Het woord dat de afgelopen weken de vocabulaire voetbalarena domineerde. Iets wat we een tijd terug ook ervaarden met het belachelijke woord ‘gogme’. Of gochme. Of chochme. Weet ik veel.

Chemie.

Een misselijkmakend woord dat in de voetballerij enkel bruikbaar blijkt in tegenspoed. Een woord dat onderhevig is aan uitbreidingsdrang. Het woord ‘chemie’ kreeg laatst een nieuwe, Eindhovense dimensie: “click”. Er was geen click tussen Stevens en zijn spelersgroep, dat leidde tot vroegtijdig opstappen.

Chemie.

De complete nationale voetbaljournalistiek duikt op het nieuws van de week: het ontslag van Gert-Jan Verbeek bij Feyenoord en, even later, van Huub Stevens bij PSV. De pelgrimtocht naar antwoorden wordt drastisch en gehaast ingezet. Waarom blijkt het niet te werken tussen de trainer en de spelers? Waarom blijven de verwachte resultaten uit?

Opmerkelijk genoeg wordt die pelgrimtocht door slechts enkelen volbracht. Het merendeel kijkt vertwijfeld en hoopvol naar de verklaring die andere journalisten geven, zodat zij, bij gebrek aan inspiratie, wil, moeite, energie of enige vorm van journalistieke integriteit, HET ANTWOORD overnemen. De waarheid.

Chemie.

Een zucht van verlichting. Een oplossing voor het probleem is gevonden. Het voer voor de kolommen is bereid. In no-time lezen we HET ANTWOORD in de krant, op internet, in tijdschriften, op fora en horen we het van de nationale, journalistieke voetbalelite op televisie. HET ANTWOORD. Geen interpretatie. Geen alternatief. Geen bedenking. Geen context. Geen mening. Geen moeite. Geen integriteit. Geen kwinkslag. Geen hoop. Geen originaliteit. Geen journalistiek.

Napraten. Kakelen. Hypen. Opzwepen. Dan is de chemie heel even weg. De chemie tussen mij en de voetbaljournalistiek.

Jammer.

En na gister gezien te hebben zou ik maar weer eens op ziekenbezoek gaan als ik jou was..