Rondkomen van minder dan een dollar per dag, en toch een dvd kunnen kijken in een zelfgebouwd golfplaten huis. Voor veel Afrikanen is dit heel normaal. Ook nieuwe media neemt een toevlucht in de derde wereld. En waarom niet? Alsof deze mensen geen recht hebben op entertainment. Zo denken ook veel investeringsmaatschappijen welke Afrika massaal aan de nieuwe technologie willen hebben.

Volgens de Spits van 24 november heeft de gsm een nieuwe toekomst in Afrika. Hoe paradoxaal het ook klinkt om in een derde wereld land te investeren in nieuwe technologie, toch wordt het gedaan. Nu de meeste continenten verzadigd zijn met nieuwe technologie, moeten er nieuwe markten aangeboord worden. En waarom zou er inventief gedacht moeten worden om deze markten te vinden? Waarom niet gewoon op plekken verkopen waar nog niemand is geweest of waar de technologie achterloopt?

Afrika wordt klant

Volgens FreedomLab Future Studies heeft Afrika de potentie om een nieuwe economische macht te worden. Dan zal de vraag naar nieuwe media enorm toe nemen en er een grote afzetmarkt voor technologie komen. Deze trend hebben we al eerder gezien bij bijvoorbeeld het ontstaan van China als economische grootmacht. Maar FreedomLab noemt ook andere oorzaken voor deze potentie. Zo maken zij aan de hand een tweedeling in globalisatie, aan de ene kant zien zij Afrika participeren in internationale politiek en diplomatiek. Aan de andere kant wordt de focus enkel gelegd op het consumenten perspectief.

In het artikel “gsm heeft toekomst in afrika” wordt een voorbeeld genoemd van het centrale Afrikaanse netwerk Celtel welke een algehele gsmdekking in Afrika levert. Hiermee kan een reizende Afrikaan zonder problemen communiceren tussen de verschillende landen in Afrika. De Spits ziet in deze ontwikkeling een vooruitgang in de arbeidsmarkt. Nu kan de Afrikaan op de hoogte gesteld worden waar er werk te vinden is. Ook wordt de groei van mobiele telfoons genoemd, welke duidt op een toenemende intresse in mobiele technologie.

Bellen en globalisatie

Lister et al benoemen telecommunicatie als onderdeel van globalisatie. Volgens hen is een nieuwe manier van communiceren noodzakelijk om tot een nationale economie toe te treden. Om te communiceren met andere wereld machten is een upgrade in technologie degelijk nodig. Maar is Afrika toe aan deze upgrade?

Zijn er voor dit continent niet andere prioriteiten, welke voorrang hebben? Is deze stap in Afrika niet simpelweg een manier om durfkapitalisten een optie te geven om nog meer te verkopen. Maar dan nu aan mensen die het geld er niet voor hebben. Natuurlijk is er een grote markt in Afrika, en steeds meer Afrikanen zijn welvarend. Maar wat niet vergeten moet worden is dat er ook een daadwerkelijk verschil is in cultuur. Buiten dat deze kwestie gaat over het uitbreiden om zo toe te treden tot een globalisatie moet er ook ruimte zijn in het dagelijks leven om met technologie om te gaan.

Een voorbeeld wat ik altijd vertel over Afrikaanse cultuur is die van de waterput. Hulporganisaties zijn altijd bezig met dorpjes van een waterput te voorzien, dit omdat de dichtbijzijndste waterput vaak een aantal kilometer verderop ligt. Nu plaatste een hulporganisatie een waterput midden in een dorpje. De vrouwen die elke dag water moesten halen, waren hier niet blij mee. Waarom? Omdat tijdens de twee kilometer die zij normaal moesten lopen om aan water te komen zij rustig met elkaar konden praten over wat er allemaal in het dorp gebeurde. Het was een moment van rust en voor hen alleen. Nu de waterput midden in het dorp staat hadden zij dit moment niet meer.

Dus voordat er vanuit het westen een enorme stortvloed komt van elektronica bedrijven laten zij wel de cultuur goed bestuderen. Afrikanen krijgen namelijk niet graag iets opgedrongen.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Alsof de Metro-redactie de Metrogerichte analyse (waarin ik de krant geen voorloper in nieuwe mediaberichtgeving noemde) van 23 november had gelezen, stonden de eerste pagina’s van het gratis dagblad dinsdag plotseling vol met berichten over internet(verslaving). In de wekelijkse rubriek Dot ging Ton Broekhuisen woensdag nog eens in op de artikelen die de dag daarvoor werden geplaatst. Het onderwerp is het opkomende probleem van internetverslaving. Klaas Boomsma schreef hierover meerdere artikelen, naar aanleiding van een interview met Bram van Leeuwen, mede-oprichter van een onderzoeksbureau voor verslavingen en de bijbehorende maatschakkelijke ontwikkelingen. Daaronder behoort ook het zogenaamde verwaarlozen van sociale contacten.

