Ad Monday: Gouden Loeki één grote grap
Afgelopen vrijdag was een spannende dag in reclameland. De Gouden Loeki werd uitgereikt aan de beste commercial die we in 2007 langs zagen komen. Uiteraard was ondergetekende als Ad Monday-blogger aanwezig om het gala van dichtbij mee te maken. De felbegeerde prijs ging naar het Amsterdamse bureau N=5. Zij wisten met hun “Goeiemoggel”-commercial, de meeste stemmen binnen te slepen en wonnen daarmee de Gouden Loeki.
Waarom? Dat is altijd het eerste dat ik mijzelf afvraag als een reclame een publieksprijs wint. Is het sowieso niet vreemd om een publieksprijs voor de beste commercial uit te reiken? Is het niet zo dat de beste commercial simpelweg voor de beste verkoopcijfers zorgt? Het publiek zal altijd voor de grap gaan. Want het grote publiek waardeert slimme, sluwe, commercials niet, laat staan dat ze wat geven om een prachtig design. Hoewel één van de 37 genomineerde reclames, waarachtig, geen grap bevatte. De Gouden Loeki had dus ook meer weg van een sitcom, aangezien er enkel grappen voorbij kwamen. Arian Buurman, de grote baas van de STER kwam bij haar uitleg niet verder dan dat “het belangrijk is wat het publiek, de consument, mooie reclame vindt”. Wel, het publiek houdt van grappen, niet van goede reclame.
Een tijd geleden sprak ik een art-director van KesselsKramer over zijn visie op awards. Eén van de credo’s van KesselsKramer is “do not try to win awards”. Waarom niet? Het antwoord is heel simpel: als reclamemaker werk je voor een klant, niet voor een award. Het uitgangspunt zou moeten zijn: Hoe breng ik de boodschap van mijn klant zo goed mogelijk over? Daar denkt veel reclamevolk duidelijk anders over, die denken namelijk: Hoe verzin ik een goede grap waar ik de Gouden Loeki mee win? En dat is niet waar het om zou moeten gaan. Vanuit die gedachte zou je de hele Nederlandse reclamewereld dus in tweëen kunnen delen: Eén deel dat afgelopen vrijdagavond keihard aan het werk was om de campagne van hun klant voor het weekend in de lucht te hebben en één deel dat afgelopen vrijdag heerlijk op zichzelf aan het geilen was op het Gouden Loeki-gala.
Een ding moet ik de grote reclamegrappenmakers meegeven, ze maken reclameblokken voor het ongeïnteresseerde publiek een stuk draaglijker. Door de Gouden Loeki in het leven te roepen zorgt de STER er dus wel voor dat wij meer reclame kijken.
Tot slot nog even het reclamegrapje dat er met de Gouden Loeki vandoor ging. De reclame is trouwens van KPN, mocht u dat tijdens het lachen ontgaan:
In het overzicht van alle Gouden Loekies van de laatste 12 jaar blijkt inderdaad wel dat het inderdaad vooral meestal humor is dat scoort. Enige uitzondering was eigenlijk in 1998 met Calvé Pindakaas – Goal!
In mijn overzicht van de 10 beste Sport commercials (en ook de niet vermelde tv-reclames die net buiten de boot vielen) zit overigens geen enkele commercial met veel humor. Misschien is het onderwerp sport niet zo grappig? ;-)
Goeiemoggel… ik vond het leuk maar jammer dat zoals alles in de commercie uitgemolken wordt tot er niets meer van over is. Die Coca-Cola reclame is wel echt prachtig!
Ik denk dat vrijwel alle populaire commercials humor, of in een enkel geval (Coca-Cola) estheticiteit, als voornaamste factor hebben, maar of dat nu zo heel erg is?
Boodschappen blijven kennelijk beter plakken wanneer deze is gekoppeld aan een grap. Goeiemoggel lijkt me hier het treffende voorbeeld van. Van uitmelken is hier overigens geen sprake, ik denk niet dat KPN heeft voorzien dat half Nederland tegenwoordig de dag begint met een welgemeend Goeiemoggel.
Reclames blijven beter plakken door een grap, maar of dat ook voor de boodschap geldt is echt nog maar de vraag. En Goeiemoggel is de beste grap en wint dus de Gouden Loeki, maar heeft KPN niet liever dat heel Nederland KPN! roept ipv Goeiemoggel? 9 vd 10 weet gewoon echt niet dat het om KPN gaat, dat is de harde realiteit.
