Het was bijna tien uur ‘s avonds en na een hete zomer was het sinds enkele dagen zonder oponthoud gaan regenen. Het was koud geworden. Je had een jas nodig. Ik liep met twee van mijn meest dierbare dierbaren mee naar de balie. Zo ver weg van huis, maar samen zo dichtbij. Het inchecken duurde lang. Heel erg lang. We zouden elkaar hierna nog één keer snel in de armen kunnen sluiten, maar afscheid had ik van binnen al genomen. Ik zou waarschijnlijk nog een traan zien, en dan alleen de lange busrit naar huis maken. Eerst de Van Wyck. Daarna in de verte hoge kille wolkenkrabbers die van New York het middelpunt op aarde maakten. De wind van de koude oostkust kwam door het ventilatierooster op mijn linkerarm. Ik dacht na over mijn tijdelijke leven. Het tijdelijke leven dat ik al heel mijn leven zo graag voor altijd zou willen leven. Ver weg en elke maand een afscheid. Bijna een obsessie voor emotie. Voelen dat je leeft. Maar ineens reden we het eiland op en was alles vergeten. Ik had het drie uur moeten missen en dat was veel te lang. Zo lang zou deze fase in mijn leven niet duren.

Amsterdam had vannacht zó New York kunnen zijn. Voorbijrazende auto’s en lichtreclame. Ik werd er intens gelukkig van. Een oneindige blik geprojecteerd op wat zo ver is, maar ooit dichterbij zal komen. De geur van een hamburger die het meisje tegenover mij aan het eten was. De beker hete koffie waar ik aan nipte. Zoals ze ooit uit elkaar ontstonden waren twee plekken onverwacht samengekomen. Maar ineens gingen de lichten aan. Nog nooit maakte iets dat gemaakt was zoveel kapot. Het moment was weg. Verdwenen in de nacht. Ik zag nu de weinig inspirerende kunstwerkjes die naast de glazen klapdeuren waren geplakt. De paars-roze stoelen en een veel te vrolijke conducteur die me definitief terug in de werkelijkheid bracht door op mijn schouder te tikken. Een feministisch ogende vrouw en twee pubers die nonchalant in een verdwaalde Sp!ts bladerden. Een papieren zak van Albert Heijn. Frank Sinatra klonk nu als Thomas Acda . De hamburger zag er uit als een grillburger van Febo.

Mijn liefde voor luchthavens was wederom sterker dan mijn Nederlandse nuchterheid gebleken. Ik vloog heen en weer tussen steden, zag schoonheid in elke ontmoeting en vertaalde woorden van mijn muziek moeiteloos naar alles dat zich om mij heen leek te gebeuren. Leek te gebeuren, want in het licht realiseerde ik me in een droomwereld te leven. Schiphol had me vandaag opnieuw te vroeg geroepen en gooide me terug naar Centraal Station. Ik had het licht zien schijnen, maar stond na twintig minuten in Amsterdam. Ik realiseerde me dat het tijd werd definitief de stad in mijn armen te sluiten. Een verhouding van haat en liefde is moeilijk en maakt ongelukkig. De nachtsnackbar was nog open en zonder het expliciet te vragen kreeg ik mayonaise bij mijn patat. Een duidelijker bewijs is bijkans onmogelijk, dit was precies waar ik naar zocht: hier hoor ik thuis. Op dit moment moet ik hier zijn. En is Schiphol even niets meer dan een treinstation waar ik over moet stappen. Tot de dag dat Acda eindelijk als Sinatra zal klinken.

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

Ik hoorde The Beach Boys en luisterde naar Bob Dylan. Heel ver weg waren vier kinderen aan het spelen. Ik rook verse vis op de Noordermarkt en zag een meneer lopen die op Martin Luther King leek. Het waren de jaren ’60. Op de stoep stond een oude Chevrolet geparkeerd, terwijl tegen de lantaarnpaal een verroeste Vespa stond na te pruttelen. Ik werd ingehaald door een gemotoriseerde Piaggo-driewieler. Op de brug had iemand in felle kleuren de liefde aan Maria verklaard. Ik was intens gelukkig vanmiddag. In de zwarte fietskrat was een vergeeld briefje van 5 euro gewaaid en mijn nieuwe Vans zaten sinds 1966 gepast om mijn voeten. De muziek kwam niet meer los van zijn tijd. Hand in hand met mijn schoenen. Stilgestaan en voor één middag teruggekeerd. The Beatles zongen dat ze zo blij waren samen. Ze hadden het over een merel en daarna wilden ze mijn hand vasthouden. Vandaag liet ik niet meer los.

