Hoe McDonald’s Indonesië softijs leerde eten
Laatst las ik op de weblog van Chris Anderson, schrijver van de must-read The Long Tail, een mooie anekdote over hoe McDonald’s in Indonesië haar softijs introduceerde. Een prachtige anekdote die ik graag met jullie deel:
Toen McDonald’s haar softijs in Indonesië in de markt probeerde te zetten, liepen zij tegen een probleem aan: veel mensen in Indonesië lijden aan lactose-allergie, vanwege de geringe hoeveelheid zuivelproducten in Indonesië, waardoor ze allergisch zijn voor softijs. Uiteraard werd het softijs amper verkocht omdat mensen er ziek van werden.
Wat deed McDonald’s? Ze gaven hun softijs gratis weg. En toen?
Het zal je verbazen wat mensen allemaal wel niet eten als het gratis is, ongeacht de misselijkheid die daarmee in dit geval gepaard gaat. Nadat de grote groep Indonesiërs met lactose-allergie een aantal keer softijs had gegeten, nam hun intolerantie voor zuivelproducten af zodat ze niet meer misselijk werden en van het softijs konden genieten zonder verdere consequenties.
Uiteindelijk heeft McDonald’s hun doelgroep van hun allergie afgeholpen en moesten de Indonesiërs voor hun softijs betalen. McDonald’s heeft zo dus een typische win-win-situatie gecreërd door hun product geschikt te maken voor hun doelgroep en een grote groep Indonesiërs van hun lactose-allergie af te helpen.
Mooie anekdote! Dit beschrijft maar weer eens hoe cultuur gebonden sommige allergiën zijn.
McDonalds doet het altijd goed als een mooi metafoor voor hoe ongelofelijk mensen zich laten manipuleren door marketeers. Fascinerend, bewonderenswaardig en eng tegelijk.