Uitgedroogde bitterballen met aangekoekte mosterd en espresso
Het is zaterdagochtend en voor het eerst in de week word ik wakker zonder het tenenkrommende lawaai van mijn wekker. Mijn teenslippers liggen dan ook, hoewel om onverklaarbare redenen, op de hoek van mijn voeteneinde en het wijnglas met een laffe bodem bier die op de radiator bij mijn hoofdkussen staat verraadt een ontspannen avond. De laatste frituurhapjes liggen uitgedroogd op tafel en onder een van de stoelen zie ik een halve kroket liggen. Een van mijn vrienden was ‘m al kwijtgeraakt toen hij schrok van de hete vulling. Hij had het nooit meer teruggevonden. De volle asbak maakt mijn kamer compleet: de ranzige geur van goedkope vakantie-sigaretten heeft zich door de gehele ruimte verspreid en doet alle zintuigen aan een mannelijk Playstationtoernooi herinneren.
Op mijn nachtkastje – dat eigenlijk een tafeltje is, maar het woord ’nachttafel’ zou je af kunnen leiden van de serieuze boodschappen die ik elk moment uit de doeken doe — zie ik mijn telefoon liggen. Ik kan me nog herinneren dat ik het geluid had uitgezet om de avontuurlijke fietsberichten van Panathinaikos, Red Star Belgrade, Napoli en Catania niet te horen. River Plate moest zijn pijnlijke derde plaats slapend verwerken. Panathinaikos was al voor de deur uitgegleden over het nieuwe bruggetje dat enkele weken eerder was aangelegd, de Napolitaan heeft zijn overwinning gevierd in de nachtsnackbar van de Haarlemmerstraat en Catania vergeleek het afval in mijn geliefde wijk met Zuid-Italië. De rode ster had last van mijn frituurkunsten gekregen en was maar net op tijd thuisgekomen.
Als ik iedereen een warme ochtendgroet heb gestuurd kom ik steunend en kreunend uit bed en trek ik mijn blauwe joggingbroek aan. In de badkamer staat de bril van een vochtig toilet omhoog. Later op de ochtend zal ik een warme vriendschap sluiten met de familiefles Glorix die de vorige bewoner heeft laten staan. Als ik mijn handen was en geconfronteerd word met mijn eigen ochtendhoofd, verbaas ik mij in eerste instantie over de zwarte strepen op mijn wang. Panathinaikos had op mijn nachttafel een zwarte Edding gevonden en op onbewaakte momenten bij al zijn tegenstanders aan een ‘levend kunstwerk die de diversiteit van culturen kritisch weergeeft’ gewerkt. Niets maakt deze ochtend meer kapot, het is tijd voor een dubbele espresso en mijn Zaterdagcolumn.
En daar zit je dan, opgaand in de troep die je doet herinneren aan een avond eerder. Ik begin een stuk over misleidende advertenties op Facebook, maar besluit al snel dat dit onderwerp zich beter leent voor een regulier artikel. Ook de alinea over vieze reclameboodschappen van een schoonmaakbedrijf vindt snel de confrontatie met de onverbiddelijke select-delete knoppencombinatie. En de betekenis van het woord ‘tarrel’ dat mijn zus op een andere weblog had gelezen en mij haarfijn had doorgestuurd, doet mijn maaginhoud dusdanig keren dat ik hier nog geen vijf woorden over op papier krijg. Dan gaat geheel in stijl van deze ochtend ineens het licht uit. Een stroomstoring maakt een eind aan al mijn digitale proefballonetjes. Ik neem een hap van een uitgedroogde bitterbal en haal ‘m door de aangekoekte mosterd. Op zaterdag ben ik vrijer dan de rest.
Ik wil mijn frituurpan terug…
… vanavond zal ik ‘m hoogstpersoonlijk in mijn fietskrat gooien en langsbrengen!