Het kleine wereldje…

Ik heb me er al eens eerder over verbaast, de mate waarin veel actieve gebruikers van Twitter datzelfde netwerk ook zien als een echte afspiegeling van de maatschappij. Immers, op Twitter lopen de mensen rond die het altijd aan het rechte eind hebben en bovendien is het de plaats waar nieuws als eerste bekend wordt. Grotendeels waar, maar die afspiegeling daar heb ik nog wat moeite mee. Zoveel werd ook duidelijk toen Nalden bij De Wereld Draait Door aan tafel zat, bij een vraag aan de zaal wie Nalden kende stak niemand zijn hand op. Volgens menig Twitteraar onvoorstelbaar. Matthijs van Nieuwkerk noemt Twitter nog altijd emotionele incontinentie, en nee hij is na deze uitzending niet gaan Twitteren.

Hoe groot is het wereldje dan wel?

De schatting ligt ergens rond de 400.000 geregistreerde Nederlandse gebruikers. Exacte cijfers van het aantal Twitter gebruikers zijn nog altijd ver te zoeken, maar dat maakt ook niet zoveel uit. De 9,5 miljoen geregistreerde gebruikers op Hyves zijn immers ook niet iedere dag aan het krabbelen. Hoe klein Twitter is kun je wel duidelijk terug zien, kijk maar naar het aantal volgers van de groten der Twitter in de Twittergids Top 100. Paul de Leeuw staat bovenaan, als je even alleen kijkt naar gebruikers die in het Nederlands Twitteren, met ruim 40.000 volgers. De personen die volgen op de lijst en hun populariteit niet aan televisie hebben te danken moeten het met minder dan de helft aan volgers doen. Als je dit vergelijkt met het aantal kijkers dat Paul de Leeuw heeft op televisie is een schreeuw van hem op Twitter eigenlijk maar een fractie waard van wat hij op televisie doet.
Natuurlijk zijn hier nog een hoop zaken die ervoor zorgen dat het bereik vergroot kan worden, zo is het retweet effect nog niet meegenomen waardoor die 40.000 zo naar een paar honderd duizend kan stijgen. Daarnaast is Twitter een sterk middel om nieuws snel te verspreiden, veel opinieleiders maken namelijk gebruik van Twitter waardoor het nieuws dat daar wordt geproduceerd vaak ook snel de televisie bereikt.

Dan die kersttoespraak

Blog, na blog, na blog struikelden gisteren over de woorden van Beatrix. Een aantal zinnen zou direct verwijzen naar het gebruik van bijvoorbeeld Twitter, zoals:
“Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Onze samenleving wordt steeds individualistischer. Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap. Maar zonder enig ‘wij-gevoel’ wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot.”

Het bekende Slijterijmeisje schreef zelfs een open brief aan de Koningin. Want het kan toch niet waar zijn dat het gebruik van deze virtuele netwerken als negatief wordt gezien?

En daarmee slaat de hele Twitter gemeenschap de spijker recht op zijn kop. De koningin heeft immers de betreffende netwerken zoals Twitter helemaal niet genoemd in haar toespraak, maar dat kleine wereldje voelt zich wel als eerste aangesproken. Waarnaar refereert de koningin dan wel? Dat wordt al snel duidelijk bij het verder beluisteren van de toespraak: “de afstand die wordt gecreëerd in virtuele wereld geeft meer ruimte tot anoniem negatief gedrag”. En de koningin spreekt over “Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend.” En dat is volgens mij op de netwerken waar de meest fanatieke Twitteraars gebruik van maken nu net niet het geval.

Wat mij betreft kunnen we dus gewoon weer over tot de orde van de dag, want het gebruik van Twitter is juist prima, en ik denk dat de voordelen die veel mensen daaruit halen door Beatrix ook alleen maar aangemoedigd zal worden. Maar wees in het netwerk altijd kritisch met wat je zegt en ziet. De hype-cultuur waar Beatrix al eerder op wees komt namelijk vaker tevoorschijn dan je denkt.

Tim van Letht

Tim is mede-eigenaar van Spotlight Effect. Werkzaam bij Interpolis op het gebied van Online Strategie & Innovatie. Adviseert daarnaast één dag per week organisaties, spreekt op congressen en geeft colleges aan studenten.