Van Leeuwen lijkt zelf nog niet echt zeker te zijn waar hij mee te maken heeft. Hij zegt dat er nog geen eenduidige definitie is van internetverslaving, maar stelt wel dat het vooral gaat om overmatig chatten, gamen en surfen. Bovendien zegt hij dat er van verslaving sprake is “…als je de controle verliest over het gebruik. Symptomen zijn langer gamen dan je van plan was, verwaarlozing van sociale contacten en je werk.”. De symptomen komen overeen met die van al langer bekende verslavingen en wijzen vooral naar een vlucht uit de realiteit. Een trip die oneindig lang kan duren, omdat het internet oneindig veel mogelijkheden en contacten met andere gebruikers biedt. De grens tussen verslaving en niet-verslaving is dus nogal vaag. Wanneer kun je je nu het beste aanmelden voor behandeling bij de Brijder verslavingszorg? Als je geen twee uur zonder e-mail kunt of als je iedere vijf minuten een Tweet achterlaat op Twitter?

Ton Broekhuisen gaat in zijn artikel ‘Niet zonder internet’ gelukkig iets genuanceerder om met het onderwerp en komt met wat harde cijfers en passende conclusies. Voor één op de vier Nederlanders is verbonden zijn met het internet de hoogste prioriteit na het opstaan en vrijwel iedere Nederlander is minstens één uur per dag online; een vijfde deel zelfs minstens vijf uur. Broekhuisen ziet dit echter niet als reden om meteen massaal te gaan afkicken. Onze bezigheden op het internet bestaan namelijk vooral uit het checken van onze email, chatten (bijvoorbeeld op MSN), sociale contacten onderhouden (op Hyves of Facebook), nieuws volgen en online gamen. Maar dit valt helemaal niet onder de noemer ‘verslaving’ die Bram van Leeuwen opstelde: “langer gamen dan je van plan was, verwaarlozing van sociale contacten en je werk”. Ons internetgebruik lijkt juist gericht te zijn op het onderhouden van sociale contacten en het up-to-date blijven van nieuws. Zelfs online gamen gaat om interactie met andere spelers die geïnteresseerd zijn in dezelfde game. En hoeveel mensen zijn online voor hun werk of kunnen gewoon thuis werken met behulp van internet?

Hoewel er vast mensen zijn die werkelijk niet zonder internet kunnen en hier wel wat hulp bij kunnen gebruiken, moet de definitie van internetverslaving nog een stuk verfijnder worden voordat een kliniek voor verslaafden zin heeft. We leven immers in een maatschappij die meer en meer verbonden is met het internet en waarin afzijdigheid van het netwerk bijna hetzelfde is als ‘er niet bij horen’. Misschien moet Brijder niet kijken naar de maatschappelijke gevolgen van internetverslaving, maar naar de maatschappelijke impact die het internet op iedere laag van de bevolking heeft. Zelfs al zou een ‘verslaafde’ cold turkey-style afkicken, dan zou hij vrijwel onmiddelijk weer vervallen in zijn oude gewoontes, simpelweg omdat we het internet en het online-zijn niet kunnen ontwijken alsof het een gokkast of drugsdealer is. Onze technologie is tegenwoordig zo’n beetje het fundament van onze maatschappij, mogen we dan niet allemaal een beetje verslaafd zijn? Als het uit de hand loopt, wil ik best een cursusje volgen. Online natuurlijk.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Op 17 november bericht RTLNieuws.nl over de opmerkelijke resultaten van een onderzoek uitgevoerd door KPN onder 699 Nederlanders. ‘Een kwart van de Nederlanders is namelijk zo gek op internet, dat ze direct na het wakker worden achter de computer gaan zitten,’ aldus de onderzoeksresultaten. Daarnaast zegt 91% van de Nederlanders internet (heel) belangrijk te vinden. Ze typeren zichzelf vooral als ’sociale netwerkers’ en ‘online nieuwsjunks’. Ten slotte noemt RTLNieuws.nl ook nog het feit dat ‘[als] de Nederlander een dag geen internet tot zijn beschikking heeft, hij nog niet direct chagrijnig of in paniek [is]. Maar het moet niet twee dagen achter elkaar zo zijn, vindt 58%.’

Leuk in de context van deze resultaten (ook zonder enige context leuk overigens) is de aflevering ‘Over Logging’ van South Park, waarin deze internetverslaving op de hak genomen wordt. In de aflevering valt internet uit in heel Amerika, waarna totale chaos ontstaat en waarbij iedereen in de stress schiet. Zo ook de vader van Stan, die zo verslaafd en verzadigd is door allerlei exotische porno op internet, dat hij nooit meer terug kan naar de vieze blaadjes van vroeger. Duizenden mensen zijn genoodzaakt te vluchten naar Californië, waar nog een klein beetje internet over is. Daar aangekomen, treffen ze een enorm tentenkamp aan met allemaal ’slachtoffers’ van de internetcatastrofe.

Ook al zou men misschien kunnen denken dat South Park een beetje te ver gaat, typeren ze de kern van het probleem volgens mij messcherp. Nu is het voorbeeld van Stans vader wellicht wel een beetje vergezocht, maar met het zusje van Stan slaan ze de spijker op hun kop, ook als je het vergelijkt met de resultaten van het onderzoek. Het zusje van Stan is verliefd op een jongen, die ze alleen via internet kent en ze kan geen dag zonder hem. Echter, als ze hem in het tentenkamp ontmoet, valt er een lange stilte die krampachtig wordt beëindigd met de belofte elkaar op internet weer te spreken. Lang leve digitale sociale netwerken, dat scheelt je weer genanten momenten!

