Ghetto Lingo
De afgelopen jaren heeft deze bakra in de veronderstelling geleefd dat hij aardig met zijn tijd meeging. Ik mag dan inmiddels reeds enkele jaren de 20 gepasseerd zijn, mijn vermogen tot communiceren met de jongere generatie heb ik altijd vrij hoog ingeschat. Deze misplaatste arrogantie komt mede voort uit het feit dat ik voor mijn broodwinning de Amsterdamse Bijlmer regelmatig met een bezoekje vereer.
De Bijlmer; u heeft er ongetwijfeld wel eens van gehoord, al was het alleen al vanwege de Boeing 747 die in 1992 een tweetal flats met de grond gelijk maakte. Aanvankelijk bedoeld als groene, ruim opgezette woonwijk voor de beter gestelde arbeider, tegenwoordig wordt de Bijlmer voornamelijk bevolkt door Ghanezen, Surinamers, Antillianen en enkele verdwaalde studenten wiens alternatief een dagretourtje Sneek is. Het mag geen verassing zijn dat straattaal hier tegenwoordig meer wordt gesproken dan Nederlands, Engels of zelfs Papiamento.
Zelden heb ik problemen gehad met het begrijpen van straattaal en in geval van twijfel of onduidelijkheid bestaan er tegenwoordig zelfs heuse straattaalwoordenboeken. Onlangs werd me de onnavolgbaarheid van dit fenomeen echter eens te meer duidelijk. Ik ving in de metro een gesprek op tussen twee zwarte broeders die, de eerlijkheid gebiedt het me te zeggen, in redelijk fatsoenlijk ABN aan het converseren waren. Het gesprek ging over een vriendin van het tweetal (een smatje) die schijnbaar geen begrip kon opbrengen voor het soort relatie dat jongens vaak met hun vrienden hebben. Één van de broeders wist zijn ongeloof hierover treffend uit te drukken: ” We zijn zulke goede matties dat we brada´s zijn… je weet toch.” Ik fronste mijn wenkbrauwen en spitste mijn oren nog eens goed: ik wilde er zeker van zijn dat mijn oren me niet bedrogen.
Eenmaal thuis leerde een snelle blik in het straattaalwoordenboek mij dat een mattie een vriend is en een brada een broer, broeder of mattie. Mijn verwondering was dus niet geheel onterecht. Was hier soms sprake van een identiteitscrisis? Zijn die jongens zulke goede vrienden dat ze vrienden zijn? Of zijn ze dusdanig goed bevriend dat ze zich bloedverwanten voelen? Als we het straattaalwoordenboek énige autoriteit toedichten voelt half minderjarig Nederland zich blijkbaar genetisch verbonden met elkaar.
Het wordt de samenleving bijzonder moeilijk gemaakt als de weinige zekerheden die er nu zijn omtrent straattaal gaan verdwijnen. Het zou spijtig zijn als deze trend zich doorzet, tenslotte zijn de jongeren van nu de maatschappij van de toekomst. Ik zie hier een mooie taak weggelegd voor Ronald Plasterk, die als nieuwe minister van Onderwijs onze jeugd maar eens het broodnodige taalgevoel moet bijbrengen.
Als je die zin niet begrijpt dan mag je jezelf dat vermogen tot communiceren met de jongere generatie niet toedichten. Zoals je zelf ook al zegt, een duidelijk geval van misplaatste arrogantie.
Bespeur ik hier een generatiekloof?
Lijkt me wel :)
Onderschat je leeftijd niet Jerry, je bent een rasechte twenty-something! Leuk stuk, typerend ook wel. Weet ongeveer wat je bedoelt.
Grappig stuk. Ik ben zelf opgegroeid in de stad van verdwaalde kakkers en verstoten Amsterdammers. Even ten oosten van Amsterdam. Zonder kennis van de straattaal word je daar snel terug naar het Gooi getrapt…dus als je nog vragen hebt kun je me altijd bellen..;)