld veroverden
Tijden veranderen. Wilde je vroeger wat voorstellen dan was je sportief, knap, charmant of je had een rijke vader. Tegenwoordig maken de nerds van vroeger de dienst uit. Toen waren strips, games en films het domein van eenzame, stille jongentjes met puisten. Tegenwoordig zijn games cool, hippe mensen dragen T-shirts met stripfiguren en de superhelden vullen het witte doek. Die jongentjes die met gym altijd als laatste werden gekozen, regeren nu de wereld. Onder de kop Revenge of the Nerds werpt Spotlight Effect zijn licht op een aantal van deze moderne helden. In dit eerste deel stel ik u voor aan Bruce Timm!

Je zou kunnen stellen dat Bruce Timm voor een groot deel verantwoordelijk is voor de huidige populariteit van superhelden. Samen met onder meer scriptschrijver Paul Dini maakte hij begin jaren negentig de strakke Batmantekenfilm, die in Nederland werd uitgezonden door Telekids. Hoewel de eerste seizoenen van die serie tegenwoordig behoorlijk kinderachtig aandoen waren ze destijds heel volwassen voor een kindercartoon. Door de donkere, serieuze toon van de tekenfilm werd de serie niet alleen populair bij kinderen, ze werd ook een hit onder Bat-fans.

In het begin waren de studio’s er nog huiverig voor om een tekenfilmserie over superhelden te maken met jonge volwassenen als doelgroep. Door het blijvende succes van Timm’s tekenfilms en de populairiteit van series als Buffy gingen zij toch overstag.

Eigenlijk wilde Bruce Timm, geboren in 1961 helemaal geen tekenfilms maken. Het was altijd zijn droom om striptekenaar te worden. Hij is autodidact, zijn belangrijkste training was het natekenen van zijn favoriete strips. Hij koos er bewust voor om niet naar een kunstopleiding te gaan, nu heeft hij het idee dat het voor zijn kennis van tekentechnieken eigenlijk beter was als hij dat wel had gedaan. Het is dan ook zijn advies aan jonge tekenaars om vooral wél naar een kunstacademie te gaan.

Bruce Timm is echt onderaan de ladder begonnen. Na twee jaar in een supermarkt gewerkt te hebben werd Timm aangenomen bij een kleine animatiestudio in LA. Na hier enige tijd aan een soort He-Man tekenfilmserie gewerkt te hebben kwam hij terecht bij verschillende andere werkgevers. Hier werkte hij aan een aantal tekenfilms waarvan G.I. Joe de bekendste is. Hij was toen nog steeds een vrij onbelangrijke medewerker, af en toe deed hij wel wat design en regie. Ondertussen probeerde hij een portfolio samen te stellen die tot werk in de stripwereld zou moeten leiden. Het lukte hem echter niet om stripopdrachten te krijgen. In 1989 begon Bruce Timm bij Warner Brothers. Hij werkte hier onder andere als regisseur aan de serie Tiny Toons.

Bruce Timm is een grote fan van superhelden, hij refereert vaak naar zichzelf en zijn collega’s als geeks. Zijn favoriet is Batman.

Tijdens zijn werk in tekenfilmbranche was het hem opgevallen dat er veel onlogische beslissingen werden genomen. Het meest storend vond hij de hoeveelheid lijnen die gebruikt werd. Omdat een tekenfilm uit enorm veel tekeningen bestaat (24 per seconde) is het verstandig om zo min mogelijk lijnen te gebruiken. Dit animeert het best, het leidt tot vloeiende bewegingen.

Toen ze bij Warner Bros voorstelden om een Batman tekenfilmserie te maken rook Timm zijn kans. Hij combineerde zijn visie op Batman met zijn theorieën over animatie. Dit leidde tot Batman The Animated Series (BTAS), voor het eerst op tv in 1992. Door het donkere karakter en de duidelijke art deco invloed werd de tekenstijl Dark Deco gedoopt. De serie was een groot succes.

Klik hier om de video te bekijken

Naar aanleiding van dat succes volgden Superman, Batman Beyond (ook bekend als Batman of the Future) en Justice Leaque. In al deze series is de hand van Bruce Timm duidelijk zichtbaar. Zijn hoekige, elegante stijl is erg populair en heeft al veel andere tekenaars geïnspireerd.

De opvallendste eigenschap van deze tekenfilmseries is het volwassen karakter. Superhelden zijn weer cool. De series hebben dan ook meer weg van de oude superman cartoons van de Fleischer broertjes dan van de campy Adam West Batman uit de 60’s.

De eerste seizoenen van BTAS werden duidelijk nog voor kinderen gemaakt, de producenten wilden beslist niet dat de serie te volwassen zou worden. Maar na het succes van Batman en Superman konden de bedenkers van de serie steeds verder gaan. Hoogtepunt is zonder twijfel Batman of the Future, Return of the Joker (Voor de nerds onder ons de stem van de joker is van Mark “Luke Skywalker” Hamil). Overigens gingen Timm en consorten daar wel té ver. De straight-to-video productie moest opnieuw worden ge-edit en de donkerste stukken (lees: de beste stukken) sneuvelden. De originele versie is, gelukkig, sinds een paar jaar op DVD verkrijgbaar.

