Een bericht van onderaan de trap
Vanaf de tweede verdieping zag ik haar naar beneden lopen. Een keer per week, als ik geluk had vaker. Soms leek ze terug te kijken. Een vluchtige blik naar boven, nu en dan een lach. Ik sluit niet uit dat tastbare gebeurtenissen slechts in mijn verbeelding werkelijkheid waren, maar ik deelde een moment. Misschien met haar, wellicht een gedeeld moment met mezelf. Verder kende ik haar niet. Ik wist niet wie ze was. Ze was mystiek, en mystiek is vaag en kan verdwijnen. Jarenlang heb ik haar niet gezien, tot ik vrijdag televisie keek.
Ik herkende het trapmeisje direct. Het trapmeisje! Opeens keek ze mijn woonkamer in. Dezelfde grote ogen, de niet te doorgronden blik. Ze heeft twee boeken geschreven. Het eerste boek over een slopende ziekte, een tweede over het leven na de ziekte. Wereldwijd vertaald en een groot succes. Het trapmeisje was een zelfverzekerde vrouw geworden. Ogenschijnlijk sterk en pratend over haar diepste gevoelens, intrigeerde het gesprek me als de woordloze conversatie die ik elke week met haar in het trappenhuis van de universiteit dacht te voeren.
Vlak voor ik ging slapen draaide ik de televisie naar mijn bed. Na alle kanalen vlug en met halve interesse op een interessant of onderhoudend programma te controleren, herhaalde ik hetzelfde proces in omgekeerde volgorde. Van 32 tot 28 en in een keer van 28 naar 25. Het Gesprek. Een gesprek met een op haar gemak onderuitgezakte vrouw. Losjes in een leren stoel, de benen op een voetenbank. Het trapmeisje. Wederom sprak het trapmeisje over haar treurige geschiedenis en het ontstaan van haar boeken. Over het waardebesef dat een slopende ziekte kan doen ontstaan. Over een vlinder op haar hand en een traan in de hoek van haar oog.
Juist toen het gesprek via de paden van het diepste gevoel haar weg tot de liefde had gevonden, werd het programma bruut be�indigd. Een schouwspel zonder einde. Zonder de essentie waar we op leven. Dat ontbrak ook in het bericht dat me tijdens de uitzending per e-mail was toegezonden. Een 59-jarige vrouw zou de laatste fase van haar terminale ziekte hebben bereikt en mij met de wil van God tot erfgenaam hebben aangewezen. Ze had Hem reeds om vergiffenis gevraagd voor de fouten die ze in haar leven had gemaakt. Vanaf nu deelden deze vrouw, God en ik een geheim: het geheim van de erfenis.
Doodsbang was ze geweest. Doodsbang dat het geld bij haar familie terecht zou komen. Nee, dan Philip. Met instemming van God. Bij het lezen van de tekst maakte zich een misselijk gevoel meester van het goede gevoel dat het trapmeisje me juist had gegeven. Een misselijk gevoel, vanuit een misselijkmakende e-mail. Welke mensen beschouwen dit als een geslaagde grap — en wie ondervindt plezier van reacties op het verstuurde bericht?
Een traan in de hoek van mijn oog, maar een vlinder op mijn hand. Ik zie je op de trap.