Het is typerend voor de mate waarop we tegenwoordig van internet afhankelijk zijn. De uitkomst van een dergelijk onderzoek is slechts een bevestiging van iets wat iedereen al wist. Banen, studies, contacten, vermaak en hele bedrijven zijn in meer of mindere mate afhankelijk van toegang tot het internet. Mocht, net zoals in South Park, in heel Europa internet wegvallen, zouden de gevolgen volgens mij catastrofaal zijn. Tentenkampen zijn misschien wat overdreven, maar algehele chaos én verveling liggen op weldegelijk de loer, als je het mij vraagt.

Nu we via deze geweldige overgang op verveling zijn gekomen, kunnen we het daar even over hebben. Volgens de schrijver/hoogleraar Awee Prins wordt de huidge westerse mens gekenmerkt door het feit dat hij alles tot zijn beschikking heeft, maar niets hem meer raakt. In zijn boek Uit Verveling beschrijft hij de gevolgen en het ontstaan van deze overbezette mens: ‘We zijn voortdurend op zoek naar het interessante en denken dat de verveling dan wel verdwijnt.’ Dit gegeven is leuk in combinatie met de uitkomst van het onderzoek dat 58% van de mensen aangeeft chagrijnig te worden als internet meer dan één dag het niet doet. Internet lijkt de ultieme uitkomst te zijn tegen eventuele verveling, waarmee we elke schijnbaar verloren minuut even kunnen opvullen.

Aan de ene kant is het een positieve ontwikkeling dat er zoveel kennis, entertainment en mogelijkheden om met mensen in contact te komen zijn op het internet, maar er kleeft ook een keerzijde aan. We dreigen onze persoonlijke tijd met onszelf kwijt te raken door deze overdosis aan dingen om te doen. Om het een beetje te chargeren; zelfreflectie en rust krijgen geen plek meer, omdat we te druk zijn krabbels bij te houden en spelletjes op bored.com te spelen. Wie weet, misschien zijn we wel zo afhankelijk van internet door een nieuw soort diep gezetelde angst: de angst om ons te vervelen.

Toegegeven, deze post is een beetje ontspoord. Maar ach, ik heb me in ieder geval weer een uurtje niet verveeld! Nog even iets om over na te denken: ‘verwondering is het begin van wijsheid’, aldus Plato. Nu is het dilemma dat mij boeit in deze context van verveling en afhankelijkheid: leiden al die exotische porno, oneindige informatie en boeiende online gemeenschappen juist tot constante verwondering en daarmee vele paden tot wijsheid, óf maakt deze overdosis ons juist apathische wezens die het vermogen om te verwonderen zijn verloren?

Ik ga me maar eens vervelen, misschien kom ik dan op het antwoord.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Het Reformatorisch Dagblad noemt zichzelf een ‘Christelijk dagblad van bevindelijk gereformeerde signatuur’ (te lezen in de kleine samenvatting onder de link in een Google-zoekopdracht). Bevindelijk gereformeerd houdt in dat ze orthodox gereformeerd zijn en over het algemeen rechts georiënteerd. Dit zijn de gereformeerden die in de volksmond ‘zwarte kousen kerkgangers’ heten en waar over het algemeen van gedacht wordt dat ze geen van allen een televisie en computer mogen hebben, maar er allemaal toch een hebben; in een achterkamertje, voor het geval de dominee langskomt.

Mediakluizenaars en Mediayuppen

Maar of dit vooroordeel werkelijkheid is, is nog maar de vraag. Bij een krant met de hierboven omschreven doelgroep verwacht je zeker geen nieuwe media berichten, simpelweg omdat deze niet zouden zijn toegestaan. Toch vind je in het Reformatorisch Dagblad verrassend veel berichten over nieuwe media. De aard en toegewezen plaats van deze berichten zal hieronder verder toegelicht worden, maar allereerst is het belangrijk te weten welke rol de krant (nieuwe) media zelf toedicht.

Op de website van de krant is helemaal niets te vinden over de intenties van de krant, laat staan over haar standpunt over nieuwe media. Maar onder het kopje ‘adverteerders’ licht de krant haar doelgroep als volgt toe: ‘Iemands mediagebruik zegt veel over wie hij is en waar hij staat in de maatschappij. Door middel van clusteranalyses zijn acht mediaconsumenten gevonden: Mediakluizenaars, Mediasenioren, Mediayuppen, Actualisten, Digitalen,Amuseermij’s, Supporters en Mediajunkies.’

(bron: CARAT NEDERLAND)

‘Het belangrijkste deel van de RD-lezers behoort tot de categorie mediakluizenaars. Het Reformatorisch Dagblad is voor veel lezers de exclusieve informatiebron. Het RD biedt u dus de mogelijkheid om met een groep consumenten te communiceren,die weinig door andere media bereikt wordt.’ Uit deze beschrijving blijkt dat de krant haar eigen doelgroep als niet erg mediageletterd ziet, of dit in ieder geval richting adverteerders zo presenteert.