More Posts - Website - Twitter

Omdat je uitwonend bent kreeg je minimaal € 250,- euro en je mocht een OV-kaart gebruiken. Tenminste, totdat je de grens bereikte van € 12.916,17 (in 2009 is dat € 13.215,80): je ‘verzamelinkomen‘ (het totaal van je inkomsten en aftrekposten). Omdat het bedrag te hoog is, moet je je stufi en OV met terugwerkende kracht gaan terugbetalen. Je kreeg € 250 voor je basis- en prestatiebeurs (het minimale bedrag) van de IB-Groep. Het bedrag boven de bijverdiengrens moet je gaan terugbetalen, dat kan dus oplopen tot € 3.000,-. Bovendien verlies je het recht op de OV-kaart en moet ook die gaan terugbetalen á € 80,- per maand. Een totaalbedrag van € 3.960,- euro…

‘Studiefinanciering is bedoeld om de financiële barrière om te studeren zo laag mogelijk te maken. Als je zelf meer dan een bepaald normbedrag bijverdient, gaat de overheid ervan uit dat er geen financiële barrière is en dat je geen financiële hulp nodig hebt om een opleiding te volgen’, zegt de IB-Groep.

Het systeem is in ieder geval niet erg motiverend voor de jonge ondernemer. Bovendien verdien je als ondernemer niet elke maand een vast bedrag; er zijn ‘goede’ en slechte maanden. Daarom is het ook niet gek dat elke verstandige ondernemer een buffer op zijn spaarreking bewaard. Wat denken jullie? Heeft iedereen recht op studiefinanciering, of moeten ondernemende studenten de (minimaal) € 400,- euro per maand uit eigen knip betalen…?

Edial Dekker

Edial heeft Nieuwe Media gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels is hij naar Berlin verhuisd om Your Neighbours op te richten, een 'digital agency' met een sterke focus op datavisualisaties, online ontwikkelingen en user interfaces. Muziek, dagelijks lekker eten en surfen zijn belangrijke zaken voor hem. Je kunt hem altijd vragen of er nog slaapplekken vrij zijn in de Your Neighbours mansion te Kreuzberg.

More Posts - Website

Vrijwel iedere hand in New York lijkt er een vast te houden: een Blackberry of een iPhone. Als een TomTom leiden smartphones de New Yorker van A naar B, en e-mails worden per direct beantwoord in sms-stijl. In de gemiddelde Amsterdamse tram zie je de apparaten anno 2009 steeds vaker opduiken, maar in New York is het al tijden het tijdverdrijf bij uitstek voor de gemiddelde metroreiziger.

Bij de lancering van de iPhone in Nederland waren het nog slechts de gadgetfreaks die zich obsessief voor de T-Mobile winkel nestelden alsof Michael Jackson z’n laatste popconcert gaf. Waar mijn vrienden de apparaten voor de lancering structureel afzwoeren, hebben de meesten hun mening inmiddels bijgesteld. De ene iPhone domino valt na de andere, waarmee een heuse strijd om de hipste applicatie is ontstaan. “Heb jij de Things, Hotspot of Noise.io al?” “Ja, maar wat dacht je van App Sniper, PaklSound1 of Flick Fishing?”

Met de komst van de smartphone heeft de identiteitsbewuste burger er een extra keuze bij gekregen. Er ontwikkelt zich een groep mensen in dit iPhone tijdperk die, haast als vorm van verzet, voor de oudere Blackberry kiest. Zo vertelde iemand me bij mijn aanblik van haar splinternieuwe Blackberry dat ze er weloverwogen voor gekozen had: “Het straalt zakelijkheid uit. De iPhone is speelgoed voor grote kinderen.” En ze is vast niet de enige die er zo over denkt.

Naast de iPhoners en Blackberry-bezitters is er een derde groep met een opmars bezig: de koelkasthouder. Deze mensen grijpen bewust terug op de oerdegelijke, kinderlijk eenvoudige, oude Nokia koelkast telefoon. “Als je maar kunt bellen en sms’en!”, blijft hun motto. Steeds vaker zie ik splinternieuwe oude toestellen uit tasjes tevoorschijn komen. Is dit misschien te danken aan Albert Heijn? De supermarktketen lanceerde destijds een nieuwe afdeling met goedkope, simpele telefoons. Dit was zo een succes dat het assortiment zich al snel enorm uitbreidde.