Ik liet niet meer los, en had sinds tijden weer de tijd aan mijn voeten. Op een klein terras dronk ik espresso en prikwater. Ik hield niet zo van prikwater na koffie, maar moest het wel bestellen toen ik zag dat ze San Pellegrino schonken. Naast mij was een meisje gaan zitten. Ze droeg een strakke broek met lage zwarte All Stars. Een donkerblauwe trui tot op haar knieën met een grote capuchon en een pilotenbril. De lente deed voorzichtig haar intrede. Zelfverzekerd leek ze door de groene glazen te kijken en achter het gouden montuur dacht ik twee donkerbruine ogen te zien. Ogenschijnlijk ongeïnteresseerd in de wereld om haar heen nipte ze aan een mok cappuccino. Ze leek op een Franse actrice die in arthouse-producties speelde. Die speels door Parijs liep en zichzelf  ‘s avonds hysterisch in slaap zou huilen om haar eenzaamheid en mislukte liefdesleven.

Ik bedankte de vriendelijke ober en liep de jaren ’70 in.  Johan Cruijff zou nog meegaan naar het WK in Argentinië en Linemayr zou geen blauw-witte bril op hebben. Rensenbrink zou niet op de paal schieten en Kempes niet twee keer scoren. De Vietnamoorlog was nooit gevoerd en Philip Bloemendal zou nog tweehonderd jaar het journaal voorlezen. Vandaag kon er eigenlijk niets gebeuren. Vandaag zou ik stokbrood eten en rode wijn drinken, de zon scheen recht mijn hart in. Ik leefde memoires van een tijd die ik niet had meegemaakt, maar beleefde ze zó intens dat ze deel begonnen uit te maken van mijn leven. Mensen om mij heen lachten en hielden van elkaar. De buschauffeur groette zijn passagiers zoals hij dat ruim dertig jaar later niet meer zou doen en ik deed mijn muziek uit toen ik in de supermarkt af moest rekenen. Vandaag was niet zoals ik de dag had geleefd, maar zoals ik het voor de rest van mijn leven zou herinneren.

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

De keuze tussen een Zuid-Amerikaanse droom en mijn nieuwe appartement in Amsterdam. Tussen het beste vlees en een bitterbal. Wijn van de Malbec-druif en Heineken. Ik moest denken aan de zin. Zelfs toen ik mijn fiets met zwaarbeladen krat over de zilveren brug bij de fietsflat probeerde te trappen, lieten de woorden me niet los. Ik had nog een jaar om te beslissen. Toen ik in de nok van de fietsflat eindelijk een plek had gevonden, kon ik beginnen aan een heel andere reis. Een reis die me per station in herinnering door mijn jeugd zou voeren. Ik was niet gebleven, maar kwam altijd terug. Lijn 51.

Ik rende de trap af van de geïmproviseerde metro-ingang. Het zand van de Noord/Zuidlijn klopte met elke stap van mijn blauw-gele schoenen. Op de roltrap stonden twee mensen voor zich uit te staren. Ik zag mijn metro al klaarstaan, maar kwam er niet langs. Eenmaal beneden rende ik mijn verleden tegemoet. Net voordat het piepje van de sluitende deuren klonk, wist ik het achterste stel in te springen. Ik ging zitten. Werd onpasselijk van de weer veel te hete verwarming. Knoopte mijn jas open. Snakte naar adem. Op het moment dat ik mijn boek pakte klonk het geruis van de intercom. Ik had vaker met de 51 gereisd en wist wat er komen zou.