Het laatste oordeel moet worden bijgesteld

Maar wanneer gekeken wordt naar de hoeveelheid nieuwe media betreffende berichten de afgelopen drie maanden, en de kwaliteit, lengte, plaatsing en toon van deze berichten, mag een hele andere conclusie getrokken worden.

Wat allereerst opvalt is dat het Reformatorisch Dagblad met meer dan 90 berichten niet onderdoet voor grote landelijke kranten als De Pers, het AD en de Volkskrant, terwijl deze een veel bredere doelgroep en dus een veel groter bereik hebben. Ook het aantal lange berichten is naar verhouding met andere kranten uitzonderlijk, waaruit mag blijken dat het Reformatorisch Dagblad dieper op sommige onderwerpen in gaat. Wanneer daadwerkelijk naar de kwaliteit van de inhoud gekeken wordt, mag gesteld worden dat de krant misschien wat aan de oppervlakte blijft, maar zeker interessante onderwerpen aanhaalt. En hoewel ook een aardig groot deel van de artikelen ANP-berichten is, wordt zo’n bericht vaak slechts als startpunt voor het artikel gebruikt. Hoewel een enkele keer tot op zekere hoogte morele paniek wordt gecreëerd rondom nieuwe media objecten, is de toon van de berichten over het algemeen heel neutraal. Hierbij valt wel op dat het onderwerp games nauwelijks aan bod komt. Wat tot slot aan de inhoud opvalt is dat woorden als Blackberry, GPS en Google geregeld vallen, en dat zonder uitgebreide uitleg.

Nog interessanter wordt het wanneer gekeken wordt naar de plaatsing van de berichten:

De meeste berichten (23) zijn geplaatst in de katern Binnenland, gevolgd door Economie (19) en Voorpagina (9). Van alle nieuwsbronnen in de database van Metareporter, heeft het Reformatorisch Dagblad zelfs de meeste nieuwe media gerelateerde artikelen op de voorpagina staan. De voorpagina, en de katernen Binnenland en Economie zijn over het algemeen de meest prominente katernen van een krant. Het mag dus gesteld worden dat nieuwe media zeker geen ondergeschoven kindje is bij het Reformatorisch Dagblad.

Alleen al uit het feit dat de krant een website heeft – waar niet alleen een abonnement besteld kan worden, maar ook het laatste nieuws gelezen kan worden, een online versie van de krant gedownload kan worden, op RSS-feeds geabonneerd kan worden en verschillende weblogs worden bijgehouden – blijkt dat nieuwe media niet gezien wordt als iets dat per se hel en verdoemenis brengt, maar als een handig hulpmiddel.

Hoewel uit deze analyse misschien niet blijkt of in elk gereformeerd huishouden een computer aanwezig is, is de aandacht die het Reformatorisch Dagblad aan nieuwe media besteedt op zijn minst opvallend te noemen. Een bijstelling van het heersende vooroordeel lijkt dan ook zeker op zijn plaats.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Serieus onderzoek naar het online sociaal netwerk kent zijn begin rond 2005 en is sterk interdisciplinair georiënteerd. Één van de vroegste onderzoekers is Danah Boyd, die in ‘Social Network Sites: Definition, History, and Scholarship’ (2006) een eerste definitie, en historie van het sociaal netwerk beschrijft. In deze tekst toont ze tevens dat het onderwerp privacy tot dan toe tot één van de vier meest onderzochten onderwerpen behoort. Het privacy issue in relatie tot het sociaal netwerk blijft in de opeenvolgende jaren continue belicht vanuit academische hoek, zoals ook naar voren komt in het sociaal netwerk publicatie overzicht van Boyd . In één van de laatste Amerikaanse sociaal wetenschappelijke onderzoeken onder de naam ‘Teens, Privacy and Online Social Networks’ (2007), komt onder andere naar voren dat 44% van de Amerikaanse jongeren een profiel op een sociaal netwerk publiekelijk toegankelijk maakt. Gelijke omvangrijke sociaal wetenschappelijke onderzoeken gericht op de Nederlandse markt zijn nog niet uitgevoerd. Alhoewel geen cijfers bekend zijn, beschrijft het Amerikaans onderzoek tevens dat het merendeel van de media berichtgeving over het sociaal netwerk in de Amerikaanse pers zich focust op de persoonlijke informatie die jongeren hier bekend maken. Met het overweldigende gebruik onder jongeren van sociale netwerken als Hyves, MySpace en Facebook, is er geen ontkomen aan dat ook in Nederland privacy een belangrijk onderwerp zou moeten vormen. Echter, in hoeverre bericht de Nederlandse pers het onderwerp sociaal netwerk voor het merendeel vanuit de invalshoek privacy?

