Met een roze NET5-tas, maar zonder zomerjurk
Gisterenavond werd me duidelijk dat een televisieserie al lang niet meer alleen een serie is. Julia’s Tango staat voor fladderende jurkjes van Steps, voor een koud glas Tia Maria-Cola. Julia’s Tango is een complete uitgave van het tijdschrift Living, een goodybag en de romantiek van Buenos Aires. Alles kwam samen op een speciaal georganiseerde avond in het Amsterdamse Odeon. En daar ben ik dol op. Aanstaande maandag is de laatste aflevering van de hitserie op NET5 te zien, maar als onderdeel van een select gezelschap genodigden zag ik het slotstuk gisteren al. Ik kan in ieder geval verklappen dat het einde onverwacht en schokkend is.
Althans, dat zou goed kunnen. Of helemaal niet. De filiaalmanagers van de verschillende vestigingen van Steps waren dusdanig losgeslagen door de gratis drank, dat de overige aanwezigen eigenlijk niets van de uitzending meekregen. Een hoop beelden, maar geen hoorbare tekst. En geen muziek. Geen Room Eleven of Jorge Drexler. Enkel benevelde vrouwen. Daar hun collectie groter was dan de collectie jurkjes, liepen er een hoop in dezelfde combinatie. Volgens mijn grote zus een nachtmerrie voor de zelfbewuste vrouw, volgens de filiaalmanager van een niet nader te noemen dorp in Drenthe geen probleem: ‘Ik heb immers het mooiste jurkje van allemaal aan.’
Ook het publieke interview met Kim Pieters (Julia), Peggy Vrijens (Marjolein), Tina de Bruin (Pia) en Miryanna van Reeden (Jacqueline) op het podium werd verbaal verstoord. Enigszins verslagen door het nieuws dat het nog lang niet zeker is of er een derde seizoen van mijn favoriete serie zal volgen, verplaatste ik me naar de bar. Geen glas Malbec of een kop maté, maar een biertje deed dienst mij als een ware porteño in verdriet te laten verdrinken.
Ik herpakte me echter snel en vond mezelf onverwacht terug in een gesprek met de vier vrouwen die van Casa Bocquero een succes proberen te maken. Een gesprek over gedeelde passie is als een volmaakte compositie van Ástor Piazzolla. Een gesprek over Buenos Aires: het bruizende middelpunt van ons omniversum. Van Boca Juniors tot Alfajor-koekjes, van polo tot Máxima.
Voor even waande ik me weer in Argentinie, voor even was ik Felipe Alejandro Billinghurst. Een televisieserie is al lang niet meer alleen een serie. Julia’s Tango is een complete ervaring. Een reis door alles dat Argentinie zo fantastisch maakt. Actrices zijn daarentegen wel hetzelfde gebleven. Want zoals Tina de Bruin het publiek toeriep: ‘Stel ons gerust alle vragen, wij zijn ook maar mensen.’ En ook daar ben ik dol op.
