Je staat naakt op het net
Dit is een bijdrage van Arne Mosselman, student Sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Arne werkt bovendien bij Buzzer, het eerste Word of Mouth Marketing bureau van Nederland. Ook meeschrijven aan Spotlight Effect? Klik dan hier.
Mailtje van ene Bail Farell vanochtend. Vroeg al, ik lig nog in bed. Ik pak m’n hippe mailtelefoon en lees “we caught you naked“. Klopt, dacht ik, de dekens van mij afslaand. Maar volgens mij bedoelde Bail dat niet. Ik stond naakt op internet.
Door op watch te klikken kon ik mijzelf zien. Ik ben wel goed, maar niet gek. Natuurlijk sta ik daar niet op. Onzin. Maar ik realiseerde me wel dat het mogelijk is. Spannende vakantiekiekjes die vroeger in de privecollectie van mejuffrouw A.K. bleven, kunnen nu zomaar online worden gezet. Als chantage. Als grap. Ik werd onlangs aangesproken:
“Arne, gave bar he, in Parijs.”
“Pardon?”
“Ja, ik zag je op de foto’s staan, online, in het gastenboek van die ene club.”
Vakantie. 600 Kilometer verderop, ver verwijderd van enige relatie, dus schaamte. Lekker los gaan. Dat doen we allemaal wel eens. Maar, “we caught you in Paris“, zei het digitale fototoestel. En toen stond ik op internet. Onschuldig, dat wel. Maar het idee.
Met de introductie van Friend Connect, Open-ID en Open Social wordt internet nog toegankelijker. Met één account kan ik alles beheren. Foto’s. Filmpjes. Vrienden en zakelijke contacten. Zelfs mijn gezondheidsdossier, bleek dinsdag. Met nieuwe technieken kan dit allemaal aan elkaar gelinkt worden. Weet je mijn accountnaam, dan weet je mijn leven. Ik leerde al vroeg dat ik verschillende pincode’s moest gebruiken. Met zeven vingerbewegingen krijgt men nu toegang tot mijn eerste ziekenhuisopname én mijn dit-is-echt-het-laatste biertje.
Met de steeds kleiner wordende cameraatjes en grotere opslagcapaciteit wordt straks alles opgenomen. Elke grap-die-niet-door-de-beugel-kan, iedere neuspeuter en alle vluchtige zoenen zijn te bewonderen. Komt er dan een moment dat wij ons zullen realiseren dat iedereen dat wel eens doet, dat het dus niet uit maakt. Zoals Rutger van Castricum zei na de beroemde zoen van Jort’s Georgina, “we zoenen allemaal wel eens vreemd”. Dat we een CV binnenkrijgen, een google’tje doen, een naaktfoto zien en onze schouders ophalen? Of wordt het zaak er altijd goed uit te zien. 24/7 red-carpet-proof te zijn. Schuilnamen aan te nemen, burka’s aan te trekken of om de paar jaar een extreme make-over te ondernemen.
Vooralsnog houd ik het bij dat laatste. En sla de deken terug. Dat houd ik nog even voor mijzelf, zolang de camera’s nog niet in navelpiercings passen.