Om te beginnen handelt 3% van alle berichtgeving over nieuwe media in de Nederlandse pers in de periode september tot en met half november 2008 over het onderwerp sociaal netwerk. In eerste instantie lijkt dit weinig, echter is het nieuwe media object sociaal netwerk naast de zoekmachine, 5,5% (Google), en de video game, 4,3%, het meest beschreven. Van alle berichtgeving over het sociaal netwerk heeft vervolgens 6,5% betrekking op het onderwerp privacy. In harde cijfers zijn dit vier van de zestig artikelen die het sociaal netwerk benaderen vanuit de invalshoek privacy (zie afbeelding). Van deze vier artikelen is er één kort en zijn er drie lang. De invalshoek privacy is daarmee zeker niet oververtegenwoordigd in de Nederlandse pers. Incidentele gebeurtenissen die verband houden met het sociaal netwerk overschaduwen de invalshoek privacy, zoals de sluiting van het Nederlandse MySpace kantoor en uitverkiezing van Hyves als website van het jaar.

Opvallend is het dat er in totaal maar drie kranten zijn die überhaupt het privacy issue in relatie tot het sociaal netwerk behandelen, namelijk metro (2x), Nrc Next (1x), en Trouw (1x).Daarnaast zijn er Kranten die wel meerdere malen over het sociaal netwerk bericht geven, zoals De Pers (5x), Dagblad van het Noorden (5), NRC Handelsblad (4x), De Volkskrant (3x), en De Telegraaf (3x), maar geen enkele keer berichten vanuit de invalshoek privacy. Zoals ook al uit de eerdere analyse ‘Online privacy en de pers’ blijkt, zijn het voornamelijk het elektronisch patiënten dossier en Google die als nieuwe media objecten door de Nederlandse Pers behandeld worden vanuit de invalshoek privacy. Het sociaal netwerk wordt in deze analyse niet eens genoemd.

Gesteld kan echter worden dat de invalshoek privacy in relatie tot het sociaal netwerk zeker niet in het merendeel van de berichtgeving aanwezig is, en veelal overschaduwd wordt door berichtgeving vanuit incidentele gebeurtenissen. Er is daarmee geen sprake van een structurele berichtgeving over het onderwerp in de Nederlandse pers. Dat een heel aantal kranten die wel over het sociaal netwerk schrijven de invalshoek privacy geheel niet hanteren is opvallend te noemen. Misschien dat de invalshoek privacy een eerste ‘paniek’ fase voorbij is, of dat een gebrek aan sociaal wetenschappelijk onderzoek naar de Nederlandse sociale netwerken in relatie tot privacy debet is aan zijn ondervertegenwoordiging.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Met de overweldigende hoeveelheid data die een onderzoeker tot beschikking staat op Metareporter is het in het begin van de analyses wellicht interessant om wat globalere vragen te stellen. Als die vragen eenmaal resultaten op hebben geleverd, kan er meer de diepte in worden gegaan en kunnen er specifiekere analyses uit worden gevoerd.

Aspecten die wellicht het meest interessant zijn om als eerste te eerste te analyseren, zijn de verschillende discrepanties tussen regionale en nationale verslaggeving als het gaat om nieuwe media. Binnen dit onderwerp zijn ook weer verschillende vragen te stellen. Na een kwantitatieve inleiding wat betreft het aantal lange artikelen ga ik ook in op de onderwerpkeuze. Wat hierbij belangrijk is, is dat ik geen waardeoordeel over de artikelen ga vellen, ik belicht in deze post neutraal de keuze van onderwerpen en kijk of er onverwachte, verassende verschillen naar boven komen. In de post van Charlotte is al een interessante analyse gedaan naar de manier waarop regionale en nationale kranten met nieuwe media omgaan. Mijn post kan gezien worden als een specifiekere aanvulling als het gaat om onderwerpkeuze.

Alle aantallen zijn te zien in bovenstaande grafieken; één voor de verhouding berichten over nieuwe media en de lange berichten over nieuwe media. Zonder alle losse cijfertjes achter elkaar te plakken, valt vooral op dat het NRC Handelsblad de meeste artikelen over nieuwe media heeft gepubliceerd in de onderzochte periode, zoals ook Charlotte concludeert. Verder blijkt dat de nationale kranten over het algemeen meer artikelen over nieuwe media schrijven dan de regionale kranten, al blijven deze niet ver achter. Ten slotte blijkt dat het AD in verhouding achter blijft bij de overige nationale kranten.

Tot zover weinig schokkends. Echter, als we naar de percentages kijken, valt iets bijzonders op: niet een nationale krant, maar een regionale krant scoort het hoogst als het gaat om het percentage lange artikelen, namelijk het Eindhovens Dagblad. Aangezien lengte een belangrijke indicator van de diepgang van een artikel en de aandacht die er aan besteed is (en hiermee ook deels van de kwaliteit) kan hiermee voorzichtig geconcludeerd worden dat het Eindhovens Dagblad kwaliteit biedt op het gebied van nieuwe media. Ook Tubianta scoort goed en NRC.next valt negatief op als nationale krant.

Ik heb besloten om twee nationale te vergelijken met twee regionale kranten wat betreft de keuze van onderwerpen: de nationale kranten met het grootste aantal artikelen over nieuwe media en het hoogste percentage lange artikelen (NRC Handelsblad en Trouw) met de regionale kranten met het grootste aantal artikelen over nieuwe media en het hoogste percentage lange artikelen (De Limburger en het Eindhovens Dagblad). Ik hoop hiermee een representatief beeld te geven van de keuze van onderwerpen.