Ik twijfel momenteel nog, of ik bij de verlenging van m’n abonnement mijn Sony-Ericsonn K770i inruil voor de kinderlijke iPhone, de zakelijke Blackberry, of back to basic ga met een Nokia koelkast.

Gastblogger

Heb je affiniteit met schrijven? We zijn altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken. Denk eens na over de mogelijkheden die dat voor ons allebei biedt. Jij pakt je digitale pen op, Spotlight Effect geeft je een podium en samen met andere enthousiastelingen creëren we een nieuw begrip in de communicatiewereld. Spreekt deze missie je aan? Klik dan hier.

More Posts - Website

Dit artikel verscheen eerder op RethinkingMedia. Afgelopen woensdag en donderdag vond DNA09 plaats, zie hier voor meer artikelen / video’s over het event in Brussel. Paul Vereijken en Sanne Brand deden ook een live-verslag voor De Nieuwe Reporter, zie hier.

Hoe herschrijven we de regels van content maken en verkopen? Mobiel! Roept Hans Laroes, hoofdredacteur van het NOS Journaal. van NOS nieuws. Maar jammer voor de kranten, want hij heeft ‘enkele jaren’ geleden wel 20.000 euro geïnvesteerd in mobiel en maakt zih nu minder zorgen over de toekomst. ‘Waar waren de kranten?’, vraagt Laroes zich af, ‘wij hebben inmiddels een aanzienlijke voorsprong opgebouwd’. Peter van der Meersch, hoofdredacteur van meerdere Belgische dagbladen, kan dat beamen; ‘we hebben meer lezers dan ooit, mobiel speelt daar een grote rol in’, maar helaas moet de optimistische van der Meersch zich er ook erbij neerleggen, ‘het geld blijft echter uit’.

Nee, het probleem is dat andere partijen het geld van de dagbladen afpakken. Zegt een verbitterde Margaret Boribon van de Belgische krant Copiepresse, ‘ik zie ook in dat informatie vrij moet zijn, maar dat betekent niet dat iemand anders met onze content geld mag verdienen’.  Boribon staat er alleen voor in het panel, een samenwerking met een derde partij als Google News of MSN is voor haar uitgesloten. Dan, uit het niets, staat er iemand uit het publiek op, ‘medewerker van Google Benelux’, zegt de keurig geklede man. De zaal wordt stil en begint aandachtig te luisteren naar de beste man. ‘Wij brengen slechts lezers naar jullie toe, dat zijn lezers die jullie site zonder ons niet hadden gevonden’. Goed punt. Boribon geeft zich echter niet gewonnen, ‘Google Search en Google News zorgen voor 80% van onze bezoekers, omdat Google, net als wij, ook een mediabedrijf is, hebben jullie een gevaarlijke en oneerlijke marktpositie.’ Een tweede stilte in de zaal volgt.

‘De komst van internet is eenzelfde revolutie als de ontdekking van de drukpers’, zegt Michael Rosenblum, een journalist die zichzelf graag als ‘The Father of Videojournalism’ laat betitelen, met opgeheven stem. Andere vormen van journalistiek bedrijven zijn hot op DNA09, of het de oplossing is weet niemand, maar – het scheelt in ieder geval veel geld – lijkt de consensus te zijn. Video, infographics, burgerjournalistiek en sociale media zoals Twitter zijn plekken waar mensen samenkomen en mensen dingen met elkaar delen. Maar het leeuwendeel van je content eindigt ergens anders, ‘als modern mediabedrijf moet je ervan uitgaan dat 60% van lezers je artikelen lezen op andere plekken en dat zij je niet gaan’, oppert iemand uit het publiek. Meer lezers dan ooit, maar te weinig inkomen om rendabel te blijven, is de verdrietige trend in het domein van de dode bomen.

Een echte visionaire visie blijft uit op DNA09, de meeste mediabedrijven kunnen nog wel aangeven waar het mis gaat, maar een oplossing heeft niemand. Er wordt op DNA09 vooral gezocht naar kansen die open liggen om het hoofd boven water te houden. ‘Het lijken meer op overleving strategieën dan op duurzame plannen die op langer termijn zullen werken’, verzucht Tim Overdiek (adjunct hoofdredacteur van de NOS) in de wandelgangen van de conferentie in Brussel en op op het weblog van de NOS, samenvattend lijkt alles daarmee gezegd te zijn.

