Levensles uit The Vertical Hour
Zojuist ben ik thuis gekomen van een bezoek aan de Broadway-productie The Vertical Hour. Een alleraardigst toneelstuk geregisseerd door Sam Mendes met hoofdrollen voor Julianne Moore en Bill Nighy. Miss Moore stelde teleur, ze is duidelijk meer geschikt voor het witte doek. Nighy daarentegen was een genot om aan te kijken. U kent hem vast wel van zijn fantastische rol als Billy Mack in Love Actually. Maar goed, ik hoor u denken, wat is de link met deze communicatieblog? In zoverre dat ik er extra motivatie uit putte voor mijn stage bij de Verenigde Naties.
Julianne Moore, in de rol van een professor in Internationale Betrekkingen: “Stel je voor dat iemand van Mars naar aarde komt. Het eerst wat diegene opvalt is dat tien procent van de wereld in welvaart leeft en de andere negentig procent maar ternauwernood kan overleven.”
Nogmaals Moore, tegen een pessimistische student: “Politiek bedrijven is te leren samenleven met onderlinge verschillen.”
Student: “Het Westen en de Arabische wereld staan lijnrecht tegenover elkaar! Waarom zouden we überhaupt nog proberen samen te leven?”
Moore: “Omdat we geen andere keuze hebben!”
The Vertical Hour leert ons dat de wereld ongelijk verdeeld is en vrede een utopie blijft. Maar tegelijkertijd is het broodnodig dat de mensheid naar gelijkheid blijft streven. What’s the use of living on this planet if we don’t?