Favoriete onderwerpen NRC Handelsblad

Favoriete onderwerpen Trouw

Favoriete onderwerpen De Limburger

Favoriete onderwerpen Eindhovens Dagblad

Laten we eerst kijken naar de overeenkomsten: een onderwerp dat in drie van de gekozen kranten een belangrijke rol speelt is privacy, zei het in verschillende mate. Een mogelijke verklaring is dat zowel op mondiaal/nationaal gebied als in onze eigen omgeving privacy gerelateerde onderwerpen een belangrijke rol spelen. Opvallend is daarnaast dat zowel in Trouw als in De Limburger televisie een belangrijke onderwerp vormt. Ten slotte spelen videogames zowel bij het NRC als het Eindhovens Dagblad een grote rol.

Zeer frappant is vervolgens, als we naar de verschillen kijken, dat kinderporno in De Limburger een belangrijke rol vervult, terwijl dit onderwerp zowel in Trouw als in het NRC niet in de meest gekozen onderwerpen voorkomt. Bovendien speelt Google een zeer prominente rol in de verslaggeving van het NRC en in mindere mate ook bij Trouw, maar niet in de gekozen regionale dagbladen. Microsoft speelt ook nog eens als enige een grote rol bij het NRC. Ten slotte blijkt het onderwerp website bij beide gekozen regionale dagbladen een vrij opvallende rol te spelen.

Het is interessant om de gegevens zo op een rijtje te hebben, maar het is bijna onmogelijk verklaringen te geven voor verschillen en overeenkomsten, zonder diepgaand contextueel onderzoek te doen en eventueel receptiestudies uit te voeren. Voorzichtig kan wel gezegd worden dat het lijkt alsof regionale dagbladen vaak onderwerpen kiezen de wereld en leefomgeving benaderen van hun doelgroep. Met andere woorden, onderwerpen die dicht bij huis liggen. Nationale dagbladen lijken daarentegen meer onderwerpen van nationale en mondiale importantie te kiezen en richten zich ook meer op grote bedrijven. Dit komt overeen met wat Charlotte in haar post concludeert.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Nu wil ik niet ontkennen dat online pesterijen en online opererende ‘loverboys’ een probleem vormen, maar Hyves (of een andere netwerksite) kan hier onmogelijk de politieagent in spelen. Hoe meer wordt benadrukt dat een tiener verplicht is toestemming te vragen aan zijn ouders, hoe rebelser het zal lijken om werkelijk een profiel (met een valse leeftijd) te hebben op Hyves en dat juist niet te melden. Dan is het netwerk helemaal niet meer te controleren. Bovendien, zoals Spanjar in de Metro van 7 november zelf ook aangeeft: hoe kunnen ze ooit honderdduizenden leden controleren die beweren jonger dan 16 te zijn? En hoeveel leden die beweren boven de 18 te zijn, zijn eigenlijk minderjarig?

‘Dit is niet okay’

Dat is nu eenmaal de aard van het internet: iedereen kan iedereen zijn en zichzelf uiten zoals hij of zij dat wil. Websites met leeftijdsgebonden voorwaarden of content beseffen zelf waarschijnlijk zeer goed dat hun site wordt bezocht door minderjarigen, zelfs als de bezoeker bij binnenkomst eerst gevraagd wordt zijn/haar leeftijd vast te stellen. Hyves kan uiteraard een platform vormen voor tieners om elkaar te pesten of belachelijk te maken; of om ze warm te maken en te ronselen onder valse beloftes. Maar de oplossing daarvoor ligt niet in het weren van die groep: dan gebeurt het wel ergens anders. De vriendensite kan daarentegen wel meldpunten creëren waar leden anonieme meldingen van verdachte personen of berichten kunnen maken (de knop ‘Dit is niet OK’ onder foto’s bestaat bijvoorbeeld al), ook als ze vermoeden dat hun vrienden verwikkeld zijn in bepaalde problemen. Die meldingen kunnen dan weer doorgespeeld worden aan een andere instantie die wel verantwoordelijkheid draagt voor het oplossen van problemen onder de jeugd. Het is en blijft een sociaal netwerk, waar Hyves zelf slechts het medium voor is. Het kan niet meer doen dan het bieden van een uitnodigend en veilig communicatieplatform.

Eisen dat Hyves beter moet controleren op leeftijd omdat er online wel eens nare dingen kunnen gebeuren, vind ik een simpele, naïeve en ouderwetse visie op het medium en het fenomeen van netwerksites, ook als het gaat om de privacy van jongeren. Zoals Spanjar zelf aangeeft: alleen vrienden kunnen de informatie zien die leden blootgeven. Mocht er dan toch iets gebeuren, dan is het netwerk groot en sociaal genoeg om dat op te merken. Als er maar een manier is om het te melden.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Veel delen van ons persoonlijk en maatschappelijk leven draaien rondom internetcommunicatie. Toegang tot het internet wordt als iets vanzelfsprekends ervaren. Mocht het internet ooit voor langere tijd ‘uitvallen’ dan zijn de gevolgen daarvan moeilijk te overzien. Alleen al het financiële verkeer is voor een groot deel afhankelijk van internet communicatie. Transacties zijn niet meer gebonden aan een bepaalde tijd of plaats, zolang het internet functioneert kan er gehandeld worden. Bert van Dijk stelt terecht in zijn artikel De Internetcrisis(1) dat de gevolgen voor de financiële wereld velen malen groter zullen zijn bij het ‘uitvallen’ van het internet dan bij de huidige financiële crisis. Echter is dit een zorg die niemand lijkt willen te delen. De toegankelijkheid van het internet wordt vooralsnog als iets vanzelfsprekends gezien.

