Oudgedienden en aanstormend talent
Roerige tijden zijn op komst in de vaderlandse muziekindustrie, en ik heb het niet over de nieuwe single van Gerard Joling. Marco Borsato heeft namelijk besloten te bedanken voor de TMF Awards, waar hij anders eind oktober ongetwijfeld zijn 22e van in ontvangst had kunnen nemen. Hij doet dit “uit respect voor de TMF Awards”. Heel nobel van hem, maar wie moet die prijs dan uitgereikt krijgen? Tenslotte heeft hij bij alle elf eerdere edities van de TMF Awards de onderscheiding voor Beste Zanger in ontvangst mogen nemen, wat een uitzonderlijke prestatie genoemd kan worden. Kán, want enige nuance is wel op zijn plaats.
Dat Marco elk jaar opnieuw weer is verkozen tot de beste is niet zonder reden; de spoeling is simpelweg bijzonder dun. Zijn minder begaafde concullega’s zijn omhooggevallen pubers die zijn weggepest door de Idols-jury en missen dus de mentale weerbaarheid om de top te halen. Die paar zangers die wél met wisselend succes aan de weg timmeren -of de illusie hebben dat te doen- zijn vertolkers van het levenslied. En kroegtijgers Peter Beense en Dries Roelvink, u heeft ze vast ooit in de lokale biertent gehad, brengen nu niet bepaald de zoetgevooisde klanken ten gehore die we van Marco 
gewend zijn, om van Wolter Kroes nog maar te zwijgen. Relnichten Geer en Goor tot slot hebben zich volledig toegelegd op hun nieuwe carriére als komisch duo, hoewel laatstgenoemde nog graag langs de foute tenten toert. Oh, en laten we vooral ook de Toppers In Concert niet vergeten, want solo vullen ze al jaren geen stadions meer.
Het is dus een en al ellende in Nederland Muziekland, zonder een Beste Zanger om de gelijknamige Award aan uit te reiken. Optimisten zouden dit zien als een motivatie voor eerdergenoemde zangers, maar TMF zag het blijkbaar zwarter in en heeft besloten deze categorie gelijk maar in zijn geheel te schrappen. Het maakt Marco Borsato tot de enige artiest die ooit een TMF Award voor Beste Zanger heeft ontvangen, en dat roept twijfels op over het niveau waarop Nederland zich muzikaal gezien bevind. Kennelijk ook bij TMF, dat vanaf dit jaar de nadruk legt op het stimuleren van sluimerend muzikaal talent. Hiervoor is de TMF Borsato Award in het leven geroepen, uit te reiken aan de beste doorgebroken act. Een tactische zet, want wat is voor jongeren een betere motivatie dan een prijs uitgeruikt krijgen van, bij hun weten, de enige goede zanger die ons land ooit gekend heeft? Wel weer een beetje lullig dat ze nooit tot Beste Zanger verkozen zullen worden, enkel en alleen omdat men bij TMF wil voorkomen dat winnaars zich de tweede keus voelen achter Borsato. Volgt u het nog?
Een andere nieuwe Award is die voor de Beste Webcam Act. Behoeft verder weinig uitleg en is ook al bedoeld als steuntje in de rug voor beginnende artiesten. Deze nieuwe opzet van TMF, met de nadruk op jong talent, moet ook hoop bieden aan de vele beginnende bandjes die bijvoorbeeld hun eerste stappen op YouTube hebben geplaatst in de hoop via internet door te breken. Christina Five (C5) is daar het lichtend voorbeeld van. Deze hoofdstedelijke band staat nog in de kinderschoenen, maar wij van Spotlight Effect verwachten een hevige groeispurt. U zult zich afvragen wanneer dan wel niet. Terecht, dat doen wij ook. Toch zijn we vol vertrouwen dat C5 ooit de hitlijsten zal bestormen. Of de band ooit op dezelfde eenzame hoogte als Marco Borsato zal staan is nog afwachten, maar de motivatie is er zonder twijfel. Marco is dan ook een man om jaloers op te zijn: hij is in het bezit van een Gouden Keel, met voormalig Rad van Fortuin-meisje Leontien heeft hij een prachtige vrouw aan de haak geslagen en qua verkoopcijfers heeft hij het ook best aardig gedaan. En eerlijk is eerlijk, de Italiaanse adonis heeft een grote én trouwe schare fans: ondergetekende heeft zelfs ooit één der SLE-redacteuren, wiens naam we omwille van de reputatie van C5 niet kunnen weggeven, mogen betrappen op het uit volle borst meezingen van Rood, Borsato’s hit uit mei 2006. Muzikaal talent komt soms dan wat laat bovendrijven, maar dat doet geenszins afbreuk aan de ambities. TMF here we come!
TMF doet dat altijd wel leuk, talenten stimuleren. Zoals dat hele Kweekvijverproject, dat levert altijd aardige acts op.
De vraag is alleen of je als beginnend rockbandje geassocieerd wil worden met zoiets glads als TMF. Dan krijg je volgens mij een beetje het Idolseffect: gillende pubermeisjes die je na een halfjaar zijn vergeten.
Marketingtechnisch kan je als rockbandje beter een undergroundimago opbouwen, en dan een keer ‘per ongeluk’ doorbreken.
Weet je hoeveel geld gillende pubermeisjes opleveren? Je hele leven keihard werken in de undergroundscene en dan pas de vruchten plukken? Geef mij die gillende pubermeisjes maar. Ben ik na een half jaar binnen en kan ik echt iets zinvols gaan doen.
Ben het niet helemaal eens met Jerry. Als je alternatieve winnaars bespreekt, moet je het niet houden bij de treurige “zangers” (beter gezegd, entertainers) maar de echte zangers uit NL noemen. Van Pascal uit Blof kan je toch moeilijk zeggen dat hij niet kan zingen…
@PP: ben het helemaal met je eens, Bløf is een erg goede band en dat komt vooral dankzij de stem van Pascal. Toch zal hij nooit de onderscheiding voor beste zanger in ontvangst kunnen nemen, dan zal hij zich eerst moeten afscheiden van zijn band.