Natuurlijk heeft KPN liever dat iedereen de bedrijfsnaam roept ipv een of andere maffe kreet. Het gaat er echter om of KPN wordt geassocieerd met Goeiemoggel. Jij zegt dat 9 vd 10 die associatie niet hebben, ik heb dat in mijn omgeving heel anders ervaren.
Bovendien: denk je dat men bij die prachtige Coca-Cola reclame wel het merk onthoudt, en niet alleen maar ‘die mooie reclame met een soort sprookjesfabriek’? In dat licht bezien is humor niet meer de boosdoener, maar creativiteit an sich?
Ik denk dat een goede opvallende reclame (of deze nu opvalt door humor of door een overkill aan de merknaam) juist bijdraagt aan de herkenning.
@Jerry, dat eerste dat ervaar ik anders, de waarheid moeten we maar eens goed bestuderen in de reclame-effectenonderzoeken.
Wat die Coca-Cola commercial betreft zal ik even duidelijk het verschil met Goeiemoggel aangeven:
In Goeiemoggel zien we tal van personen die niets met KPN te maken hebben een grap maken die niets met KPN te maken heeft. We lachen om de grap en zien (soms ook niet) aan het eind van de reclame nog even snel een logo langsflitsen.
In de Coca-Cola commercial is de GEHELE reclame een Coca-Cola-fles in beeld en al het andere (sprookjesachtige omgeving, mooie muziek) is om het product een bepaalde merkbeleving mee te geven.
2 totaal verschillende reclames dus.
Een commercial is simpelweg pas goed als mensen de merknaam onthouden. Goeiemoggel is de merknaam niet. KPN wel.
Dan vind ik het toch wel hoogst opmerkelijk dat KPN met Goeiemoggel-merchandise komt… kennelijk lopen er dus geen bekwame marketeers rond bij KPN ;)
Overigens zijn Coca-Cola en KPN idd totaal verschillende commercials, ik vergat er alleen bij te zeggen dat herkenning discussie stimuleert, waarbij de merknaam (doorgaans) vanzelf wel komt bovendrijven. Goeiemoggel is hier (wederom) treffend voorbeeld van. In mijn perceptie dan.
Reclame is niet altijd straight-to-the-point, subliminale beïnvloeding doet een hoop.
de Gouden Loeki is natuurlijk een reclame voor reclame op zich: mensen wijs maken dat reclame leuk is, waardoor ze hopelijk minder weerstand hebben.
In het VARA TV Magazine stond een stukje waarin Amerikaanse reclames gehekeld werden, omdat ze daar ‘denken dat mensen geen humor hebben’. Ik kijk vol bewondering (en angst) naar reclames van die kant, omdat ze onze lolligheid niet hebben maar veel beter een product aanprijzen. Mijn ouders wisten in ieder geval niet waar de Goeiemoggel reclame voor was.
Er zijn diverse doelen die je nastreeft met reclame. Het introduceren van nieuwe producten, veranderende producten of diensten. Daarvoor is het prettig tot de kern van de zaak te komen.
Het gaat dus verder dan merk/formule etc. alleen.
Over reclame voor coca cola moeten we niet te diep in gaan. De merknaam is zo groot dat het slechts onderhoudt is van de naambekendheid en zolang wij de hoofdprijs blijven betalen voor suikerwater met coffeinesmaak en ons laten verleiden als man voor een etiket dat Zero heet. Kortom de wereldwijd ingekochte media voor cola is een voorbeeld dat buiten beschouwing moet worden gelaten. Laten we wel wezen was het niet zo dat commercials vooral voor productdemonstratie
het ideale medium is.
Ging het in de commercial van KPN nu om dikke vinger-toetsen,over een type toestel of een systeem? Voor coca cola ben je nooit te oud,maar…..techniek?
Er zijn wel meer prachtige Cola-Cola reclames, toch? In al die reclames heb ik gezien dat het begint, of iig draait om, een flesje/blikje/glas cola.
Eerst vond ik Goeiemoggel goed, omdat het daadwerkelijk het probleem toont, in tegenstelling tot Even Apeldoorn Bellen. Maar de oplossing is inderdaad onduidelijk. Er wordt ook geen product aangboden, maar, in mijn ogen, een dienst: ga naar het *business centre* voor *oplossingen*. Daar smeren ze je abonnementen met toestellen aan.