Het internet kent vele utopische connotaties. Eén daar van is dat het netwerk ten alle tijde toegankelijk en stabiel is, hetgeen Bert van Dijk probeert te ontkrachten in zijn artikel. Een andere connotatie van het internet is dat het vrij toegankelijk is. Alle informatie ligt aan onze vingertoppen. Alleen is dit helaas niet waar. Het internet is een ‘directed’ netwerk.(2) Dit betekent dat de wegen die tussen links liggen ‘eenrichtingsverkeer’ zijn. Een gebruiker die van site A naar site C wil gaan kan dit doen door zich te bewegen van site A via site B naar site C. Terug keren van site C naar site A is onmogelijk, het netwerk is immers ‘eenrichtingsverkeer’. Dus zal naar een nieuw kruispunt in het netwerk gezocht moeten worden om terug te kunnen komen bij site A. Kort gezegd: een gebruiker kan zich maar één kant op navigeren.

De ‘directed’ structuur van het internet heeft zowel een technologische als een sociale oorzaak. Het internet bestaat uit software, ook wel de ‘code’ genoemd’. De ‘code’ moet worden gezien als de bouwstenen van het internet (technologisch). En de manier waarop deze bouwstenen gerangschikt zijn is de ‘architectuur’ van het netwerk (sociaal). En het is de ‘architectuur’ van het internet dat bepaald tot welke informatie onze vingertoppen toegang hebben.

Het gevolg van de ‘ directed’ structuur van het internet, of van enig ander ‘directed’ netwerk is dat het netwerk gefragmenteerd raakt. Het internet bestaat daarom uit vier continenten en twee eilanden (de architectuur). En toegang tot informatie op het internet is dus afhankelijk van de plaats waarop de gebruiker begint. Wanneer dezelfde zoekactie wordt gevraagd aan verschillende search engines levert dit een verschillend aantal hits op.  De search engines kunnen namelijk niet alle continenten bereiken, laat staan eilanden.

Begint een gebruiker in het ‘central core’ continent levert dit de meeste hits op. Het ‘central core’ continent is gereserveerd voor de grootste websites zoals Yahoo.com en CNN.com. Vanuit het ‘central core’ continent zijn ‘directed’ links naar het ‘in’ en ‘out’ continent. Deze continenten zijn gereserveerd voor minder grote sites. Wanneer een gebruiker met zijn zoekactie start in het ‘out’ continent is het niet meer mogelijk het ‘in’ en het ‘central core’ continent te bereiken. En de eerder genoemde eilanden zijn vanaf geen enkel continent te bereiken. Wanneer een site op een eiland ligt zal niemand hier komen, tenzij hij hier begonnen is.

Het internet draagt dus een utopisch beeld met zich mee betreffende de toegankelijkheid ervan. Het internet is echter gebonden aan een scala van technologische grenzen. Verontrustend is dat mensen hier vaak geen acht op slaan. Het internet is immers afhankelijk van verbindingen tussen netwerken en wanneer deze netwerken uitvallen kan crisis ontstaan, aldus van Dijk. Daarnaast hebben internetgebruikers weinig kennis van de manier waarop het internet gebouwd is. Het internet is dus helemaal niet zo vrij toegankelijk als gedacht wordt en onderzoek naar de kwaliteit van netwerken, even als de educatie van internetgebruikers is daarom nuttig. Informatie is immers enkel toegankelijk voor hen die de juiste weg hebben gekozen.

(1)Van Dijk, Bert. ” De Internetcrisis” Het Financieele Dagblad 11 november 2008.

(2)Barabási, Albert- Lázló. Linked: How everything is connected to everything else and what it means. Cambridge, MA: Perseus, 123- 142; 161- 178. 2002.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Op het afgelopen Picnic festival toonde nieuwe media onderzoeker Richard Rogers een video over de teloorgang van de Google directory zoekingang. Binnen tien jaar is de directory met kleine stappen – en voor de gebruiker vrijwel onopgemerkt – via de frontpage naar, ‘meer’ en vervolgens ‘nog meer’ verhuist, om ten slotte geheel uit de interface te verdwijnen, en ironisch gezien alleen nog vindbaar te zijn met de zoekingang ‘directory’ in Google’s eigen zoekmachine. Het algoritme lijkt daarmee de expert voorgoed te vervangen. De Elsevier expert is echter nog niet uit geordend, want alweer voor de zesde keer presenteert Elsevier de ‘60 sites waar u niet omheen kunt‘. In mijn eerste gedachten domineren de woorden verleden tijd, pretentieus en onmogelijk, echter, geheel onverwacht, blijkt de Elsevier ‘directory’ toch een aantal interessante links te bevatten. Is er met de onopgemerkte ondergang van de directory als online zoekingang dan misschien toch meer verloren gegaan dan in eerste instantie verondersteld?

