Wie durft het nu nog over de dag van het ja-woord te hebben?
De dag van je leven. Het zou de dag kunnen zijn waarop je bent getrouwd, of misschien de dag waarop je na vele jaren je diploma in ontvangst hebt mogen nemen. Of die adembenemende dag die eindigde in een zwoele nacht met de exotische vrouw waar je al jaren van droomde. De geboorte van je eerste kind, of dat ene moment waarop het gouden idee tot je kwam dat je later miljonair zou maken. De dag van je leven, een dag die je maar een keer mee zal maken. Gezegend is de enkeling die niet uit de fantastische momenten in het leven kan kiezen. En gezegend voel ik mij. Elk jaar weer beleef ik de dag van mijn leven, elk jaar op een zeker moment in december. Dit jaar gebeurde het eerder dan gebruikelijk: maandag 1 december was het moment daar.
Schoonheid schuilt in het onverwachte. Niets leek er die middag op te wijzen dat ik de dag van mijn leven nu al zou beleven. Sinterklaas was immers nog in het land, en volgens goed Nederlands gebruik staat tot en met 5 december alles in het teken van de goedheiligman. Maar niet vandaag, niet in Engeland. Sinterklaas is gelukkig nooit de Noordzee overgestoken. Ik was bij mijn ouders op bezoek en BBC Radio 1 galmde door de huiskamer. Om 1.16 pm klonk de stem van Edith Bowman hoger dan normaal. En steeds luider klonk het volgende nummer. Hoorde ik het goed, waren het de overbekende kerstbelletjes… de kerstbelletjes van Mariah? Het waren de kerstbelletjes van Mariah Carey! ‘From now on Christmas 2008 has officialy started!’, schreeuwde Bowman nu.
‘I don’t want a lot for Christmas, there is just one thing I need’. En zo is het maar net, veel heb ik niet nodig. Het enige moment waar ik ruim elf maanden per jaar voor leef, is het moment waarop ik het eerste kerstlied van het jaar hoor. Ik heb wat weggedroomd bij Mariah Carey. Ik heb wat tranen gelaten als ik Last Christmas van Wham! hoorde. Wat heb ik me vaak gelukkig en alleen gevoeld bij Driving Home for Christmas van Chris Rea. Denk dus niet langer aan Coldplay, Radiohead of Stereophonics. Weg met Bruce Springsteen, Bob Dylan en Johnny Cash! En kom al helemaal niet aan met 50 Cent, Dr. Dre of Tupac. Begin er niet meer over! Want iedere muziekkenner weet: beter dan klassieke kersthits gaat het niet worden.
Ik rende naar de radio en draaide de volumeknop met volle kracht naar zijn maximum. De hond schrok op uit zijn mand en begon spontaan met zijn staart te kwispelen. Met beide armen druk zwaaiend in de lucht rende ik als een krankzinnige 21 rondjes om de salontafel, om vervolgens als een bezeten schipbreukeling met een theedoek boven mijn hoofd te zwaaien. Toen ik een piep in mijn oren kreeg en geheel in stijl van kerstmis sterretjes voor mijn ogen zag, kwam ik lucht tekort om nog langer mee te zingen. Dapper deed ik mijn best met een verzameling hoge klanken alsnog een duet met de melodie aan te gaan. De dag van mijn leven duurt maar enkele minuten, ik mocht niet verzaken. Even uitgelaten als ik kondigde Bowman niet veel later het nummer der nummers af. Mijn jaar is wederom geslaagd, en laat niemand mij anders vertellen.
Same here, het is geen kerst totdat je de belletjes van All I want for Christmas hebt gehoord. Al houd ik wel erg van de Goedheilig Man, dus pas na 5 december…