In het land waar we levens redden, astronauten opleiden en om de vier jaar bijna wereldkampioen worden, lijkt het voor het gemeentevervoersbedrijf in Amsterdam onmogelijk een metro zonder problemen te laten rijden. In precies tien dagen werd ik voor de derde keer gesommeerd uit te stappen. Afgelopen week was iemand nog heel agressief geworden. Ik was vrij rustig gebleven. Maar nu was de maat vol. Van binnen was ik boos. Verslagen. Teleurgesteld in de gemeente. Teleurgesteld in het systeem. Overmand door gevoelens die ik niet eerder had gekend. Ik kon geen kant op, mijn bestemming onbereikbaar. Ik keerde huiswaarts. Voor één keer was terugkomen hetzelfde als blijven.

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

Het was het vaste recept. Zo deden we het al jaren. Direct na de garderobe snelde ik met S. naar beneden om te plassen, terwijl C. de eerste biertjes haalde. Zullen we dan nu naar binnengaan? De hemelse poort ging open. Het was al druk. Om ons heen zagen we aangeschoten tienermeisjes die wodka-lime dronken en fris geschoren schooljongens die in grote groepen vanaf de zijkant van de dansvloer precies in de gaten hielden welk meisje ze in hun fantasie zouden willen zoenen vanavond. De sfeer leek anders dan normaal.  Al snel ontstond het eerste opstootje. Onbeholpen gezwaai met onderontwikkelde armen zorgde voor een opruiend moment. Toen een van de puberjongens in zijn agressieve dronkenschap mijn bier omstootte was het glas voor heel even halfleeg. In welke hel was ik vanavond terechtgekomen? Positieve gedachten Phil. Fluitende vogels. The Wombats. Franse snelweg. Argentinië. Groen gras. Zonnebloemen. Snoepjes met kersensmaak. Catherine Keyl. Ik stond weer te springen.

Pok. Ik greep naar mijn hoofd en zag een glas van hard plastic via mijn schouder op de vloer vallen. Er werd gegooid, de dansvloer leek oorlogsgebied te zijn geworden. Pok. Nog een glas tegen mijn hoofd. Het werd even zwart voor mijn ogen. Een stekende hoofdpijn kwam zes uur eerder dan verwacht. Toen C. er achter kwam dat ik geen grapje maakte en hij hier op reageerde door te stoppen met lachen en me een warme knuffel te geven, ging S. tegen de vlakte. Waren we slachtoffer of doelwit? We keken goed om ons heen, maar vonden geen vijand. En een slachtoffer zonder vijand is als een gedicht zonder woorden. Tandenloos. Ik keek naar mijn schoenen en herinnerde me waarom ik hier was. Het herleven van oude tijden. Een wel erg vroege opwarmavond voor Pinkpop. Raar springen en hard meeblèren. Een waterijsje om de biersmaak weg te werken. Slappe verhalen. En de herinnering aan die ene donderdagavond dat C. en ik Louis van Gaal tegenkwamen toen we hier naar de toiletten liepen.

Maar deze donderdagavond leek niet mijn avond te worden. God was vanavond niet in Paradiso. De heilige plek was voor één keer een Amsterdamse discotheek. Juist toen ik mij tegen alle verwachtingen in toch nog leek te vermannen, greep een ernstig buikvirus massaal om zich heen. Zeker twee uur lang rook elke hoek naar een scheetje. Geen stiekeme natte scheetjes. Geen fwieeeeet-scheetje. Het rook naar hele vieze scheetjes. Scheetjes die je het ergste doen vermoeden. Opengescheurde darmen, bruine onderbroeken. Natte benen. Wederom ging ik op zoek naar de vijand. Ik heb ze nooit gevonden. En nog nooit had ik zo veel zin gehad in een sigaret. Het wondermiddel dat zo kan neutraliseren. Heel Zwitserland in een klein wit stokje. Was dit misschien het probleem vanavond? Paradiso was een gepolariseerde plek geworden. De neutraliserende factor weggenomen. Anarchie leek het vanavond voor een keer over te nemen. Ik was er een tijdje niet meer geweest. Ik greep naar mijn hoofd. En overdacht waar ik aan dacht. Paradiso schoenen.

