Laat me zitten laat me zingen van zo blij dat ik er ben
Twee jaar lang leek het ouderwetse tentamen-maken definitief verleden tijd. Compleet uit het ritme van dagenlang rijtjes leren en allesbehalve spelenderwijs verbanden leggen tussen verschillende theorieën, moest ik er afgelopen week in uiterst verwarde en tevens ontheemde toestand toch nog één keer aan geloven. Ik probeerde het op mijn bank. Het lukte niet. Vlak nadat ik wakker werd probeerde ik het met zeven kussens in mijn nek. Het lukte niet. Ik probeerde het in de bibliotheek en waagde uit ultieme wanhoop een uiteindelijk tevergeefse poging op de knaagdierenafdeling van een speciaalzaak in Amsterdam-Noord. Met de handen in het vette haar was ik ten einde raad: wat was mijn ideale leeromgeving? Toen mij na vier dagen politiek-economisch kwakkelen eindelijk duidelijk werd dat de wereld ooit had weten te industrialiseren door de aanleg van een spoorlijn, besloot ik dat het tijd was voor een ode. Een ode aan de trein. De plek waar leren zo ontzettend fijn kan zijn.
Omdat er niets boven Groningen gaat, vertrok ik om 10:59 uur vol goede moed vanaf spoor 14b naar de stad waar een lunch van bagels en zalm al op me stond te wachten. In Hilversum zou B. met verse koffie instappen zodat we er samen een productieve dag van konden maken (ik noem hem B. omdat dat nu eenmaal zo hoort in een column). Vier zelfgemaakte samenvattingen, dertien flesjes AA Drink, 31 mueslirepen, Antaflu, 30 ml. neusdruppels en een zak Hamka’s voor momenten van hevig zoutgebrek vulden mijn leren tas. Ik vond een coupé met zes stoelen, tevens zonder andere passagiers en keek eerst eens rustig om me heen. Hier moest het gebeuren vandaag. Tot mijn verbazing leek het alsof de trein er voor gemaakt was. Mijn benen gestrekt zonder de bekleding van de stoel tegenover mij te bevlekken en net naast mijn linkerbil een plastic bakje waar ik mijn stapel papier ordelijk in neer kon zetten. Bij het verlaten van mijn stad draaide ik nog snel ‘Slaapliedje’ van Acda en de Munnik voor een laatste beetje Amsterdam op weg naar studieavontuur. Terwijl de wielen van de trein piepten verdween het vertrouwde langzaam in de verte en maakte een intense rust zich meester van mijn gemoedstoestand.
Noem het hoe je het noemen wilt, maar ik verkeerde in opperste concentratie. Zelfs de materiaalwissel in Amersfoort gebruikten B. en ik om de stof met elkaar door te nemen. Wat was ook alweer het verschil tussen een Kaldoriaanse- en een Ricardiaanse strategie? En wat voor een macro-economische effecten had het koppelen van valuta aan de dollar en goud vanaf de jaren ’40? De tijd gaat snel als je het naar je zin hebt en voor we het wisten namen we plaats in de schaduw van de Martinitoren en realiseerden we ons al zóveel meer te weten dan enkele uren daarvoor. Eindelijk had ik mijn ideale leeromgeving gevonden, eindelijk vloog de stof er als zoete koek in. Na het noordelijke bliksembezoek liepen we met ferme passen terug naar het station. In welke stad wilden we ‘s avonds eigenlijk gaan eten? Via een nieuw overstapmoment in Utrecht zouden we precies om 19.00 uur in Maastricht aankomen. Het voelde direct goed, het was zo’n idee waar je direct van weet dat het de juiste is. En zo was het maar net.
Naarmate de tijd verstreek werden de coupé’s steeds drukker, maar de bijna subliminaal rustgevende klanken van David Gray door de witte oortjes van mijn iPod hielden me op het goede spoor. Sail away with me honey. Now… now. Nederland flitste aan me voorbij, maar mijn aandacht richtte zich volledig op het papier. Voor het eerst in mijn carrière aan de UvA voelde ik me een ware modeltreinstudent. Blij dat het experiment fantastisch leek uit te pakken en trots op onze discipline. Het binnenrijden van Maastricht voelde dan ook als een triomf. Ik ben er van overtuigd dat we het tentamen niet beter hadden kunnen maken als op dat moment. Op dat moment en op die plaats, met het geluid van vuurwerk gooiende kinderen op de achtergrond in een leren stoel op het Vrijthof. Maar zo werkt het niet. In de echte wereld was het namelijk tijd met pijn in het hart de studiedag af te sluiten. Het was tijd voor bier uit Gulpen en een met het fijnste hagel geschoten konijn. Het was immers bijna kerst. Niet veel later stonden we op uit onze stoel en vielen we op weg naar huis langzaam in slaap. Halverwege kwam ik het konijn nog even tegen in de kleinste ruimte van de trein. Hij zwaaide met zijn linkerpootje en wenste me succes. Het waren dertien mooie uren geweest. Slaap lekker en wel thuis.
Mooi! Nu maar hopen dat Nederland net groot genoeg bleek om het tentamen ook daadwerkelijk te halen..