Verkiezingsstrijd in Suriname
Surinaamse politici delen geen rozen of faja lobies uit in de stad als ze gekozen willen worden. De campagne wordt vooral gekleurd door vlaggen, veel wapperende vlaggen. Overal. Hele straten zijn ingekleurd, want overal worden de vlaggen met paal en al de grond ingestampt. De balkons van huizen hangen vol. Over een maand (25 mei) zijn de verkiezingen in Suriname en dat valt op.
Surinamers stemmen vrij traditioneel. De partij waar we altijd al op hebben gestemd, daar stemmen we weer op. Bij de voorkeur gaat het vooral om persoonlijk voordeel. Niet zozeer de partij die goed is voor het land, maar de partij die ons de meeste winst kan geven. Daarom zijn de campagnes daar ook op afgestemd. Vooral gericht op de eigen achterban. Veel kadootjes. De partij van Bouterse (Nationaal Democratische Partij, NDP) heeft een tijdje terug op Flora, een van de wijken van Paramaribo, een aantal huizen gebouwd voor lagerinkomens. Deze mensen stemmen nu natuurlijk voor het leven NDP.
Veel is uiterlijke schijn. Dat iemands balkon vol hangt met vlaggen van de BVD (Bond voor Democraten) betekent niet per se dat deze man ook BVD gaat stemmen. Surinamers zijn gek op gratis T-shirts, petten en vlaggen. Kijk maar naar het aantal mensen dat met een shirt met reclameprint loopt. Het is leuk om vlaggen op te hangen en ze worden bijna door de partij zelf je huis binnengedragen. Soms zie je vlaggen van verschillende partijen bij hetzelfde huis. De vlaggen wapperen dezelfde kant uit maar de partijen waar ze voor staan, zijn de grootste vijanden. Massameetings worden druk bezocht. Surinamers zijn relatiemensen en de meetings zijn gezellig, er is lekker eten en je komt veel bekenden tegen. Daarom gaan veel mensen ook naar verschillende massameetings, ongeacht welke partij. Voor Bosje (Wijdenbosch, DNP2000) was het vrij zuur toen na de verkiezingen van 2005 bleek dat hij helemaal niet zoveel volgelingen had als gedacht. Het volk kwam graag naar z’n massameetings, hing zijn vlaggen aan de poort en smulde van de petten en de shirts, maar stemde toch gewoon weer op de partij waar ze de vorige keer ook op stemde.
Mijn surinaamse oma in Nickerie is woensdag jarig en daarom pakte ik van het weekend de bus om haar te bezoeken. Het is een rit van bijna vier uur vanaf Paramaribo naar de andere kant van Suriname en ik zat met twee heren en drie dames, plus chauffeur in de bus. Natuurlijk gaat het gesprek halverwege de rit over de politiek. Toen we bijna in Nickerie kwamen, reden we langs een huisje met vier vlaggen en een groot billboard van de BVD/PVF. Volgens mijn medereizigers had deze meneer hiervoor vlaggen van de NPS (Nationale Partij Suriname) staan, maar “Sardjoe heeft hem 500 SRD gegeven om zijn vlaggen te zetten”. Sardjoe is een van de rijkste mensen in Suriname en de man achter de BVD. Het gemiddelde maandsalaris in Suriname is duizend SRD, wat gelijk staat aan zo’n 250 euro. Of het echt waar is bij deze man, weet ik niet. Maar je hoort zulk soort verhalen wel op elke hoek van de straat. Het is een manier van campagnevoeren die gericht is op het stemgedrag van de gemiddelde Surinamer: veel kadootjes en persoonlijke winst. Of de beste man ook inderdaad BVD gaat stemmen, zal pas in het stemhokje duidelijk zijn.
Sardjoe is eigenaar van autobedrijven, frisdrankfabrieken, heeft aandelen in hotels (Torarica) casino’s en is eigenaar van Times of Suriname, de krant met de grootste oplage (die woorden kies ik voorzichtig) van Suriname. Als hij een markt kiest om open te breken in Suriname, neemt hij die doorgaans over en maakt hem kapot.
De sterke geruchten gaan dat Sardjoe zich heeft verrijkt tijdens het militaire regime, toen hij de belangrijkste positie in het bankwezen bekleedde. Tevens is hij in verband gebracht met drugshandel.
Die Sardjoe koopt mensen om voor hun stem. Een aflevering van ‘Wie niet weg is, is gebleven’ (NPS, 2000, standaard kost) portretteert hem en legt zijn werkwijze bloot.
Gelukkig is zijn BVD niet groot en hebben steeds meer Surinamers door wat hij doet en hoe.