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

De speelse hertenogen van Wijnaldum zijn kleine zwarte kraaltjes geworden, terwijl El Ahmadi zich steeds meer af moet vragen waarom hij FC Twente dit seizoen geen kampioen wilde maken. Makaay die bijna niet meer scoort. Wiens gezicht nu niet meer dat van een vleesgeworden Spanjaard is, maar dat enkel nog om genade na zoveel ongeluk schreeuwt. En het is het verhaal van zij die er niet zijn. Zij die er niet zijn, er maar heel even waren, en Rotterdam door Europa zouden leiden. Tomasson klonk als de Deense toverspreuk tot heroïsche avonden aan de Maas, Landzaat als stylist die de liefhebber weer in vervoering zou kunnen brengen. En De Guzman als voorbeeld voor al die kleine jongetjes die ooit droomden van een carrière in Zuid. Maar ze zijn er niet.

Ik kon het niet langer aanzien. Omdat ik mezelf afgelopen week niet beter kon maken, besloot ik tenminste een poging te wagen Feyenoord beter te maken. Een helpende hand vanuit het bed, een toegeworpen reddingsboei vanuit de haven. In mijn herinnering had Feyenoord eerder baat gehad bij een harde hand en ook tijdens mijn bewind zou ik geen tegenspraak dulden. De ene na de andere speler vloog er uit, en ik besloot op het sentiment van de ware fan in te spelen. Geen onnodig grote selectie en met polyvalente spelers slechts dubbelbezette posities. Ik trainde uren lang met mijn mannen. En ineens ontstond het magische, maar oh-zo vieze woord waar heel de voetballerij zo wanhopig naar op zoek is: chemie. Er ontstond chemie tussen 22 schakels en de trainer. Feyenoord wordt kampioen.

Dudek vloog en rolde als in zijn beste jaren van links naar rechts, Drenthe gaf ik de kans eindelijk zijn talent in eigen stad te etaleren. Bruno Silva was ik met de fiets op komen halen in Amsterdam, terwijl Sankoh en de weer fitte Vlaar na 18 wedstrijden slechts drie spitsen hebben laten scoren. Wijnaldum en Fer besloot ik te koesteren. Parels die zelfs onder een gitzwarte sluier blijven glinsteren. Schöne zorgde voor de toevoer naar drie bloedsnelle spitsen die vooral op naam en afkomst werden geselecteerd. Succestrainer Gullit zei immers ooit over een speler dat ’ie een goeie kop voor op de foto’ had. Een selectiebeleid naar mijn hart. Wat dacht u van de drie-eenheid Eren Derdiyok, Kâzim-Kâzim Richards en Víctor Sánchez? Ze hebben er in ieder geval al 78 doelpunten inliggen. Feyenoord is beter. En het is het aanzien meer dan waard.

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

Het kan verkeren in productenland. Zo verander ik op de dag af elke twee jaar in mijn voorkeur voor een Mars of Snickers. Even tussendoor, dacht jij ook altijd dat het een ‘Snicker’ was? Hoe dan ook, op 23 december 2008 liet ik de Mars voorlopig weer voor wat het was en eet ik enkel nog Snickers. Producten bepalen eigenlijk wie je bent. Volgens mij kan je aan de hand van favoriete producten in het geheel iemand zijn persoonlijkheid, afkomst, intelligentie en toekomstperspectief bepalen. Op Hyves heb ik wel eens gezien dat mensen aan de hand van hun brands de buitenwereld laten zien wie ze daadwerkelijk zijn. Ik hou me hier aan vast, het is mijn redding in sociaal contact. Mercedes en Breezer, je hoeft me niet te bellen. Bounty en Cola Light zet ik in de wachtkamer, terwijl ik direct een vriendschap voor het leven sluit met Pepsi en Grolsch.

Over de hele wereld zijn mensen op zoek naar wie ze daadwerkelijk zijn. Maar het is zo gemakkelijk, stop met zoeken en luister naar de enige echte Dr. Phil. Ik doe het één keer voor: ik ben Phil. Ik ben een man. En ik ben Danoontje, KLM, Snickers, Pepsi, Zara, Zipper, Grolsch, Hellmann’s, Unox knakworsten, Lavazza, ondefinieerbare oma-fiets, Vifit, my Chuck Taylors, Douwe Egberts Café Fresco, frikadellenbroodjes, Samuel Adams en Snapple. Ik ben dus vooral eten en drinken, maar zonder eten en drinken ben ik niet. Ik ben ook iemand die in de toekomst graag Jaguar wil zijn. Of heel veel Napolitaanse pakken-namen tegelijk.

