Zelfs je naam is mooi
by Philip Rouwenhorst
De dag had niet beter kunnen beginnen. Ik word eerder wakker dan mijn wekker en realiseer me opnieuw in New York te ontwaken. Ernst-Jan en de manisch depressieve roommate slapen nog, de zon komt met felle stralen de stoffige woonkamer binnen. Met een glimlach op mijn gezicht loop ik naar het raam en open ik de luxaflex. Juist op het moment dat ik volmaakt gelukkig denk te zijn, blijkt een ultieme verschijning pal voor het huis te staan. Ze kijkt me strak aan, ze lijkt zelfs terug te lachen. Continue Reading →
