DAG en tot ziens!
Het is een nieuwe manier om aan personeel te komen en bedrijven kiezen er steeds vaker voor. Geen ouderwets sollicitatiegesprek, maar een korte kennismaking: speeddaten. Ook de nieuwe gratis krant DAG organiseerde een HR-event. Een grote ruimte gevuld met potentiële werknemers en een ouderwetse schoolbel die aangeeft wanneer de volgende ronde begint. Om 09:35 uur dien ik mij naar tafel 14 te begeven, een uur later zal een tweede gesprek plaatsvinden aan tafel 1. Korte gesprekjes wel te verstaan, na tien minuten maakt het luide gerinkel een abrupt einde aan mijn zelfpresentatie.
Nog voordat ik daadwerkelijk binnen ben wordt een foto van me gemaakt. ‘Dat is gemakkelijker als we jullie gaan beoordelen.’ De ruimte doet in niets aan een journalistieke omgeving denken. De inrichting is duidelijk overgedragen aan professionals. Hoge vazen met witte takken in rode vloeistof, een hippe koffiebar, leren loungebanken en glazen tafels met voluptueuze stoelen. Tevens zal de gehele dag rustige loungemuziek uit de muziekboxen klinken. ‘Oh, vind je? Nee, we hebben echt ons best niet gedaan om er een trendy omgeving van te maken’, aldus een medewerkster van de krant. Ik lach vriendelijk en loop naar tafel 14. Het gesprek is gezellig maar verloopt bepaald niet vlekkeloos. Binnen enkele minuten laat ik mij ‘dan kunnen we niets voor elkaar betekenen’ ontvallen. Achteraf bepaald geen meesterzet, maar wel degelijk interessant voor het verdere verloop van onze date. Mijn gesprekspartner praat snel, informeel en lijkt me uit de tent te willen lokken. Ik vergeet snel dat ik wel degelijk aan het solliciteren ben. Rrrrring.
Ik heb ruim 45 minuten pauze en begin een gesprek met een andere sollicitant. ‘Ik gaf het gesprek een heel andere wending. Dat meisje wist niet meer wat ze moest zeggen!’ Niet veel later blijkt ook mijn afspraakje even vrij te hebben. We drinken koffie en praten over haar passie voor Italië en mijn liefde voor grote wereldsteden. Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat ook dit gesprek een halve screentest is. De combinatie van een flinke kater en het vroege opstaan zorgen voor een ‘niet vooruit te branden’ Philip. Altijd leuk om te horen, helemaal van haar. Ik probeer nog uit te leggen dat er een verkeerd beeld is ontstaan. Tegelijkertijd zie ik er de humor van in en werk ik mee aan een bewuste self-fulfilling-prophecy. Rrrrring.
Aan tafel 1 zit een wat oudere dame die vooral naar mijn kennis en interesse op multimediaal gebied informeert. Als ik zeg dat de krant mijn ouders niet aan zal spreken, antwoordt ze gevat: ‘maar je ouders en hun generatie zullen uitsterven.’ Je moet het maar durven. Was dit wederom om een reactie uit te lokken, of simpelweg een ongenuanceerde opmerking?
Als de bel heeft geklonken zoek ik Bob Witman op, de hoofdredacteur van DAG. Enthousiast vertelt hij over het project waarin de lezer centraal wordt gesteld. We discussiëren over de wijze waarop sport gebracht dient te worden. Voetbal staat centraal, zonder ook maar enig moment het contact met andere sporten te verliezen. ‘Het nieuws dat Jan Ullrich stopt met wielrennen, dat zou een fantastisch verhaal zijn op de voorpagina! De lezer kan headlines ontvangen op zijn mobiel, op internet kan een discussie worden aangegaan met de journalist.’ Na een kwartier ‘moet hij verder’ en ben ik klaar. Klaar om nog even naar bed te gaan.
Uiteindelijk krijg ik geen baan aangeboden. Het eerste gesprek en mijn onmogelijkheid van fulltime werken zullen de doorslag hebben gegeven. Met vriendelijke groet,
DAG.
Wat een leuke manier van solliciteren. Je moet wel uitermate scherp zijn en het vermogen hebben ieder gesprek zo te sturen dat je er boven gemiddeld uit naar voren komt.
Jammer Phil, had het je gegund.
Het lijkt me dat er nog een sollicitatieronde volgt, voor de mensen die wel verder zijn gekomen? Zoals het de Idols-werkwijze betaamt?
Ik ben er vrijwel zeker van dat bepaalde talenten genegeerd worden. Schrijfers- of journalistiektalent hoeft zich niet bij de eerste indruk al te tonen.
Inderdaad, mijn eerste gedachte was ook: ‘ik ben bij Idols!’. Er zijn vervolgrondes etc, bijzonder. Maar niet helemaal mijn ding. En thnx Eurv!
Bizarre opmerking over je ouders. Ik had haar meteen even geconfronteerd met haar eigen vergankelijkheid. Wel een mooie manier van solliciteren maar niet voor een krant denk ik. Je kan niet verwachten dat schrijverstalent zich in een kort gesprek kenbaar maakt. Voor tal van andere banen (autoverkoper, account- of PR-functies, belspeldel) lijkt het me een prima eerste selectiemethode.