Stel bijvoorbeeld dat je tegen abortus bent, maar in een speldebat moet je voor abortus argumenteren. Als tegenstander ken je de voor-argumenten misschien niet eens, en dit dwingt je je te verplaatsen in de ander. Als je ze wel kent, dan ken je ze halfhartig en zwak, en wederom dwingt dit je die argumenten zo sterk mogelijk te maken. Het gevolg? Na afloop van het debat denk je genaunceerder over abortus en begrijp je je eerdere “tegenstanders” beter.

Het in het onderscheid debat/dialoog is dat veel mensen hun normatieve oordeel over de emotionele toon van een dialectische bezigheid verwarren met hun oordeel over het specifieke procedurele format van een dialectische bezigheid. Een debat is alleen maar anders dan een dialoog vanwege de procedurele format – de emotionele toon is iets dat geschiedt door de intenties van de deelnemers zelf en is format-onafhankelijk.

Er moet inderdaad veel onderzoek gedaan worden. Misschien wel zonder dat het ooit wat opbrengt. Maar ik vind het lovenswaardig dat Hamelink zich daar toch voor in wil zetten.

Ik betwijfel of landen er blij mee zullen zijn als het IS mensen laat oppakken in een land waar (nog) geen oorlog woedt, ook al hebben ze het strafhof erkend (ik begreep overigens dat de VS landen er toe aanzet iig geen Amerikanen uit te leveren.)

Als een journalist niet opgeleid is volgens onze normen, alleen geleerd heeft het andere volk te haten, is het een slechte journalist maar nog steeds een journalist?

Dat er onderzoek naar moet worden gedaan lijkt moeilijk te weerleggen, maar of het ooit iets opbrengt weet ik niet.

Volgens mij is er geen sprake van het omzeilen van het rechtssysteem van een land. Het Internationaal Strafhof wordt namelijk door vrijwel alle landen erkend. (klein detail: niet door VS) Zodra er sprake is van een misdrijf, in dit geval aanzetten tot genocide, moet de verdachte uitgeleverd worden. In dit geval een journalist. Maar mag je nog van een journalist spreken als hij of zij simpelweg oproept tot moorden?

Grote vraag is natuurlijk of het aanzetten tot genocide op zichzelf al strafbaar kan worden? Of moeten er eerst doden vallen?

Kortom, voor dit plan in werking gezet kan worden, moet er nog heel wat onderzoek gedaan worden. En daar is veel geld voor nodig. Vandaar dat Hamelink’s eerste stap de financiering is.

Het is mij nog niet duidelijk wie je zou willen vervolgen. De journalisten? Het omzeilen van een rechtssysteem in het land zelf lijkt me een directe aanval op de betreffende staat. Misschien is het beter landen te verplichten op te treden tegen ‘hate speech’, zodat burgers tegen veel lagere kosten en met eerbiediging van meer lokale gebruiken worden berecht. Monitoring moet natuurlijk er voor zorgen dat dit ook naar onze maatstaven gebeurt. Heikel punt dáárbij is natuurlijk wie je vervolgt als een land niet optreedt, aangezien internationaal behoorlijk weinig wil schijnt te zijn om hard in te grijpen als mensenrechten niet worden eerbiedigt.

Wat je heel terecht aankaart is het dilemma: beperking van meningsuiting versus aanzetten tot rassenhaat. Het zijn altijd dunne lijntjes. Maar, als je traditioneel zingt dat alle negers dood moeten, mag het dan wel?

(ik mail je het artikel trouwens wel even)

Op de middelbare school bedankte ik voor het debatteam. Niet zozeer vanwege het kneuzen imago. Omdat het een soort schaken was waarbij er al twee absolute waarheden waren: een stelling, en een verwerping van die stelling. De winnaar was nooit de waarheid in het midden, maar de gene die zijn stelling zo goed mogelijk behartigt. Als je halverwege het debat zegt: “Okee, daar heb je eigenlijk wel gelijk in, ik verlaat mijn stelling,” ben je een verliezer.

In de afgelopen verkiezingen leek het mij meer dan ooit gegaan te zijn over het voeren van een media campagne: om partijprogramma’s ging het niet zo zeer als om de Kay’s en de Jack’s. Met als gevolg dat bij coalitieonderhandelingen het niet gaat om “we hebben verschillende ideologieën en prioriteiten, maar laten we een middenweg vinden waar zo veel mogelijk kiezers een beetje hun zin krijgen.” Het lastigste is nu dat partijen elkaar voor rotte vis hebben uitgemaakt en nauwelijks geloofwaardig samen kunnen werken.

Dat IMAS klinkt als een geweldig streven. Maar wat moet het IS met een melding van haatspraak? Wat voor macht heeft ze? En wat is de grens? Moet Nederland nu ook aangedragen worden omdat er negen haatdragende zetels zijn in het parlement (even andere partijen voor de gevoeligheid niet mee geteld)? Wat kan je in een land als Rwanda doen, als er nauwelijks van overheid sprake is?