Een bericht uit de hemel van de blogosphere
Ik lijk mijn voorlopige hoogtepunt in het sterrendom van de blogwereld bereikt te hebben. Onaangetast sta ik aan de top, en er is niemand om mij naar Nederlandse traditie te vertellen dat ik mezelf moet blijven en beide benen op de grond moet houden. Ik ben simpelweg de beste, niemand kan aan mij tippen. Het besef kwam toen mede-redacteur Jerry Houtman besloot een persiflage te schrijven naar aanleiding van mijn laatste Zaterdagcolumn. En hebben we niet geregeld van Matthijs van Nieuwkerk mogen vernemen dat je een ster bent wanneer je tot onderwerp van satire wordt gemaakt? Ik bevind mij vanaf heden dus in de bloghemel, ik heb het gemaakt. Maar ik kan jullie vertellen, het is eenzaam aan de top. Erg eenzaam.
Ineens moest ik mij bezighouden met zaken waar ik tot afgelopen week nog nooit aan had gedacht. Kon ik nog wel boodschappen doen bij Albert Heijn, past dat nog wel bij mijn status? Ik zag geen andere mogelijkheid en zette de grootste zonnebril die ik in mijn kamer vinden kon voor mijn wereldberoemde ogen. Gelukkig werd ik deze ochtend niet herkend, al voelde ik de priemende ogen van het meisje op de vleesafdeling in mijn rug steken. Bij de kassa werd verdacht cynisch naar mijn Bonuskaart gevraagd en de verkoper van de daklozenkrant bood mij geen exemplaar aan. Zou hij me ondanks de op het oog geslaagde vermomming hebben herkend – denkt hij dat ik me te goed voor hem voel?
Ik voelde me in ieder geval alleen op de wereld. Noodgedwongen treed ik steeds verder uit de sociale omgeving waar normale mensen zich bevinden. Ongewild ben ik van het ene op het andere moment slachtoffer geworden van mijn eigen genialiteit en Jerry’s uit de hand gelopen grap. Toen ik donderdag in sneltreinvaart over de Dam fietste werden er om me heen zelfs verschillende foto’s gemaakt. Roddelbladen liggen op de loer. Dit is geen leven, ik wil míjn leven terug! Uren lang heb ik gisteren nagedacht. Uren lang speelden verschillende mogelijkheden door mijn hoofd. Een oplossing heb ik vooralsnog niet kunnen vinden. Ik lijk veroordeeld. Veroordeeld tot binnenblijven. Veroordeeld tot vier rode en bruine muren van een container in West.
Het is wellicht een idee naar een ander land te verhuizen. Een land waar men geen Nederlands spreekt en Spotlight Effect nog niet de allure en status heeft die het in de lage landen heeft weten te bewerkstelligen. Het klinkt rigoreus, maar jullie hebben geen idee hoe het is om na afgelopen week Philip Rouwenhorst te zijn. Misschien is dit dan ook wel mijn laatste bericht voor Spotlight Effect. Alles lijkt op z’n kop te staan. Ik sta te hoog om de wereld aan mijn voeten te hebben. Ik zweef. Maar ik zweef in eenzaamheid. Wie komt me redden?
