Preventief communiceren in India
In sommige wijken van Den-Haag, Rotterdam en Amsterdam wordt preventief gefouilleerd. In Delhi en het grootste gedeelte van India kenmerkt het straatleven zich eerder door preventieve communicatie. Waar in Nederland en vele andere (Westerse) landen het gebruiken van je toeter in het verkeer niet tot de meest vriendelijke wijze van communiceren wordt beschouwd, gebeurt hier niet anders. Om een auto, motor, Riksha, Tuk-Tuk, fietser of zelfs voetganger te waarschuwen dat je er aankomt, gebruikt men hier de toeter. Oftewel, altijd dus. Na 6 dagen India hoor ik de toeter niet eens meer, net zoals waarschijnlijk alle andere mensen hier, vandaar dat ook niemand opzij gaat bij het horen van het geluid. Naast mensen worden ook de dieren die hier lekker vrij rondlopen op straat geacht te reageren 
op de toeter wat vaak komische taferelen tot gevolg heeft. De koe heet heilig te zijn in India en loopt dan ook vrij rond waar zij dat wil. De vraag is echter of je als dier in India beter af bent als koe, die geen eten krijgt omdat deze toch nooit geslacht mag worden of als ‘gewoon’ dier. Maar dat is een andere discussie. Het communiceren in het verkeer gaat zelfs zo ver dat vrachtwagens smeken of je alsjeblieft wil toeteren, “Horn Please”. Dat moet ook wel als een 2-baans weg gebruikt wordt als een 4-baans weg. Volgens onze chauffeur is er dan ook maar een regel in het verkeer in India: “there are no rules”. Verder heb je volgens hem drie dingen nodig in het verkeer: “good brakes, good horn and good luck”. Uiteindelijk krijgt het grootste voertuig altijd voorrang, daar komt geen communicatie aan te pas.
