In 26 letters terug naar tijden waarin Oprah nog underground was
In de nachttrein tussen Den Haag en Amsterdam raakte ik in gesprek met een visionair. Met een iPhone in zijn hand keek hij in gedachten uit het raam. Terwijl steden als flitsende lichtjes aan ons voorbij schoten, betoogde hij de dood van sms. De berichtenservice die hele sociale groepen bij elkaar houdt valt weg! Had hij als zovelen in deze coupé teveel gedronken? Toen de visionair meende dat binnen enkele jaren eenieder gebruik zou maken van mobiel internet kreeg ik door waar hij deze nacht naartoe wilde. ‘Denk je dat we elkaar dan alleen nog maar een e-mail sturen?’, was mijn concluderende vraag. De visonair keek me aan, wreef met zijn rechterhand over de kin en knikte instemmend. Het klonk aannemelijk, SMS GAAT DOOD! Ik dacht weemoedig terug aan mijn eerste mobiele bericht. Van T9 had ik nog nooit gehoord en mijn Sagem-telefoon werkte slechts moeizaam en tevens sporadisch mee. Snel maakte een gevoel van herkenning zich meester over mijn melancholische bui. Vergaan uiteindelijk immers niet alle hoogtepunten op media- en communicatiegebied?
Want waar is de tijd dat Andre Agassi nog als uithangbord van Nike de verkoop van het Amerikaanse sportmerk een geweldige boost gaf? De tijd dat ik in het nieuwste zweetafstotende shirt van mijn tennisheld vlak voor het slapen gaan nog even naar Boggle keek? Ik zal ze niet meer meemaken, niemand kan me redden! Zelfs niet Catherine, want ook mijn favoriete presentatrice heeft haar empatische programma moeten stoppen en is nu zelfs helemaal niet meer op televisie te zien. Wie is hier verantwoordelijk voor!? Televisie is sowieso niet meer wat het ooit was. We worden overspoeld met shit en kunnen onze kinderen niet langer onderwijzen met de avonturen van Dommel en brengen niet meer over wat humor is door massaal naar Elaine, Jerry, Kramer en George in Seinfeld te kijken.
Aardrijkskunde leerden we niet op school, maar werd onderwezen door Frits Bom, de enige echte vakantieman. Elke week zong het publiek een volkslied en wezen Nederlanders op een wereldkaart aan waar ze dachten op vakantie te zijn. Hier moet mijn interesse in de grote buitenwereld gevoed zijn! Het waren tijden dat je in GTA nog auto’s kon stelen vanuit een bird-view, en je geen drie-dimensionale prostituees meenam op een ontvreemde politiemotor. Tijden dat Drazic het grote voorbeeld was voor puberende jongens door in Heartbreak High tegen de maatschappij aan te schoppen. We leerden veel. En we deelden het met elkaar. We deelden het met elkaar door hightech berichten te sturen via de i-mode knop op onze telefoons. Als je een telefoon met deze functie had, bij voorkeur een mega-exemplaar van NEC, hoorde je erbij: Drazic in de lage landen.
Omdat ik al vroeg leerde dat digitale media niet goed zijn voor de ogen en ik nog in mijn jongensdroom leefde een familietraditie voort te zetten door later piloot te worden, las ik veel. Al vroeg werd ik geconfronteerd met ware voetballiteratuur: het maandblad Johan! Wat ging er een wereld voor me open toen ik achtergrond artikelen las van soms wel veertien bladzijden lang. Maar Johan had aan het einde van zijn leven slechts enkele duizenden abonnees en is niet meer. Net als de mooiste vrouw in mijn jeugd. Ze gaf zich aan Tom Cruise, en Joey Potter uit Dawsons’s Creek is nu echt Katie Holmes geworden. Het meisje met het prachtige donkere haar is niet meer! Maar wat is er nog wel? Zijn er nog jongeren die vredelievende Looney Tunes-figuren op hun Eastpak laten naaien?
