Kinderen van de Amerikaanse toekomst
1.30 pm, de Winter Garden van het World Financial Centre, New York. Uitrustend op een bankje kijk ik naar de Wall Street jongens die voorbij spurten, roddelende zakenvrouwen en een enkele dakloze die tot verwijdering een warm plekje heeft gevonden. Tegenover mij heeft zich een grote groep Afro-Amerikaanse en Latino vrouwen verzameld. Om hen heen zwerft een roedel blanke kinderen. De vrouwen gaan hartverwarmend met de kinderen om, maar kunnen onmogelijk de moeders zijn. Uit navraag blijkt dat de vrouwen voor een schamel loontje op het kroost van de Amerikaanse zakenlui, die in de torens boven ons werken, passen. Van negen tot vijf welteverstaan. Af en toe komt een ouder naar beneden om zijn of haar kind te knuffelen maar de meeste haasten zich na vijf minuten naar de Starbucks om een noodzakelijke hoeveelheid cafeïne tot zich te nemen. Na een simpel rekensommetje realiseer ik me dat deze kinderen hun ouders op een doordeweekse dag hoogstens drie uur zien. De rest van de dag spenderen ze met hun tweede momma of madre.
Treurig eigenlijk, je gunt een kind toch meer tijd met zijn of haar ouders. Natuurlijk, mum and dad hebben centjes genoeg om de kinderkamer te voorzien van drie Playstations, een leger barbies en een hemelbed. En aan de kindervoetjes prijken ongetwijfeld Gucci sandaaltjes. Maar van wat meer ouderlijke aandacht worden ze hoogstwaarschijnlijk gelukkiger, in ieder geval mentaal gezonder.
Aan de andere kant, een beter middel voor integratie ben ik nog niet tegengekomen. In een land waar de zwarte en Latino bevolking steeds meer toeneemt, is verbroedering tussen de verschillende rassen noodzakelijk. Deze in het roze gestoken kindertjes zijn over vijftien jaar, na hun peperdure studie aan een Ivy-league universiteit, de nieuwe elite. Het leven dat ze dan leiden is nog steeds compleet anders dan die van de meeste zwarte en Latino fellow Americans, maar het kan niet anders dat ze hen wel beter begrijpen, respecteren en bovendien meer met ze communiceren. Ze zijn immers door deze mensen opgevoed. Misschien is het extreme arbeidsethos van de Amerikanen tegelijkertijd het geheim achter de melting pot, de befaamde smeltkroes. Maar ja, zie dat het huilende kindje die zijn in mantelpakje gestoken moeder met rasse schreden ziet weglopen maar eens wijs te maken.
