Voetbalfundamentalisme
Een goed betoog begint met een omschrijving van het onderwerp. Maar over dit probleem is al zoveel geschreven dat ik het met moeite uit mijn pen krijg. Ik noem wat namen: Ehsan Jami, Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh. Wat daders: Mohammed B., Samir A. en de Hofstadgroep. Tenslotte een actuele gebeurtenis: Hans Teeuwen en de Meiden van Halal. Zo, nu zit u er weer lekker in. 
Even in het Theodor-Holman-standje en tekeer gaan over moslimfundamentalisme, vrijheid van meningsuiting en verloren kunstenaars. Terecht hoor, als u het mij vraagt. Ik moet ook weleens schelden om de primitieve gedachten van sommige medemensen. En het is natuurlijk zeer belangrijk om deze discussie gaande te houden. Maar af en toe is het leuk om het over een hele andere boeg te gooien. En dat is precies wat ik nu ga doen, dus wees gewaarschuwd.
Ik lees de columns in de Metro, luister verhitte discussies in de trein af, discussieer dronken en emotioneel met mijn vrienden en scan de reacties op GeenStijl berichten. En af en toe schreeuwt of schrijft iemand: “Waren ze maar allemaal in de bergen van Marokko gebleven!!”. Een onzinbewering, en niet alleen omdat niet alle moslims Berbers zijn. Fundamentalisme is namelijk een oer-Hollands verschijnsel, diep geworteld in de historie van onze volkssport.
Vraag maar aan de familie Picornie, Lassche of wat recenter, Derksen. Inderdaad, de man met de lodderige blik, vastgeroeste sigaar en norse woorden. Als de term ‘voetbalintellectueel’ zou bestaan, was hij een zelfbenoemde. Inderdaad een beetje flauwe omschrijving. Maar zo doen we dat in Nederland: als iemand zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, maken we diegene belachelijk. Helemaal als er zoveel haar op zit. Maar dat mag, iemand met woorden afmaken. Vraag dat maar aan Hans. Is ook niet erg. Misschien moet Neerlands bekendste voetbalhoofdredacteur wel gniffelen als hij dit leest.
Wat niet mag, is de ramen van zijn kantoor ingooien, hem met de dood bedreigen of een klap voor zijn hoofd geven. En dat is precies wat enkele voetbalfundamentalisten doen. Iedereen die hun religie – het cluppie – bekritiseert, is een potentieel slachtoffer. Want een religie, dat is het. Elke dag nieuwtjes checken, op zondag naar de kerk wedstrijd om daar in extase te raken van een doelpunt. Zonder de club geen levensgeluk!
Daarnaast is het ook een manier om te ontsnappen aan de rottige realiteit. Die zware baan, zeurende vrouw en schreeuwende kinderen. Daarom die ontembare woede bij kritiek. En bekritiseren doet Derksen! Op ongezouten en harde wijze. Zoals van Gogh de moslim verbaal belachelijk maakte, veegt hij met willekeurige clubs en spelers de vloer aan.
Gevolgen? Naar eigen zeggen moet Derksen met lijfwachten over straat, rijdt de politie sommige periodes om het half uur langs zijn huis en moet hij dagelijks een bedreiging incasseren. Derksen houdt echter moedig stand: “Ik laat me niet intimideren en terroriseren, maar het is absurd dat je in een land als Nederland niet over voetbal kan praten en je eigen mening hierover kan geven.”
Nu is het wachten op twee dingen. Één, de eerste voetbalmartelaar. Twee, kamervragen van Wilders. Want die is tegen elke vorm van fundamentalisme. Toch?
