Ik goan stoppen mé zuke, gij zé m’n lievelingslied
Op een verloren avond is het heerlijk plaatjes op te zoeken van het wonderteam van River Plate uit de jaren vijftig dat liefkozend La Máquina werd genoemd, luister ik naar de droevige stem van Madredeus en zijn de flessen rode wijn en San Pellegrino niet aan te leveren. Noem het nostalgie naar een onbekend vorig leven. Een stukje zelf gecreëerde romantiek aan het IJ. In zo’n speurtocht naar schoonheid en kunst stuitte ik op misschien wel het meest op het gevoel dwepende land van Europa: België. De zanger kondigde zich aan met een breekbare stem en vroeg mijn aandacht. Makkik binnen makkik binnen om een lieke te beginnen?
Na een bevestigend knikje drong Sam Valkenborgh mijn kamer binnnen en zong een lieke over vervlogen tijden. Over pleintjesvoetbal in Stabroek, meisjes plagen, koteletten op het bord en Merlina met de parafix. Ik sloot De Fixkes in mijn armen en leunde achterover. De Vlaamse dialectpop vulde mijn kamer en werkte als een verslavende drug op mijn geest. Amai, ik wilde meer! Mensen die nog steeds durven te zeggen dat Nederlands geen mooie taal is, zouden eigenlijk eens naar deze schitterende variant moeten luisteren. De prachtige eenvoud van Afrikaans, zachte klanken van het Frans. En dat allemaal uit een klein dorp vlak boven Antwerpen.
Derde couplet, potteke potteke potteke vet. Ik ga op bed zitten en schenk een laatste glas wijn in. Na het enigszins bekende Kvraagetaan zoek ik verder. Valkenborgh gaat op zoek naar zijn lievelingsdier en trekt de conclusie dat het Monster van Loch Ness een mythe is – hij chillt met Elvis Presley. Hij wenst zijn oude vriendinnetje een heel klein beetje ongeluk toe en zingt vol overgave over Bliep de Wisselbeker. Soms zijn de teksten niet te volgen. Ik maak ze vatbaar voor eigen interpretatie en denk te weten dat een giraffe het charisma van een blokje Lego heeft. In kleine boerendorpen boven Antwerpen vind je amper een vrouw en is inteelt nog heel gewoon. Eekhoornen zijn homo’s, vroeger werd er geregeld met patatenmeskes gevochten. En Peter is pornoster geworden.
Misschien heb ik het mis. Zijn de teksten heel anders uit te leggen en vallen in het Antwerpse dialect alle stukjes van de Fixkes-puzzel in elkaar. Maar is dat juist niet het mooie van muziek? Ook de Nederlandse Spinvis zingt immers over wolken die op Arafat lijken en een Tic-Tac in zijn neus toen hij naar Zeeland reed. Het wordt steeds later en ik laat de muziekspeler van MySpace draaien. Langzaam val ik vredig in slaap en waan ik mij in België. De Fixkes, onnavolgbaar. Breekbaar en gevoelig, maar met veel humor. Op 22 juli staan ze in Utrecht en op 5 september in Den Bosch. Maar op 1 augustus kom ík mijn bed uit. Dan staat De Fixkes op De Parade in Amsterdam. Want van al die boerenfuiven krijgekik het vliegend schijt.