Door de superhelden serieus te behandelen kwamen de superhelden, die eind jaren ’80 nog behoorlijk in het slop zaten, weer helemaal terug. Natuurlijk zijn daar wel meer mensen voor verantwoordelijk, met name Frank Miller en Tim Burton. Maar de invloed van Tim Burton’s Batman op BTAS is kleiner dan de invloed van Timm’s series op de films van vandaag. Er zijn zelfs mensen die stellen dat zonder deze series, films als Sam Raimi’s Spiderman niet mogelijk waren geweest.

Door het succes van de Batman serie heeft Bruce Timm ook eindelijk werk gevonden als striptekenaar. Met zijn eerste strip Mad Love won Bruce Timm samen met zijn partner in crime, schrijver Paul Dini, zelfs een Eisner Award!

Helaas zijn er momenteel maar weinig van zijn strips leverbaar.
Wel leverbaar is Batman, Black & White deel 1. Dit stripboek bevat verhalen van verschillende bekende schrijvers en tekenaars en is alleen daarom al een klassieker. Timm schreef en tekende Two of a Kind, een noir hoogtepunt.

Batman of the Future, Return of the Joker is gewoon op DVD te krijgen (de uncut-version) en ook dit is echt een aanrader. Zowel het verhaal als de animatie is fantastisch.

Verder is er een enorme hoeveelheid werk van Bruce Timm te vinden op Popcultureshock.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Het is natuurlijk belachelijk dat ik hier moet gaan vertellen dat strips niet (alleen) voor kinderen zijn. Maar om de een of andere duistere reden denken de meeste mensen bij het woord strips toch altijd weer aan Suske en Wiske en het krelige ketje. Terwijl er toch echt titels bestaan die zonder enige twijfel het predikaat ‘kunst’ verdienen. En dan heb ik het echt niet alleen over obscure strips die niemand kent en nergens te krijgen zijn.

Stap eens binnen bij een stripwinkel. Bijvoorbeeld Lambiek in de Kerkstraat te Amsterdam, het stripwalhalla van de lage landen. Een mooie, ruime winkel met een enorme voorraad posters, T-shirts, tijdschriften maar vóóral strips, duizenden strips! Het is goed voor te stellen dat je bij het zien van zo’n aanbod niet exact weet waar je moet beginnen, vandaar dit lijstje.

1. Kuifje – De zaak Zonnebloem/ Tintin – L’Affaire Tournesol
Hergé – 1956
Geschikt voor liefhebbers van: Hitchcock

Alle Kuifjes zijn klassiek (alhoewel Kuifje in Afrika tegenwoordig toch echt wel een beetje racistisch overkomt) maar dit is de beste. Sterker nog dit is waarschijnlijk het beste stripboek ooit gemaakt!

De Zaak Zonnebloem is een echte pageturner. Het verhaal wordt razendsnel verteld en is qua duidelijkheid prima te vergelijken met het werk van Hitchcock. Het speelt zich af tegen de achtergrond van de koude oorlog. Spionnen uit het oosten en westen proberen een geheim wapen te bemachtigen dat is uitgevonden door Professor Zonnebloem. Naast spannend is deze strip ook extreem grappig.

En dan het tekenwerk. Kijk alleen maar naar de voorkant en je weet alles. Er zijn weinig boeken met zo’n fantastische cover. Het gebroken glas, Kuifje op de rug gezien die soldaten en een bewusteloze professor allemaal perfect uitgevoerd in de Klare Lijn stijl die Hergé zo beroemd heeft gemaakt.

2. Meneer Johan – deel 3: Vrouwen en kinderen eerst/ Monsieur Jean – Les femmes et les enfants d’abord
>Dupuy & >Berberian – 1999
Geschikt voor liefhebbers van: Amélie

Meneer Johan is een schrijver van begin 30, hij is vrijgezel, fan van Billy Holiday en, o ja, hij woont in Parijs. Zijn leven bestaat uit mooie meisjes, vrolijke vrienden en af en toe een verplicht bezoekje aan zijn ouders. Het is om verschillende redenen een goede strip, hij is literair (echt!), grappig en heel herkenbaar.

In deel 3 wordt zijn relaxte leventje lelijk op z’n kop gezet. Wanneer hij dan ook nog een oude liefde tegen het lijf loopt is de ellende compleet.

Deel 3 is mijn favoriet omdat het het eerste deel is met een lang verhaal, maar het verhaal wordt nog wel in korte hoofdstukken verteld. Bovendien is het het laatste deel in de oude strakke elegantere stijl, een stijl die ik prefereer boven de wat grove stijl van de laatste albums.