Elke wijze van ordenen betekent een proces van categoriseren, selecteren en uitsluiten, waarmee elke ordening per definitie gekenmerkt wordt door onvolledigheid. Elsevier ordent in éénentwintig categorieën die elk drie sites bevatten; een ‘klassieker’, een ‘nieuw’ en een ‘geheime tip’. Ook deze poging van Elsevier is echter hopeloos onvolledig en roept een continue stroom van mogelijke aanvullingen, wijzigingen en kritiek op. Waarom zijn er bijvoorbeeld categorieën als muziek en televisie maar ontbreken de categorieën games en film? Waarom is de klassieker Youtube terug te vinden onder amusement en niet zoals Wikipedia onder kennis, of anders onder televisie? En waarom is Flickr überhaupt een klassieker? Waarom Elsevier een extra tekstblokje met alle ‘top’ sites van zijn uitgever Reed Business tussen de categorieën in plaatst, mag in ieder geval duidelijk zijn.

Onder de categorie kennis bevindt zich voor mij echter ook het onbekende Howstuffworks.com. Een laagdrempelige site die informatie verschaft over de werking van vanalles en nogwat, en antwoord geeft op vraagstellingen die mogelijk door Wikipedia’s encyclopedische criteria worden uitgesloten. Wie is er momenteel nou niet geïnteresseerd in ‘how Barack Obama works‘ of ‘how debt works‘? Het voorbeeld is misschien enigszins banaal, echter niet het voorbeeld zelf maar de wijze waarop Elsevier een ingang geeft tot dit voorbeeld, herbergt de toegevoegde waarde van de directory als zoekingang. Namelijk iets vinden terwijl je nergens naar op zoek bent. Op het moment dat je naar iets zoekt, beredeneer je vanuit de gedachte dat het gezochte mogelijk bestaat, alhoewel het misschien nooit gevonden zal worden. Echter hoe vind je iets waar je niet van weet dat het bestaat? Waar Google’s algoritme een zoekterm vereist, en dus veronderstelt dat de gebruiker iets zoekt en op zoek is, vereist de directory geen enkele zoekingang. In de directory zijn alle mogelijke zoekingangen al aanwezig, is de gebruiker niet in de veronderstelling dat iets bestaat en vindt hij misschien sneller iets waar hij niet naar op zoek is.

Wie weet maakt de directory, al dan niet in geinnoveerde vorm, in de nabije toekomst zijn comeback op Google’s frontpage. Zodat naast de huidige algoritmische zoekfunctie dan toch weer eens iets is te vinden zonder dat er naar gezocht wordt. Niet dat ik in de veronderstelling leef dat de directory beter is dan het algoritme, of dat de expert nodig is voor het verkrijgen van goed resultaat, nee, voor mij part wordt het een algoritmische directory. Echter zoals bij alle dingen die plaats maken voor iets nieuws, is het soms verhelderend om niet alleen stil te staan bij wat het nieuwe ons brengt, maar ook bij wat met het verdwijnen van het oude vergaat.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Van de Metareporters zelf..

Metareporter is een blog over de representatie van nieuwe media in de gevestigde Nederlandse pers. De intentie van deze blog is tweeledig. Ten eerste archiveren we alle artikelen over nieuwe media in een database en voorzien we ze van tags. Ten tweede worden gevonden artikelen onderworpen aan een kritische analyse.

Hoe belangrijk is nieuwe media in de geschreven pers? Welke claims worden er gemaakt en wat betekent dit voor onze samenleving? Metareporter houdt de pers kritisch in de gaten met betrekking tot nieuwe mediaberichtgeving. Studenten Nieuwe Media van de Universiteit van Amsterdam observeren deze artikelen en werken enkele uit in een verdiepende analyse. Veelal aan de hand van mediatheorieën wordt op deze manier getracht meer inzicht te geven in een wereld waar nieuwe media een steeds prominentere rol inneemt.

Naast de analyses biedt de website een database waarin elk artikel betreffende nieuwe media wordt bijgehouden. Zodoende geeft Metareporter inzicht in het totaalbeeld van nieuwe mediaberichtgeving in het nieuws. Metareporter vormt een totaal overzicht van alle in de Nederlandse pers gepubliceerde artikelen betreffende nieuwe media. Een database van artikelen die de bron vormt voor verschillende vormen van analyse.

Doordat alle gepubliceerde artikelen voorzien zijn van inhoudelijke tags geeft de tagcloud inzicht in welke nieuwe media onderwerpen in zowel de gehele pers als de individuele nieuwsbronnen domineren. Tevens toont het blog welke nieuwsbronnen veel over nieuwe media publiceren en welke juist weinig.

Edial Dekker

Edial heeft Nieuwe Media gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels is hij naar Berlin verhuisd om Your Neighbours op te richten, een 'digital agency' met een sterke focus op datavisualisaties, online ontwikkelingen en user interfaces. Muziek, dagelijks lekker eten en surfen zijn belangrijke zaken voor hem. Je kunt hem altijd vragen of er nog slaapplekken vrij zijn in de Your Neighbours mansion te Kreuzberg.

More Posts - Website