Edial Dekker

Edial heeft Nieuwe Media gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels is hij naar Berlin verhuisd om Your Neighbours op te richten, een 'digital agency' met een sterke focus op datavisualisaties, online ontwikkelingen en user interfaces. Muziek, dagelijks lekker eten en surfen zijn belangrijke zaken voor hem. Je kunt hem altijd vragen of er nog slaapplekken vrij zijn in de Your Neighbours mansion te Kreuzberg.

More Posts - Website

Recentelijk werd het vloekverbod door burgemeester en wethouders uit de Algemene Plaatselijke Verordening geschrapt omdat het een overbodig artikel zou zijn, maar christelijke raadsleden verzochten echter het artikel opnieuw op te nemen ‘vanwege het symbolische karakter’. De laatste keer dat iemand een bekeuring kreeg voor blasfemie dateert inderdaad alweer uit 1904 en was maar liefst 25 gulden, wat in die tijd best veel geld was. Ook de burgemeester van Ermelo geeft toe dat het verbod niet te controleren valt, maar slechts symbolische waarde heeft. Het CDA heeft er vast ook geen moeite mee als we het gedoogbeleid in stand houden. Gewoon, vanwege het symbolische karakter.

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

Volgens goed Nederlands gebruik staat tot en met 5 december alles in het teken van de goedheiligman. Hoewel het reeds 6 december was, moest de goedheiligman ons huisje nog aandoen. Nog druk knutselend voor het Heerlijk Avondje zat ik op mijn vroegere kamertje in het ouderlijk huis met de radio aan. De zender kon me weinig schelen, ik was allang blij met de arbeidsvitaminen. Na een klein halfuur sloeg de blijdschap om in een grafstemming. Hoorde ik het goed, waren het de overbekende kerstbelletjes… de kerstbelletjes van Mariah? Jawel, ook ik hoorde het goed, het waren de kerstbelletjes van Mariah Carey! Niemand die schreeuwend een nummer af- of aan- kondigde, behalve de stemmen in mijn hoofd die riepen dat de waanzin moest stoppen. ‘I don’t want a lot for Christmas, there is just one thing I need’. Maar dan graag wel met Kerst, en niet een maand te vroeg. Was dit mijn straf voor het niet controleren van de zenderinstelling? The Christmas Station: you can run but you can’t hide?

Het enige moment dat ik ruim elf maanden per jaar vrees, is het moment waarop ik het eerste kerstlied van het jaar hoor. Ik heb wat afgehuild bij Flappie (en niet omdat ik het allemaal zo zielig vind voor dat konijn). Suïcidale buien als ik Last Christmas van Wham! hoorde, om van Destiny’s Child nog maar te zwijgen. Band Aid, John Lennon, Chris Rea en Youp van ’t Hek: alléén als er buiten een witte deken ligt, de cadeautjes onder de boom en het gourmetstel op tafel staat.

Begrijp me vooral niet verkeerd, er is niks mis met kerstnummers, maar het mag allemaal best iets dichter bij de jaarwisseling beginnen. Ik was nog de laatste loodjes aan een surprise aan het leggen Mariah Carey mijn innerlijke rust wreed verstoorde. Met mijn voorhoofd sloeg ik tegen de weinig veerkrachtige muur, ik klemde mijn hoofd tussen alle kussens die ik kon vinden en voelde de krachten uit mijn lichaam vloeien. Mijn jaar is wederom een drama, en laat niemand mij anders vertellen.

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

George W. Bush, Salman Rushdie, Lars Vilks (de tekenaar van de Deense Mohammedcartoons) en Tony Blair: over al deze personen is een fatwa uitgevaardigd. Ook over het poliovaccin, vrouwenbesnijdenis en borstvoeding zijn negatieve islamitische adviezen, uitgesproken. Vanuit een zeker oogpunt allemaal nog wel te begrijpen. Maar Mickey Mouse? Dat gaat alle logica voorbij, het deed me sterk denken aan de aflevering van South Park waarin terroristen onze verbeelding aanvallen. Een fatwa moet bruikbaar zijn in de huidige wereld, en zelfmoordterroristen die de klopjacht op tekenfilmfiguren openen is verre van haalbaar. Ik kijk nu al uit naar de volgende videoboodschap van Bin Laden, want wie is de volgende? Sesamstraat? Kabouter Plop?