3. 100 Bullets – deel 2: Split second chance
>Brian Azzarello & Eduardo Risso – 2001
Geschikt voor liefhebbers van: film noir

Je leven is verneukt. Je zit aan de grond. En op een dag staat Agent Graves voor je neus. Hij heeft een koffertje bij zich, voor jou. In het koffertje zit een foto, van degene die verantwoordelijk is voor jouw misère. Je wil het niet geloven maar het bijgevoegde bewijsmateriaal liegt niet.

Er zit nog iets in de koffer: een pistool en 100 kogels. De kogels zijn niet te traceren, wanneer de politie deze kogels aantreft wordt op onverklaarbare wijze al het onderzoek gestaakt.

Dit is het gegeven van 100 Bullets, een prachtige rauwe strip. De strip staat bol van het geweld en is een duidelijk voorbeeld van een strip die is gemaakt voor volwassenen.
In deel 1 maakten we kennis met Dizzy Cordova en Agent Graves.
In deel 2 zien we meer mensen die een aanbod krijgen van Graves, we zien Dizzy terug en ontdekken samen met haar hoe de vork in de steel zit, nou ja een beetje.

De dialogen in 100 Bullets zijn heerlijk realistisch en het tekenwerk is een minimalistisch understatement. Het is wel aan te raden om eerst deel 1 te lezen.

100 Bullets is een strip waarvan uiteindelijk 100 losse deeltjes zullen verschijnen. Het hier besproken deel beslaat de losse comics #6-14.
Let op: deze strip is zeer verslavend!

4. De Korea strips van Harvey Kurtzman
>Harvey Kurtzman – 1950/55
Geschikt voor liefhebbers van: Saving Private Ryan

Helaas is het extreem moeilijk om een complete uitgave van Kurtzmans Koreastrips te vinden. De comics waarin ze werden gepubliceerd zijn echter wel te krijgen, in herdruk uiteraard.
Het gaat om de titels Frontline Combat! en Two-Fisted Tales!
Alle strips in deze series zijn bedacht en geschreven door Kurtzman maar ik heb het hier specifiek over de door hem getekende strips over de oorlog in Korea.

Harvey Kurtzman is vooral bekend als de bedenker van Mad Magazine, maar in deze strips is humor ver te zoeken. Hoewel deze strips gemaakt werden voor een jong publiek zijn ze erg realistisch en hard. Oorlog is niet iets stoers maar iets verschrikkelijks.

Het lijnwerk van Kurtzman is briljant. Het is dan ook heel jammer dat hij later nooit meer realistische strips heeft gemaakt.
Vorig jaar maakte origineel werk van Kurtzman deel uit van de tentoonstelling ‘Masters of American Comics’.

5. Meccano – deel 3: Schlager
Hanco Kolk – 1999
Geschikt voor liefhebbers van: Maatschappij kritische humor

Hanco Kolk is de beste striptekenaar van Nederland (vind ik) en Meccano is zijn beste strip.
Begin jaren 90 begon Hanco Kolk te werken in een compleet nieuwe stijl: de fraaie lijn of Picasso-porno met Matisse Meiden. Een heldere elegante stijl die tegelijk ook stoer is. Elk plaatje is een kunstwerk op zich maar samen vormen ze toch een prima leesbaar verhaal.

In Schlager is er een burgeroorlog uitgebroken in het rijke staatje Meccano. De agressie richt zich met name op entertainers. Johnny Paul, bekend van de hit ‘Deze bloemen zijn voor jou” maakt deel uit van een VN-missie. Het doel: de bevolking ter plekke strategisch amuseren.

Natuurlijk loopt de missie compleet uit de hand en al gauw ontdekt Johnny dat Meccano een levensgevaarlijke plek is voor een artiest.

Zoals ik al zei is deze strip prachtig getekend. Maar ik heb er ook heel hard om moeten lachen. Eigenlijk is het een schande dat alle leerlingen op de middelbare school dit niet verplicht moeten lezen.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Nederlandse afvaardiging in The New Yorker
Elke Nederlander die het presteert zijn of haar werk in het toonaangevende literaire tijdschrift The New Yorker te krijgen, verdient een eervolle vermelding in een serie als deze. De striptekenaar, vooral bekend van Gilles de Geus en de dagelijkse strip S1ngle in het Parool, krijgt vijf pagina’s tot zijn beschikking. Op deze heilige blaadjes laat hij zijn stripkarakter Casanova New York ontdekken. Bij voorbaat is Hanco Kolk striptekenaar van het mediajaar 2007.

Ernst-Jan Pfauth

Ernst-Jan Pfauth (1986) raakte halverwege zijn studie communicatiewetenschap verslaafd aan bloggen. Toen hij een ruzie tussen Balkenende en Witteman vastlegde, werd zijn blog Spotlight Effect ook daadwerkelijk gelezen. Na een stage bij de Verenigde Naties in New York reisde hij voor Web 2.0 blog The Next Web een jaar de wereld rond. Voor nrc.next verkocht hij zijn ziel aan de dode-bomen-industrie, vinden zijn oud-collega's. Zijn persoonlijke blog is DutchProblogger.nl.

More Posts - Website