Eens per maand keren we de Spotlight op ons eigen functioneren
Zoef! De pen vloog ietwat ongecontroleerd langs mijn hoofd. Met een lichte afwijking naar links, recht op het hoofd van mijn buurman. Het is de taal van de werkvloer. De taal van een Spotlight-vergadering. Een moment van scherpteverlies wordt genadeloos afgestraft. Een dromerig karakter is binnen onze redactie af te lezen aan kleine putjes in het voorhoofd. Hele kleine putjes. De acceptatiegrens ligt hoog, op het E.K. zouden we ongetwijfeld goed gepresteerd hebben: we zijn een vriendenteam. Het percentage redactieleden dat op tijd ons vaste restaurant in kwam lopen was ook vanavond vertrouwd laag geweest. De mannen hadden gemiddeld genomen een strakkere broek dan de vrouwen aan, maar er werd wél bier gedronken. Volgens beproefd recept zou de avond verlopen.
Stilte! Ernst-Jan maant zijn manschappen tot rust. Elf jonge honden rechtstreeks uit kantoor of de studieboeken, ik geef het je te doen. De aimabele held met karakteristieke zwarte lokken wijst op de pennen. Pennen die bij een digitaal medium niet als schrijfmateriaal dienen. Een vast groepje redactieleden plukt nu al ongemakkelijk aan het voorhoofd. Peter grijpt ongemakkelijk in zijn haar, Philip laat zich in zijn hoekje langzaam naar beneden glijden over het gladde leer van de bank. De openingsceremonie kan beginnen: we hebben een nieuw redactielid! Het proces van gladstrijking in sexe wordt verder ingezet met het voorstellen van Lotte. Gejoel aan tafel. Als een stel primitievelingen wordt er geproost op de gezinsuitbreiding. Peter-Paul waant zich met een heen en weer gaande gebalde vuist en “yeah yeah yeah” in de Jerry Springer-show, ook de eindredactie is blij. Na een kwartier komen we tot het besluit dat een vrouw tegenwoordig Redacteur is, en niet langer Redactrice. Het eerste agendapunt is van tafel.
Nu kan het kringgesprek beginnen. Als in mijn beste tijd op de kleuterschool mag iedereen vertellen waar hij of zij mee bezig is voor Spotlight Effect. Edial kijkt gebiologeerd om zich heen, zet vervolgens zijn meest ernstige blik op, schraapt de keel en maant zijn collega’s dichter tot de grote ronde tafel. Een voor een gaat hij indringend zestien ogen af. Edial heeft een groots plan. Een plan waar de overige restaurantbezoekers nog niets van af mogen weten, het wordt een spektakel. Elsbeth vraagt snel om een derde glas cassis, het wordt haar even te veel. Nog voordat ze haar bestelling goed en wel heeft uitgesproken, vraagt Jerry om een biertje. In een adem vergezeld met zijn glasheldere visie op het functioneren van de weblog. Net als de naar Londen verhuizende Peter is hij gelukkig nooit lang van stof. Uitblinkend in bondige redenaties en daardoor altijd een graag geziene gast aan het Spotlight-altaar.
Eigenlijk verdienen ze zestien putjes in hun voorhoofd, want Ridzert en Philip houden ondertussen zo hun eigen gesprek. Doodsbang, maar gepokt en gemazeld door eerdere vergaderingen weten ze aan Het Oog van EJ te ontkomen. Van vrouwelijk schoon tot een kaarsrechte weg die dwars door Bolivia loopt, middels verschillende technieken weten ze de luchtverplaatsing precies langs de overige oren te dirigeren. Maar dan is Elsbeth aan de beurt. En naar vrouwen luisteren we altijd. Ze nipt nog eens aan haar glas cassis en ik zie haar met een warme, doch daadkrachtige blik naar links kijken. Er staat een hoop te gebeuren in de wetenschap, samen met Lotte hebben we twee toptalenten in huis en dat zal ons publiek te weten komen ook. Het individuele deel zit er op, nu mag er geschreeuwd, afgekapt en geïnterrumpeerd worden!
Na een ongecontroleerde chaos wordt besloten dat de voorpagina in drie onwaarneembare kleurtinten zal worden aangepast en dat Peter-Paul voortaan geen groene schoenen meer draagt. Een stapel SLE-visitekaartjes wordt eerlijk onder de aanwezigen verdeeld en Peter bestelt nog maar eens een rondje. Zes bier, een cola, cassis en witte wijn. We zijn een goed stel. Het gaat dan ook goed, we hebben grote plannen. Wanneer de mannen met een strakke broek na het eten hun bovenste knoop hebben opengedaan, klitten er vier bij elkaar. “Wij zijn de jury!”, roepen ze ineens triomfantelijk, terwijl ze klinken met een karig gevuld glas whisky. Gebogen over een zwart Moleskine-boekje spelen ze hun eigen verlenging. Verbaasde ogen prikken in hun voorhoofd, waar hebben ze het over? “We zullen snel naar buiten treden, er staat iets groots te wachten!”, roept een van De Vier richting de rest. En weg zijn ze, een vlucht in de Amsterdamse nacht. Zoef!