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website

In de drie verschillende reclames, in de vorm van een multi-episode miniserie, is te zien hoe bollywoodster Saif Ali Khan de blanke Neha Dhupia verkiest boven de ‘donkere’ Priyanka Chopra, die uiteraard haar heil zoekt in de huidblekende crème van Pond’s (een merk van Unilever). In de laatste episode, wanneer zij dankzij Pond’s van een ‘ugly duckling’ is veranderd in mooie blanke vrouw, trouwen ze toch met elkaar (zoals het een Bollywood-creatie betaamt).

Door critici wordt de link met de rascistische nalatenschap van het Britse koloniale tijdperk meer dan eens gelegd. Anderen stellen daarentegen dat er van rascisme geen sprake is en dat het verlangen naar een bleke huid vergelijkbaar is met het verlangen naar een bruin kleurtje in Westerse landen; Er zou net zo min sprake zijn van anti-donkere-huid-sentimenten in India als van anti-’caucasian’-sentimenten in het Westen.

Volgens Unilever is het nooit de bedoeling geweest om met deze campagne een correlatie te suggereren tussen huidskleur en schoonheid. Ze laten ieder individu vrij om de campagne te interpreteren naar zijn of haar eigen cultuur, achtergrond en educatie.

Andere aanbieders van ‘whitening products’ stellen zelfs dat zij goed doen door tegemoet te komen aan een sociale behoefte. Een blanke huid wordt, evenals een goede opleiding, gezien als een economische en sociale stap omhoog (Luce and Merchant, 2003).

Mijns inziens wordt er echter het idee van een blanke huid=meer respect=meer succes in stand gehouden, wat bijdraagt aan economische en sociale ongelijkheid.

Klik hier om de video te bekijken

Interessant: Bijna dezelfde reclame-serie is al eerder opgenomen met een Thaise cast in plaats van met Bollywood-acteurs.

Elsbeth Asbeek Brusse

Elsbeth is onlangs begonnen aan haar PhD-project over entertainment-education aan de Universiteit van Amsterdam. Zij onderzoekt op welke manier mensen kunnen worden aangezet tot prosociaal gedrag met behulp van entertainmentproducties. Voor Spotlight Effect schrijft zij over onderwerpen die raken aan haar vakgebied: communicatiewetenschap en sociale psychologie.

More Posts - Website

Maar helaas, het werkt toch niet helemaal zo… Sanoma heeft een verborgen agenda en oogst schaamteloos alle mooie ideeën in ruil voor wat gebakken lucht.

Het miljoenenbedrijf, met alleen al in Nederland een omzet van enkele honderden miljoenen per jaar, organiseert elk jaar de ‘Sanoma Media Parade’, een multimediaal festijn waar Sanoma -sprekers en geïnteresseerden- uitnodigt om het een week lang te hebben over de toekomst van media. En hoewel Sanoma vooral geld verdient met ouderwetse print, zetten ze zelfs een hippe Twitter backchannel in om er toch nog een beetje bij te horen. Zelfs studenten zijn een hele dag van harte welkom om te komen. Een ideale doelgroep voor de Sanoma Idea Contest – niet voor niets dat de wedstrijd hier heftig werd gepropageerd.

Sanoma’s Big Idea Contest is een wedstrijd voor ‘jonge denkers, maar ook voor ondernemers en zelfstandigen’, diegene met het beste idee gaat naar huis met 2500 euro. Een Engelse titel, een mooie website, een flitsende campagne en een serie foto’s van knappe mensen moeten de jonge denker aanzetten om zijn of haar idee te delen met Sanoma. Maar wacht, er zijn nog enkele randvoorwaarden waar je mee akkoord gaat wanneer je kans wilt maken op de pegels:

13. Gedurende de periode van de Wedstrijd zullen Deelnemers het Ingezonden Materiaal exclusief ter beschikking stellen aan de Organisator. De Deelnemer van het winnende idee (hierna: ‘de Winnaar’) draagt alle huidige en toekomstige (intellectuele eigendoms-) rechten in hun meest volledige wettelijk omvang onherroepelijk en onvoorwaardelijk over aan de Organisator. De Winnaar gaat ermee akkoord dat Organisator het materiaal in alle huidige en toekomstige exploitatievormen in ieder denkbaar medium en wereldwijd kan exploiteren en onbeperkt in licentie kan geven. Winnaar verklaart bevoegd te zijn tot deze overdracht. Daarbij doet Winnaar onvoorwaardelijk afstand van enig persoonlijkheidsrecht en enig recht op vergoeding dat hij/zij met betrekking tot het Ingezonden Materiaal mocht hebben, voorzover de wet dit toelaat. Winnaar erkent uitdrukkelijk dat deze afstand mede inhoudt dat Organisator het recht heeft om het ingezonden materiaal naar eigen inzicht aan te passen. Winnaar verklaart op verzoek van Organisator alle medewerking te zullen verlenen die nodig is voor de voornoemde overdracht, en afstand en/of licentieverlening, waaronder begrepen maar niet beperkt tot het ondertekenen van documenten.

Dat is niet voor de poes, je bent zelfs meer kwijt dan alleen je idee. Voor Sanoma is het een win-win situatie want zelfs wanneer je nog niets eens door de eerste bent, ben je je idee al kwijt. Maar het wordt nog beter; als ze je leuk vinden dan ‘mag’ je jouw idee gaan uitwerken bij Sanoma. Goed idee Sanoma! Werving van jonge mensen terwijl je hun ideeën gulzig afpakt voor een prikkie vinden wij natuurlijk prachtig.

Edial Dekker

Edial heeft Nieuwe Media gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels is hij naar Berlin verhuisd om Your Neighbours op te richten, een 'digital agency' met een sterke focus op datavisualisaties, online ontwikkelingen en user interfaces. Muziek, dagelijks lekker eten en surfen zijn belangrijke zaken voor hem. Je kunt hem altijd vragen of er nog slaapplekken vrij zijn in de Your Neighbours mansion te Kreuzberg.

More Posts - Website

Sinds een maand kan ik niet meer zonder mobiel internet. Daarmee bedoel ik dat ik geniet van de positieve kanten van mobiel internet, de negatieve kanten neem ik op de koop toe. Wat maakt het uit dat het uploaden van een foto een eeuwigheid duurt, het feit dat dit überhaupt kan maakt dit dubbel en dwars goed. Wat doet het ertoe dat surfen op het internet soms leidt tot onleesbare pagina’s die zelfs op een iPhone meer lijkt op een postzegel. Vaak kijk ik even weg en geniet van het uitzicht, neem ik nog een slok van mijn kop koffie of knoop ik een kort gesprek aan om de tijd te doden. Al die ongemakken neem ik voor lief, want ik ben immers altijd verbonden. En dat voelt goed!

De genoemde kleine irritaties verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer ik bedenk wat een verrijking mobiel internet is voor iemand als bovengetekende; iemand die zowel beroepsmatig als in de vrije tijd voortdurend met en vooral op internet bezig is. Een korte opsomming:

1. Mijn binnenkomende e-mails worden ieder uur naar mijn telefoon doorgestuurd, waardoor ik mezelf de moeite van het controleren kan besparen. Een enkele trilling, of desgewenst de tune van de Power Puff Girls, en je weet dat de post is gearriveerd.
2. Dankzij de integratie van GPS, tegenwoordig in steeds meer toestellen, kan ik overal en altijd mijn exacte positie bepalen. Even eenvoudig is het om naar iedere gewenste plek een route plannen.
3. Het complete wereldwijde web zit in mijn broekzak. De meeste grotere sites, zoals Nu.nl en 9292ov.nl, hebben inmiddels mobiele versies en er zijn zelfs steeds meer websites die speciaal voor de iPhone worden aangepast.

Nu al komen er vrijwel geen toestellen meer uit de fabriek die niet geschikt zijn voor internetgebruik. Mobiel internet staat nog in de kinderschoenen, maar de groeispurt kan niet lang uitblijven. Ik zal in ieder geval mijn uiterste best doen het mobiele evangelie te prediken waar ik kan. Hoed U, gij die offline zijt!

Jerry Houtman

Jerry (1983) is online media professional, blogger en freelance copywriter. Zijn focus ligt op webinnovatie, online marketing en de functionaliteit van internet, zaken die goed van pas komen in zijn werk als online media planner bij De Media Maatschap en tevens de voornaamste inspiratiebron vormen van zijn blogposts.

More Posts - Website