Het journalistenlijf
Mijn snelle doorbladervaart mindert wanneer ik bij de kop “Mannen om te mijden” beland. Op pagina 072 van de ELLE van deze maand wordt de vrouw gewaarschuwd voor bepaalde mannelijke exemplaren. Geduwd en gedouwd in acht stereotiepe hokjes, want – ik citeer – “soms zegt zijn beroep of nationaliteit genoeg”, worden ze keurig aan de lezer voorgesteld. Een foto, een korte omschrijving (bestaande uit een opsomming van redenen om ver, héél ver uit de buurt te blijven) plus één enkele positieve zin, dienen als onomstotelijk bewijs. Naast De Kunstenaar, De Straatartiest, De Topcrimineel en De Brit blijkt het vrouwelijk geslacht ook niet veilig voor De Journalist. En wel om de volgende redenen:
DE JOURNALIST
Het journalistenlijf kent een ontregelde bioklok en ongeëvenaarde drankzucht. Het staat laat op, luncht met wijn en trekt om half vier het eerste biertje open. Wat heb je dus thuis? Een zatladder die ’s ochtends niet aanspreekbaar is en ’s avonds niet thuis, want dan zijn er persborrels of borrels met collega’s. Deadline? Borrels op kantoor. Soms komt hij in het geheel niet thuis, dan is hij op een perstripje. En perstripjes, dat is zoiets als reizend circus Sodom en Gomorra. Want ver van huis plus gratis drank plus collega’s in hetzelfde schuitje komt neer op bezopen seksfestijn met redactrice van een of ander Zweeds modeblaadje. Wat dan wel weer leuk is: De journalist krijgt volop gratis spullen van allerhande publiciteitszoekers. Daar zitten een hoop plastic balpennen en sleutelhangers tussen, maar net zo goed fijne flessen drank en splinternieuwe dvd’s. En soms, heel soms, mag je mee om een schreeuwend duur hotel of extreem kostbare auto te testen.
Het beeld van een man die uren tuurt naar het computerscherm, wachtend op woorden en zinnen die maar niet willen komen, te midden van een chaos aan pennen, papieren, blocnotes en memostickers is ingeruild voor een man die het rock ’n roll leven aardig weet te evenaren. Een nogal opvallende en nieuwsgierigmakende imagoswitch. Wellicht een mooie gelegenheid om de mannelijke journalisten onder ons eens aan het woord te laten. Bij deze een kleine oproep tot het uitwisselen van ervaringen die recht doen aan de werkelijkheid. Mocht één van jullie overigens een kaartje overhebben voor circus Sodom en Gomorra, dan hou ik mij zeker aanbevolen…
Leid ik, als student journalistiek, freelance journalist en blogger, een rock ‘n roll leven? Voordat het antwoord op die vraag te binnen schiet, trek ik nog even een fles whisky open. Zonder grappen: in ieder geval leid ik een gevarieerd leven. Gisteravond kookte ik met een student kippenhart voor een kookrubriek, vanochtend interviewde ik een hardrocker van formaat en vanavond kom ik dan – eindelijk – aan schrijven toe. Iedere dag weer iets anders en vaak iets onverwachts, is de bottom line.
Een recensie van een optreden is uitgelopen in een gastrol op het podium, bier drinken op kosten van de band, rondlopen langs de Wallen en binnen worden gesmokkeld in een herberg waar men niet op mij had gerekend. Dat was wel aardig rock ‘n roll :)
Ik ben zo Rock ‘n Roll dat ik op mijn zevende al aan de tandheelkundige verdoving zat.
Ik ben geen journalist, ik ben een marketeer. Ik maak dingen graag mooier dan ze zijn en graaf graag niet al te diep. Het zal ongetwijfeld een van de acht stereotypen zijn.
‘Pas op voor De Marketeer, hij lokt je in de val met prachtige verhalen en kan deze vertellen als geen ander, maar des te harder is de realiteit waar je in terecht komt zodra je voor hem gevallen bent.’
Volgens mij zijn journalisten vaak mensen die heel graag de persoon hadden willen zíjn die ze interviewen, en daarom passen ze hun gedrag nog wel eens aan om bij ‘het wereldje’ te horen.
Dat doet het gros van de journalisten weg slecht zijn best, Philip.
Het leven als techjournalist was redelijk rock ‘n’ roll, op een geeky manier. Van nachtelijke zwempartijen in San Francisco tot foute discotheken in Guangzhou: http://thenextweb.com/2009/01/.....-blogging/