Ruimte voor reclame
by Ernst-Jan Pfauth
Het overviel me nogal. Ik verwachtte een bedompt, grijs en stinkend perron op te lopen. In plaats daarvan betrad ik een groene oase. Een aangenaam citroenachtig luchtje drong mijn neusgaten binnen, de muren voelden comfortabel aan en kietelde zelfs een beetje in mijn handpalmen. Reizigers die al een tijdje stonden te wachten keken me glimlachend aan en fluisterden zachtjes: “fijn hier hè?”. Ondanks de wollen sjaal om mijn nek, een verwaaid kapsel en een ongezond koude neus had ik het gevoel dat de lente begonnen was. Nog nooit had reclame mij zo’n gelukzalig gevoel geschonken.