Nee, Katie Holmes bestaat niet meer voor me. Iets later surfde ik (want zo werd dat toen nog genoemd) geregeld naar Yahoo! om Maria Sansone het internetprogramma The 9 te zien presenteren. Maar het bleek een luchtbel te zijn, ondanks een fanpagina op Facebook bestaat het programma al tijden niet meer. Waar haal je op jonge leeftijd nog plezier uit? Uren spendeerde ik met de legendarische Nokia 3310 in mijn handen. Snake II had bijkans een nóg grotere invloed op mijn vrijetijdsbesteding dan alle andere letters van het alfabet bij elkaar. Zelfs als ik van school fietste deed ik het spelletje, op weg naar een kop warme thee van mijn moeder. Het was de tijd waarin Oprah begon als ik mijn jas uitdeed en ze nog niet commercieel was. Toen ze nog geen boekenclub had. En geen auto’s weggaf. En geen gesponsorde cadeautjes onder stoelen verstopte.
En wat kropen we na de aftiteling van de televisiediva vaak achter de computer! Apple maakte nog ouderwetse pc’s en dacht marketingtechnisch een geniale zet gevonden te hebben door de achterkant in alle kleuren van de regenboog te produceren. In een oranje gloed bedacht ik mijn computernaam: het magisch klinkende qhiliq. Zoveel jaren later nog steeds in gebruik, maar niet langer origineel. Welke eikel is met mijn spitsvondigheid aan de haal gegaan? Het zou zomaar het mannetje van de radio geweest kunnen zijn. Je weet wel, het medium waar vroeger nog vooral muziek op werd gedraaid. Willen we dan echt alleen nog maar dj’s horen praten? Hetgeen me meteen doet denken: willen we dan echt geen Italiaans voetbal meer zien vlak voordat de uitzending van Studio Sport begint? Waar is Emile Schelvis gebleven, waar is Studio Italia gebleven? Hét programma dat mijn liefde voor de Serie A in volle hevigheid deed ontluiken. Is het dan werkelijk zo dat verandering niet tot verbetering leidt? ‘Natuurlijk wel!’, hoor ik je achter de computer denken. Vroeger zou je dit bericht via de telefoonverbinding hebben gelezen en balen van deze lange post. Met inbellen geen weblogs, ik durf de stelling aan te nemen.
Maar daar houdt het dan ook wel mee op, want vroeger was alles beter. Vroeger kregen we een heerlijk warm gevoel van binnen als we naar de reclames van Uncle Ben’s keken, of wanneer we de voetbaltalenten van morgen voorbij zagen komen bij Voetbal Totaal op RTL5. Ik kan het me allemaal nog zó goed herinneren… Robin van Persie die op 16-jarige leeftijd zijn eerste interview geeft, Thomas Vermaelen die als debutant in de A1 van Ajax zijn eerste doelpunt tegen NEC scoort. En die 15-jarige Braziliaan van Feyenoord, heet ’ie Leonardo? Mijn eigen kapitale blunder in het duel met Fortuna Sittard: ‘Rouwenhorst, wat doe je nu!?’ Het is maar goed dat ik in deze zware tijden op zaterdag droevige herinneringen van me af kan schrijven. Schrijven op een weblog als therapie! Of is dat geen gangbare term meer in de blogosphere?
Mijn weekend is dus enigszins gered, zeker na een zwaar moment eerder vandaag. Tranen met tuiten heb ik gehuild toen ik oude afleveringen van Pimp My Ride op MTV zag. Heerlijk ongedwongen, flauwe humor van de man die stoer is zonder stoer te doen: Xzibit. Waarom heeft het programma een nieuwe presentator, wie heeft X to the Z van mij afgenomen? Ik zal de redactie een e-mail sturen vanaf mijn Rocketmail-account. Vroeger heette dat nog gewoon Yahoo!-mail, maar tijden veranderen. Als zelfklevende Panini-voetbalplaatjes blijven deze herinneringen in ieder geval voor altijd geprojecteerd op mijn ziel.
Mooi stuk qhiliq!
Dank MoBro!
Wow, dit brengt weer mooi herinneringen naar boven. Leuk bedacht, dit stuk!
was zeer benieuwd naar de uitvoering van dit idee, had hoge verwachtingen. And you know what? Je hebt ze overtroffen!
Dor syair syair nin! Hway to jyen!