Nu ik weet wie ik nu ben en heb geleerd dat je altijd dicht bij jezelf moet blijven (I’m still Jenny from the block) en je vooral niet anders voor moet doen dan wie je daadwerkelijk bent, besloot ik ter herinnering afgelopen week dan ook een klein museum op de plank boven mijn aanrecht in te richten. Vooralsnog heb ik weinig bezoekers mogen ontvangen in het Phil’s Museum of Modern Art, ookwel het pMoMA, maar ikzelf kom er graag. Mijn drie favoriete producten op een rij. Phil in drie woorden. Hellmann’s, Snapple en Samuel Adams. Maar het zijn drie lege verpakkingen. Wat zou dit zeggen over mijn persoonlijkheid, afkomst, intelligentie en toekomstperspectief?

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

Maak maar eens een keuze. Maak maar eens een keuze tussen de vrouwen die jou als stille getuige doen smelten. En die er vervolgens ook nog eens wederzijdse gevoelens op nahouden. Het is een proces van twee actoren, klinischer kan ik het niet omschrijven. Maar liefde is zo veel meer. Is liefde niet de zuiverste vorm van emotie? Het is genot en pijn, extase en neerslachtigheid. Je leeft. Liefde doet leven. Velen leven in hun leven maar half, een ware liefde is de bekroning op een geslaagd bestaan. Ik heb het geluk zo gelukkig te zijn de ware gevonden te hebben. Ik kende haar al langer. Ze zong wel eens voor me. Ze danste wel eens voor me. Ze was vaak bij me thuis geweest. Aan mijn bureau, op de bank en in mijn bed. Maar ook op straat, zittend in de bus en bij de warme bakker. Eigenlijk was ze er altijd. Een leven zonder haar kon ik me maar moeilijk voorstellen.

Twee weken geleden gebeurde het. Als een donderslag in mijn hoofd kwamen emoties samen en vormden ze als een perfecte symfonie het gevoel dat mij nu al dagenlang warmhoudt: liefde. Ik ben verliefd! Ze is het type vrouw dat ik aan mijn familie voor zou kunnen stellen. Het type vrouw dat je zonder enig probleem in de meest uiteenlopende gezelschappen kan presenteren. Een vrouw met klasse. Een vrouw met een engelenzacht plat Engels accent. Hele korte rokjes en onaangepast taalgebruik. Hele grote gouden oorbellen waarvan de onderkant bijna op haar schouders rusten kan. Ze scheldt en tiert, ze vernield en schopt tegen de maatschappij. Ze is heerlijk ordinair en laat zich in een nachtclub zonder ondergoed fotograferen. Ze gebruikt geen parfum, maar ruikt naar doodgeslagen bier en sigaretten. Ze geeft over op straat en zoekt een hoek om in te plassen. 

En ze kan zingen. Ze kan zo heerlijk zingen. Over hoerenkleding zonder beha en het voordringen in een lange rij. Over mensen uit de stad die lunchen in het park en over het bed van haar vriendje waar ze in zijn ondergoed een heel weekend in wil blijven liggen. Haar vriendje. Je zou het als een probleem kunnen zien, een niet te nemen horde op het pad van mijn liefde. Maar deze liefde is ultiem zolang het onbereikbaar blijft. Onbereikbare liefde moet vooral heel ver weg blijven. Tastbaarheid en fantasie gaan niet samen. Met tastbaarheid geen genot en pijn. Geen extase en neerslachtigheid. Daarom vond ik het zo jammer dat ik Lily Allen deze week in Amsterdam door mijn eigen grachten zag varen. Ze was in mijn domein en zou waarschijnlijk nog wel even blijven. Ze was dichtbij en liet in een onbewaakt moment zelfs haar derde tepel zien. Laat haar weggaan, blijf vooral op afstand. Ze is er namelijk een uit miljarden.

