Virtual Immortality: Google geeft je het eeuwige leven, of niet
Woody Allen zei eens: “I don’t want to achieve immortality through my work… I want to achieve it through not dying“. Maar is het vandaag de dag nog wel een keuze? Alles wat je doet op internet is tenslotte informatie en wordt meestal wel ergens opgeslagen. Het is een beetje een morbide gedachte misschien; maar wat gebeurt er met dat spoor van informatie als je overlijdt? De informatie blijft waarschijnlijk op internet staan. Of die informatie makkelijk gevonden kan worden ligt aan zoekmachines; Google kan je het eeuwige leven schenken of afnemen. Het is een hot-item, Erick Schonfeld begon op The Next Web ook al met het einde: ‘virtual immortality’.Zeker niet alle informatie die je achterlaat op internet is bruikbaar voor anderen. Maar wat nou als je kinderen de eerste date tussen je partner en jij kunnen terug bekijken op YouTube. Gabe Mac en @Marlooz gebruikten live-streaming en Twitter om hun eerste date live met de wereld te delen. In een interview met LeLoic gaf Gabe Mac aan wat voor het zou kunnen betekenen voor nabestaanden bijvoorbeeld. Gabe is bezig met een project dat ‘live-online’ heet en zich bezighoudt met conceptuele ideeën om mensen aan te zetten om na te denken over wat er gebeurd met hun online informatie nadat zij overlijden.
Terwijl de hardcore bloggers bij bosjes het loodje leggen, is de kans vrij groot dat je informatie leest of bekijkt waarvan de uitgever inmiddels overleden is. Maar anders dan met fysieke eigendommen gaan de teksten die bloggers nalaten – niet naar nabestaanden. De rechten van boeken wel, maar auteursrechten van blogposts bestaan vaak niet in deze vorm. Terwijl er toch genoeg manieren zijn om geld te verdienen met bloggen, wat over blijft is een typisch ‘helaas-pindakaas’-scenario voor de nabestaanden dus.
Een oplossing voor het probleem om andere mensen te laten weten dat je inmiddels bent overleden is Justincaseidie. Via de website kun je berichten aan mensen schrijven die pas verzonden worden nadat je bent overleden. Elke week, maand of jaar krijg je de vraag of je nog leeft; als je niet binnen een bepaalde tijd antwoord ben je in het systeem overleden. Een perfecte manier om te vertellen dat je baas een rotzak was of om aan je huisgenoten te verklappen waar jij je sterke drank verstopt: de toepassingen van Justincaseidie zijn eindeloos. Hoe lang duurt het voordat mensen weten dat je niet meer leeft? En hoe lang kun je dit moment uitstellen?
Volgens Stan Schroeder van Mashable zijn er vier manieren (afhankelijk van je levensfilosofie) om met de dood om te gaan als fanatieke Web 2.0-er. Je kunt meer gaan bloggen, twitteren, vrienden toevoegen op sociale netwerken of je kunt Google als een god vereren zodat je de rest van je virtuele leven altijd te vinden bent. Het feit dat een graf vaak tijdelijk is en een virtuele grafsteen niet is een rare gedachte. Wordt ook mijn Hyves-pagina ooit een virtuele gedenksteen met geschokte reacties van mensen die mij hebben gekend?
Als je dood gaat en een meedenkende vriend of familielid meldt dit aan Hyves, wordt het profiel volgens mij geheel verwijderd. Dus ik verwacht geen geschokte krabbels Edial..!
Als je nu het loodje legt, zijn de adviezen relevant. Maar als dataopslag verandert, wordt bepaalde informatie misschien gearchiveerd en minder goed vindbaar. Niemand weet wat twitter met onze gegevens gaat doen.
Maar wat betreft het heden, ik vind het altijd een vreemde gewaarwording om het hyvesprofiel van een overleden iemand te zien. M’n hele besef van tijd is dan in de war.
Ja, er zijn echt heel veel profielen van overleden mensen op Hyves te vinden als je een beetje zoekt. Je krijgt echt een heel unheimlich gevoel wanneer je de reacties leest. Ik vraag mij af of er mensen zullen zijn die steun aan die pagina’s hebben, of moeten Hyves pagina’s gewoon altijd verwijderd worden als je er niet meer bent. Uiteindelijk zal een inactief profiel toch verdwijnen neem ik aan.
Ik onderhoud de pagina op Hyves van mijn overleden vriendin en wij als vrienden en familie vinden het heel fijn om te zien dat er nog regelmatig reacties van mensen komen. Veelal ook van mensen die je niet goed kent dus normaal niets zouden laten horen, een krabbel is natuurlijk zo geschreven dus toch fijn om te weten wat haar dood met hen doet.