Verdeel je leven in Sex en Cash
Gisteren heb ik “How to be creative?” van Hugh MacLeod gelezen. Een manifest van vijftig pagina’s, geschreven door een reclamegoeroe. Naast vele andere eye-openers, legt MacLeod in zijn manifest zijn Sex and Cash Theory uit. De theorie gaat er vanuit dat echte, pure creativiteit enkel tot wasdom kan komen als er een strikte lijn getrokken wordt tussen Sex en Cash.
Sex staat voor het vurige verlangen, diep van binnen, dat ernaar streeft om aan de slag te gaan met een prachtig, creatief idee en voor de rest de boel de boel te laten. Dit prachtige, creatieve idee moet vervolgens brood op de plank brengen. Echter, in de meeste gevallen zal dit idee niet goed genoeg zijn en wordt de druk om geld te verdienen steeds groter. Deze druk tast uiteindelijk het creatieve brein aan, waardoor de output van steeds lagere kwaliteit is. Het tweede onderdeel van de theorie is Cash. Cash staat voor het, creatief soms minder uitdagende, werk dat daadwerkelijk brood op de plank brengt. Het cash-gedeelte is hard nodig om het sex-gedeelte de creatieve ruimte te bieden die het nodig heeft.
MacLeod geeft een aantal duidelijke voorbeelden van zijn Sex and Cash Theory in de praktijk. Neem MacLeod zelf bijvoorbeeld. MacLeod werkt als creatieveling in de reclame-industrie. In deze industrie zijn er uiteraard allerlei zaken die creativiteit afremmen, denk alleen al aan de wensen van de klant die beperkend kunnen werken. Voor MacLeod is dit zijn Cash. Hiernaast tekent MacLeod in zijn vrije tijd cartoons op de achterkant van visitekaartjes, althans zo begon het, nu is enkel het back-of-businesscard-formaat overgebleven. Onder de alias gapingvoid geniet MacLeod veel aandacht met zijn cartoons. Inmiddels zul je begijpen dat de cartoons voor MacLeod zijn Sex is. De cartoons zijn eigendom van hem, hij heeft soevereiniteit over zijn eigen werk. En deze soevereiniteit verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra creatieve uitspattingen geld moeten opleveren. Soevereiniteit is ook de hoofdreden voor het trekken van een duidelijke lijn tussen Sex en Cash.
Andere voorbeelden zijn de webdesigner die doordeweeks corporate sites maakt en in het weekend werkt aan zijn eigen flashy supersite of de blogger die naast zijn webredacteurschap voor de een grote gemeentesite in zijn vrije tijd blogt over zijn passie en idealen omtrent Web2.0. Iedereen heeft zijn eigen Sex en Cash. De lering die uit MacLeod’s theorie valt te trekken is om niet blind voor Sex te gaan, maar altijd te zorgen voor Cash. Dus niet je baan opzeggen om met je übercreatieve idee aan de slag te gaan, maar hard doorwerken in de avonduren, terwijl je de soevereiniteit over je eigen werk houdt. Zodra je besluit jouw Sex te exploiteren verlies je deze soevereiniteit en wordt het Cash, je moet dan dus opnieuw op zoek naar Sex.
Zelf heb ik de nodige conclusies getrokken aan de hand van deze theorie en ben ik tot een aantal acties overgegaan. Mijn bevindingen zijn te lezen op mijn persoonlijke blog.
