Ruimte voor reclame
Het overviel me nogal. Ik verwachtte een bedompt, grijs en stinkend perron op te lopen. In plaats daarvan betrad ik een groene oase. Een aangenaam citroenachtig luchtje drong mijn neusgaten binnen, de muren voelden comfortabel aan en kietelde zelfs een beetje in mijn handpalmen. Reizigers die al een tijdje stonden te wachten keken me glimlachend aan en fluisterden zachtjes: “fijn hier hè?”. Ondanks de wollen sjaal om mijn nek, een verwaaid kapsel en een ongezond koude neus had ik het gevoel dat de lente begonnen was. Nog nooit had reclame mij zo’n gelukzalig gevoel geschonken.
Tot mijn grote spijt is bovenstaande belevenis niet gebaseerd op ware gebeurtenissen maar geïnspireerd op een idee van een groot reclamebureau. Samen met acht andere ideeën staat deze tentoongesteld in het Architectuurcentrum Amsterdam (ARCAM). Ze kwamen tot stand na een aantal -ongetwijfeld intensieve- brainstormsessies omtrent de vraag: “Wat doet reclame met de stad en wat doet de stad met reclame?”. Naast het welriekende metrostation was er nog een idee wat ik graag met u deel. Viacom opperde om de Wibautstraat, met al haar weldaad aan naoorlogse betonpuisten, te versieren met communistische propaganda op de muren en vlaggen aan de straat. “Leuk voor filmsets en parades”. Heeft Jan Marijnissen zich al gemeld?
Helaas stuitte ik wat laat op deze expositie. De 27e van deze maand is de laatste dag waarop de posters bewonderd kunnen worden.