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

Ik voerde een gesprek over Twitter. Ik realiseerde me dat ik de laatste tijd veel over Twitter had gesproken. Ik realiseerde me echter direct dat ik nog nooit op de website was geweest. Ik dronk nog een paar biertjes en poseerde voor een foto. Ik zag dat de foto met een Polaroid-camera werd gemaakt. Ik ben dol op Polaroid. Ik was onlangs zelfs nog op zoek gegaan naar een tweedehands exemplaar. Ik zag de jarige met de zojuist genomen foto schudden. Ik hoorde hem ‘shake it like a Polaroid picture’ zeggen. Ik hoorde andere mensen zeggen dat hij op deze manier de kleuren zou verpesten. Ik hoorde van weer iemand anders dat hij dol was op zijn Lomo-camera. Ik begreep dat de foto’s van een Lomo-camera net zo’n mooi jaren ’70 karakter geven als een Polaroid-camera. Ik was geïnteresseerd en deelde mijn passie met twee anderen. Ik wilde ook een Lomo-camera. Ik maakte een ezelsbruggetje en zou de naam van de camera voor de rest van de avond onthouden door aan ‘lomo’ te denken. Ik gebruik dat woord namelijk ook als ik het over Argentijnse biefstuk heb.

Ik voelde dat het inmiddels zaterdag was. Ik voelde aan mijn benen dat ik al even in de kroeg was. Ik voelde het toen ik naar de wc liep. Ik zag in de wc dat iemand ‘Spotlighteffect.nl’ op de muur had geschreven. Ik herinnerde me dat ik het al eerder had gezien en me niet meer herinnerde wie dat ooit had gedaan. Ik controleerde nog even of mijn rits wel dichtzat en ontmoette de familie van een vriend. Ik zag dat ze op elkaar leken. Ik maakte een grap die even verkeerd leek te vallen. Ik voerde hierna een gesprek met de vriendin van de jarige over oude tijden. Ik herinnerde me deze oude tijden als tijden die niet meer zijn. Ik vind het wel mooie herinneringen. Ik koester ze. Ik bedacht me op dat moment dat ik vannacht voor de tweede keer in vijf dagen Jerry Maguire zou gaan kijken. Ik vond de zin ‘you had me at hello’ zo mooi. Ik deelde dit plan met niemand. Ik had even een moment voor ik. Ik sprak hierna over salarisonderhandelingen en over mijn eerste boek. Ik denk dat het in mei wordt uitgegeven. Ik weet ook al door wie. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat worden. Ik moest even denken aan Spinvis. Ik vond dat hij zo’n leuke zin in een van zijn nummers had. Ik geloof dat hij het over poseren voor de foto op de achterkant van zijn eerste boek had. Ik bedacht me tijdens het denken dat ik nu steeds meer aan het denken was.

Ik zag steeds meer mensen weggaan. Ik zag iedereen weggaan en besloot ook weg te gaan. Ik zocht minuten lang in mijn jas naar mijn fietssleutel die ik net in het sleutelgat had gestopt. Ik luisterde naar muziek van Bruce Springsteen. Ik had eerder die avond nog een heel gesprek over hem gevoerd. Ik zette het volume heel erg hard. Ik gleed bijna uit op de Dam en vlak voor Centraal Station gooide ik mijn stuur naar links. Ik zette mijn fiets tegen een groene prullenbak waarvan ik de kleur zo lelijk vond. Ik had zin in McDonald’s. Ik vind het lekker om van McDonald’s te eten als ik ‘s nachts in bed lig. Ik heb dat al héél vaak gedaan. Ik liet me deze pret ook vanavond niet ontnemen. Ik wist zelfs dat het met deze temperatuur koud zou zijn als ik thuis was. Ik was opnieuw mijn fietssleutel kwijt. Ik zag gelukkig snel dat de sleutel nog steeds in het sleutelgat zat. Ik bestelde nonchalant een large-menu. Ik zag met mijn linkeroog dronken Engelsen cheeseburgers eten en een vrouw cola drinken. Ik denk dat het cola-light was. Ik vond namelijk dat ze er ongelukkig uitzag. Ik denk dat ze eenzaam was, maar dat ook graag even wilde zijn. Ik zag met mijn rechteroog dat mijn fiets schuin op het fietspad van het Damrak lag. Ik snelde naar huis.

