Modellenleven: paraderen & poseren is leren
by Anniek Boeijinga
Bekend was dat ik na mijn middelbare school het studeren nog even wilde uitstellen. Totaal onbekend was echter hoe ik dit tussenjaar zou invullen. Een bezoek aan de Megafestatie in Utrecht gaf mij het antwoord. Een zeer onverwacht antwoord….
‘Goedemiddag, mag ik jou wat vragen? Heb je er ooit over nagedacht model te worden?’ Terwijl ik een kaartje in mijn hand gedrukt krijg, word ik meegevoerd naar de desbetreffende stand waar een snapshot wordt gemaakt. Het resultaat: een foto van een onzeker vijftienjarig meisje of zoals de scout het mooi verwoordde ‘een potentieel model’. Nooit eerder had ik gedacht na mijn middelbare school als model aan de slag te kunnen gaan. Fulltime nog wel.
Maar het modellenwerk beviel goed vanaf de allereerste shoot en het ingeplande tussenjaar werd verlengd naar twee. Verrassend genoeg leerde ik tijdens het uitstellen van de collegebanken meer dan in de collegebanken. Modellenwerk is meer dan paraderen op torenhoge hakken, meer dan het geduldig verdragen van dikke lagen make-up en gevaarlijk warme krultangen, meer dan mond dicht&mooi zijn voor de camera.
Modellenwerk is leren. Het leren en ontwikkelen van jezelf, praktische handigheidjes en basisvaardigheden:
Persoonlijke ontwikkeling in stroomversnelling
Mijn internationale modellencarrière begon met een duik in het diepe. Opeens was ik model, maakte ik deel uit van de modellenwereld en belandde ik in modesteden als Milaan, Parijs, Londen en New York. Ver weg van huis, ver weg van het vertrouwde hotel genaamd ‘pap&mam’. Boodschappen doen, koken en (af)wassen maakten nu stuk voor stuk – na lange dagen castings lopen en werken – deel uit van mijn dagelijkse bezigheden. De omschakeling van middelbare schoollessen volgen naar wonen en werken in het buitenland zorgde voor een verzelfstandiging in noodvaart. Tijd om op eigen benen en sterk in mijn schoenen te staan. Door deze duik in totale onbekendheid leerde ik mezelf kennen, mezelf zijn en mezelf presenteren.
Praktische handigheidjes leren in een Viktor&Rolf-outfit
Kaartlezen en bijbehorend richtingsgevoel ontwikkelen, koffer in razend tempo in- en uitpakken, van elke kamer (van armoedig appartement tot zeer luxueus hotel) je thuis maken, op vliegvelden zonder enige moeite de weg vinden, met overgewicht, maar zonder bijbetaling reizen, drinken zonder dat je MAC-lippenstift uitloopt, zitten zonder dat je Viktor&Rolf-outfit kreukt…Stuk voor stuk handige skills die ik gewild dan wel ongewild tijdens het vele reizen en modellen heb geleerd.
Panieken heeft geen zin
Daar sta je dan, alleen in een wildvreemde stad met een nog vreemdere taal. De manier om jezelf te leren redden in de meest nieuwe, bizarre, uiteenlopende en vreemde situaties. Hoe onvoorzien of onplezierig deze soms ook zijn, panieken heeft – sprak zij uit eigen ervaring – geen enkele zin. Met rustig blijven kom je daarentegen een stuk verder. Ook leerde ik, zij het in lichte tegenstrijd met mijn karakter, flexibel zijn. Een van de belangrijkste eigenschappen waarover je als model moet beschikken. Onregelmatige werktijden, onregelmatige inkomsten, onbekende kamergenootjes en vliegtickets met een open retourdatum. Tel daarbij het ad hoc beleid van modeland op en het plaatje is compleet. De vele mensen en culturen waar je mee in aanraking komt, verhogen je mensenkennis en verbreden je horizon.
Lastige keuzes
‘Draag je bont? Wil je reclame maken voor drank en tabak? Zou je topless dan wel naakt willen poseren? Nee? Voor jou tien andere meisjes’. Je leert je eigen comfortzone verleggen en tegelijkertijd je grenzen heel duidelijk stellen. Je leert omgaan met kritiek, vooroordelen en stereotyperingen.
Twee jaar later keerde ik (klaar voor een nieuwe uitdaging) met een koffer vol mooie herinneringen, leerzame ervaringen en ware levenslessen terug naar Nederland. Waar een bezoekje Megafestatie al niet goed voor kan zijn. En daaruit volgt ook de grootste les: wanneer er een kans voorbij komt, grijp deze! Hoe eng, spannend, nieuw, uitdagend of onverwacht deze ook is. Proberen, vallen en opstaan valt in het niets bij een eeuwig ‘wat als’-gevoel.
Bovenstaande foto werd genomen tijdens een show van Rodrigo Otazu op 15 mei 2006 te Amsterdam.
