Zelfs het grootste werk bleek vergankelijk te zijn
Soms, heel soms, hooguit een keer per jaar, worden er nummers uitgebracht die je eindeloos achter elkaar kan draaien. Nummers die nooit vervelen. Het komt nog veel minder voor dat je een nummer ontdekt. Een nummer dat al jaren bestaat, maar als een kunstwerk verscholen is gebleven voor het grote publiek. Mijn teller in iTunes staat na vier dagen op 81 – ik kan er niets aan doen. Thomas Dybdahl dringt door tot het bot, vermengd zich met je bloed en schuifelt als in een kinderdisco met je ziel. De Nacht van de Popmuziek zal ik doorbrengen met een Noorse man.
Als ik terugdenk zijn er niet veel nummers die een onaantastbare status in mijn muziek-omniversum wisten te bereiken. Changes van Tupac was er in ieder geval een. En Try van Nelly Furtado. Of All I Need van Air. All I Need! Een nummer als ideale reisgenoot. Alles dat ik nodig heb. De felle zon op een Franse snelweg. Ontelbare zonnebloemen. Muziek is als bepaalde geuren. Onaangekondigd neemt het je mee terug in de tijd. Terug naar het moment dat je deelde met dat speciale meisje. Of terug naar die lange busreis door de Andes. Artiesten als icoon, een verpersoonlijking van het verleden.
Vanmorgen sloeg ik AD Sportwereld open. Als iemand zijn menselijkheid juist in het verleden is verloren, is het Maradona. De naam is een merk, sterker dan de som der delen. De man is een karikatuur van zichzelf. En dat doet pijn als voetbalromanticus. De Hand van God is een zwart-wit wijzende vinger geworden, de gouden benen dragen met moeite een levensmoe en ziek lichaam. Pluisje lijkt meer op een wollen deken. Met ontbloot bovenlichaam juichte hij de spelers van Boca Juniors toe. Theatraal vanachter zijn glazen muur, de koning van Bombonera. Het was een enge foto. Het deed denken aan de schreeuw waarmee Maradona in 1994 door de mand viel. De schreeuw in de camera die de wereld bevestigde in haar grootste angst. God had drugs gebruikt.
Eigenlijk wil ik Maradona nooit meer zien. Ik wil wegdromen bij de manier waarop hij Engeland in 1986 voor schut zette. Aan de warming-up met Napoli in het Olympiastadion. Misschien geldt hetzelfde voor muziek. Nummers die in het verleden een onaantastbare status hadden, nummers die het woord spraken. Want ook de beleving van Changes is aan verandering onderhevig.