Ik ruimde eerst de troep op mijn bed op. Ik kleedde me uit en ging liggen. Ik had de zak van McDonald’s in mijn fietskrat laten liggen. Ik ging naar buiten op mijn slippers en in een korte broek. Ik had wel even een trui aangetrokken. Ik ging weer naar binnen en ging in bed liggen. Ik voelde dat het eten inderdaad erg koud was geworden. Ik genoot er alleen maar meer van. Ik at zes patatjes tegelijk en haalde de augurk van mijn hamburger. Ik nam geen cola, want die was te koud. Ik gooide de negen servetjes naast mijn bed neer en jongleerde even met het rode patatbakje. Ik las nog vijftig bladzijden in Tirza. Ik vond Arnon Grunberg al tijden een moeizame man. Ik liet wederom mijn leesplezier er door bederven. Ik schreef deze column alvast in mijn hoofd. Ik merkte dat elke zin met ‘ik’ begon nadat ik had besloten dat ik elke zin met ‘ik’ zou laten beginnen. Ik vond dat ‘you had me at hello’ nu dus even niet gepast was. Ik denk dat deze column misschien wel een beetje als een boek van Grunberg leest. Ik merkte dat ik de hik had. Ik besloot in ieder geval eerst te gaan slapen. Ik zou morgen wel verder zien. Ik was alweer een beetje laat vanavond. Ik was ik vanavond. Hik.

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website

Omdat ik een groepsmens ben, wars van individualisme en bijzonder vatbaar voor groepsdruk en meeloop-gedrag, kan ik niet achterblijven met een goed voornemen voor 2009. Wat heerlijk, wat verfrissend: een nieuwe start! Al het slechte is vergeten, dit jaar wordt alles anders. En vooral beter. Want de afgelopen jaren werd het leven vanaf 1 januari ook steeds een beetje beter. Een meer sluitend bewijs voor het nut van een goed voornemen kan ik niet bedenken. Geschiedenis die de hypothese bevestigd, Karl Popper zou zich omdraaien in het graf. Geen hogere corroboratiegraad, maar zuivere kennis! Omdat ik er zo zeker van ben dat een goed voornemen per definitie de wereld voor iedereen een stukje beter maakt, heb ik lang na moeten denken met welk voornemen ik de samenleving een ultieme dienst kon bewijzen.

Roken doe ik niet, alcohol heb ik nog nooit gedronken en sporten doe ik minimaal drie keer in de week.  Samen met B., in deze hoogst belangrijke zaak mijn partner in crime, zat ik onder het genot van negen oliebollen uit de Spaarndammerstraat een middag lang te broeden. Met de moed bijna in onze schoenen kwamen we vlak voor het vallen van de duisternis vanuit het niets alsnog tot een geniaal idee. Een idee voor het collectief: één voor allen, allen voor één. Als er op deze wereld niets is dat zo veel pijn kan doen als woorden, moet het toch zeker ook zo zijn dat het als niets anders op deze wereld tot liefde, vreugde en misschien wel vrede kan leiden? De beslissing was genomen, het goede voornemen lag vast. Drie ferme tikken met de bus poedersuiker deden de vondst op ceremoniële wijze contractueel vastleggen. 

Twee woorden zullen we een jaar lang tot vervelens toe pluggen, primen en spitten. De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn, twee woorden die zich als een olievlek door jullie woordenboeken zullen verspreiden. Zie het als giving back to community, of gewoon als nobele daad. Een nobele daad waar we niet per se voor bedankt hoeven te worden. Jullie zullen je dankbaarheid onbewust tonen door die ene glimlach. Dat gelukzalige moment en de warmte waar jullie de wereld in 2009 mee zullen vullen is voor ons genoeg. En dat allemaal door twee woorden. Twee woorden die zoveel positiviteit in zich dragen, dat het jaar nu al geslaagd is. Wat heerlijk, wat verfrissend: een nieuwe start!

Philip Rouwenhorst

More Posts - Website