Persvrijheid gegijzeld
Alan Johnston, de enige westerse journalist die de moed had om zich in de Gazastrook te vestigen, zit nog steeds vast. Protesten van andere journalisten uit de Gazastrook en Groot-Brittanië mogen niet baten. Meer naar het oosten, in een ander probleemkind van de wereldpolitiek – Afghanistan -, werd tot 18 maart de Italiaanse journalist Daniele Mastrogiamoco gegijzeld. De journalist die hem begeleidde, Adjmal Nasqhbandi, heeft tot nog toe echter niet zijn vrijheid teruggekregen. Evenals de elf gegijzelde journalisten in Irak. (Bron)
Johnston, Mastrogiamoco en Nasqhbandi zijn tijdelijke iconen van de terroristische wandaden die journalisten tijdens hun werk ondervinden.
In 2006 kidnapte terroristen 56 journalisten, aldus Reporters Sans Frontiers. Een keer in de zoveel tijd berichten media uitvoerig over weer een collega die in levensgevaar verkeert, maar een structurele aanpak is tot nog toe niet gevonden.
De Directeur-generaal van UNESCO, Koïchiro Matsuura, riep vandaag terroristen op hun gijzelingen te staken: “When a journalist is abducted, the whole of society is taken hostage”. Naast dat ze het leven van de journalisten en hun familie en vrienden ruinieren, vormen de gijzelingen een bedreiging voor de persvrijheid. Alleen de allermoedigste journalisten durven zich nog te begeven in Afghanistan, Irak en de Gazastrook. Door de vele gijzelingen zijn dit er steeds minder.
Willen wereldburgers goed geïnformeerd blijven over de situatie in gevaarlijke gebieden, dan moet de veiligheid van de journalisten gegarandeerd worden. Hopelijk blijft het niet slechts bij woorden, en onderneemt UNESCO – en de rest van de wereld – ook daden. Want persvrijheid is een groot goed. Vertrekkend Verenigde Naties Ondersecretaris-Generaal van Communicatie en Informatie Sashi Tharoor verwoordde dit in 2001 op prachtige wijze:
“Freedom of the press is the mortar that binds together the bricks of democracy — and it is also the open window embedded in those bricks.”
In landen in oorlog is het voor bepaalde partijen nu eenmaal voordelig om niet of enkel positief in het nieuws te komen. Als gevolg daarvan loopt een kritische journalist in zo’n land een enorm gevaar. Hun ontvoeringen zijn denk ik een logisch gevolg van de oorlogssituatie. Die situatie is gevaarlijk voor een journalist evenals voor burgers en soldaten. Bovendien was persvrijheid in de betreffende landen altijd al een illusie. Waar het op neer komt is dat een journalist net als een soldaat enorm gevaar loopt in landen als Afghanistan en Irak. Maar als er soldaten sterven of ontvoerd worden is het een logisch gevolg van hun beroep…neemt niet weg dat het allemaal heel vervelend is.
Het is inderdaad een beetje een gecompliceerde zaak. Je weet dat je als verslaggever in bepaalde gebieden gevaar loopt, dat was al zo tijdens de Amerikaanse burgeroorlog.
Natuurlijk is het wat anders wanneer het gaat om terroristische acties en ontvoeringen. Als je de veiligheid van journalisten wilt garanderen, kunnen ze hun werk niet meer naar behoren doen.
Pingback: Spotlight Effect - de communicatieblog van Nederland » Leven ontvoerde BBC-journalist onzeker