Internet de opvolger van LSD
Ergens in een Amsterdamse studio luistert een 21-jarige student communicatiewetenschap naar Grateful Dead, ondertussen foto’s van het San Fransisco uit 1967 kijkend, filosoferend over hoe de Summer of Love geweest moet zijn. Vreemd, in 1967 zou het nog 19 jaar duren voordat hij geboren werd en was zijn vader 14 summers oud. Maar toch voelt hij een soort nostalgie naar die tijd. Naar de idealen van toen, die nu veelal gemeengoed zijn, naar mensen als Timothy Leary. Berucht hippie, schrijver, voorstander van LSD en wetenschapper. Hij stierf in 1996 maar wordt nog dagelijks gequoot en herdacht. Turn on (verruim je geest), tune in (sluit je aan bij de hippiebeweging), drop out (zeg de materialistische samenleving vaarwel). Waarom is deze man van zoveel betekenis voor die student?
Tijdens zijn studie wordt de student vaak geconfronteerd met persoonlijkheidstesten. Testen die communicatiewetenschappers gebruiken om een beeld te krijgen van interpersoonlijke communicatiestijlen. Een van de meest bekende modellen is de Roos van.., juist, Leary. Hij ontwierp dit model in 1957 en het wordt gebruikt om relaties tussen mensen in kaart te brengen. Lees hier een uitgebreide omschrijving. Kort gezegd is het model gebaseerd op de gedachte dat wanneer twee mensen met elkaar omgaan, er enerzijds steeds iets van macht en invloed of het ontbreken daarvan speelt en anderzijds iets van persoonlijke afstand of nabijheid. Ironische wetenswaardigheid, toen Leary in 1965 met 3 gram marihuana werd gepakt moest hij bij het betreden van de gevangenispoort eerst zijn eigen persoonlijkheidstest maken. Lees hier meer over het rollecoasterleven dat hij had.
Een man die aan de ene kant een leven uit een, enigszins onconventioneel, jongensboek leeft en aan de andere kant ook nog daadwerkelijk iets nalaat aan de wereld. Dat klinkt als een lichtend voorbeeld, een idool. Maar van LSD blijft de student af, en de Summer of Love wordt tegenwoordig alleen nog maar door tandloze daklozen beleefd. Op de weblog van NRC’s Freek Staps, die momenteel in San Fransisco verblijft, komt een oude hippie aan het woord:
„Not these days. The age today is so different. ‘Be Here Now’ was the slogan then. Now with cell phones and the Internet and all, it’s ‘Be Somewhere Else Now.’”
En het internet, dat is nou juist iets waar de filosoferende student zo op gesteld is. Hoe kan hij zijn vreemde nostalgiegevoel toch omzetten naar iets concreets? Door weer te luisteren naar zijn grote voorbeeld, Leary. Hij sprak enkele jaren voor zijn dood de woorden uit die de student tien jaar later een inspiratieshot van jewelste gaven:
“Internet is the LSD of the 1990s”
Leary’s opvatting wordt steeds meer werkelijkheid. De jaren negentig liggen achter ons, maar nu lijkt het Internet wel op wat LSD in de jaren zestig was. Web 2.0 wordt het genoemd, de blogosphere, een vrijplaats waar eenieder de digitale pen kan oppakken en zijn of haar belevenissen de wereld in kan schrijven. Multinationals wordt het vuur aan de schenen gelegd, de overheid wordt constant aan een kritische blik onderworpen en mensen met gelijke passies vinden elkaar. De student communicatiewetenschap weet opeens wat hij moet doen. Hij begint een weblog, noemt het The Spotlight Effect, en misschien, na een paar maanden, onthult hij wie zijn inspiratiebron was.
If you want to change the way people respond to you, change the way you respond to people. TIMOTHY LEARY in Changing My Mind, Among Others (1982)
