De eerste generatie die alles kan delen
Het is 48 graden Celsius. Ik sta tussen tienduizenden zwetende Hongaren die allemaal één ding gemeen hebben: ze zijn fan van de Rolling Stones. Die komen zo het podium op, om het Ferenc Puskas stadion in vervoering te brengen met hun soulvolle rock. Mijn hele leven wil ik deze levende legendes in het echt zien en vandaag gaat het écht gebeuren. Dan vallen de lichten uit, ontploft vuurwerk en klinken die prachtige, befaamde, en kippenvelopwekkende tonen van Start me Up. Een onbeschrijfelijke overwinningsroes maakt zich van mij meester, daar staat Mick Jagger! Op vier meter afstand! Uit volle borst schreeuw ik ‘You make a cold man cry’ mee. Één van de mooiste momenten van mijn leven.
En wat doe ik? Ik pak mijn telefooncamera. Met mij duizenden anderen. Mijn generatie kan niet alleen meer van het moment genieten, zij moet het registeren. De nieuwe web 2.0-site Memoloop speelt hier op in.
Daar kan je herinneringen plaatsen, voorzien van een beschrijving. Niet alleen is het mogelijk die mooie momenten met anderen te delen, de kans is ook aanwezig dat je op mensen stuit die ook bij die gebeurtenis aanwezig waren. Het tarten van het lot: je was nooit voorbestemd om elkaar te ontmoeten. Door Memoloop kan daar echter verandering in komen.
Memoloop is een nieuwe uitbreiding van onze mogelijkheden om ervaringen te delen met de medemens. Hoewel ik zelf ruimschoots gebruik maak van die mogelijkheden, vraag ik me af of mensen niet verleren te genieten. Had ik ‘Start me Up’ niet veel intenser beleefd als ik het filmen achterwege had gelaten? Veranderen mensen in ontwikkelde landen niet langzaam in wezens die hun plezier alleen nog maar kunnen ontlenen aan het aantal mensen met wie ze een ervaring gedeeld hebben?
Misschien leent een andere benadering zich beter. Mensen hebben als kuddedier altijd al de neiging gehad om ervaringen te delen. Kijk alleen al naar de grottekeningen in Lascaux, waar onze voorouders jachtverhalen vertelden. Duizenden jaren later voorziet Web 2.0 ons gewoon beter van de faciliteiten om alles nauwkeurig te registreren. Laat ik de Stones er nog eens bijhalen. Tijdens dit concert maakte ongeveer tien filmpjes, belde ik naar mijn vader, vriendin en twee goede vrienden en nam ik tientallen foto’s. Na afloop zette ik wat filmpjes op YouTube, postte ik de foto’s op mijn persoonlijke website, schreef ik dit stukje, deelde ik mijn herinnering op Memoloop, krabbelde ik mensen op Hyves en gebruik ik het nog jaren als ‘mooi verhaal’ in de kroeg.
Een groot deel van de acties waren tien jaar geleden of nog niet mogelijk, of een stuk lastiger. Filmen, fotograferen en bellen doe ik nu immers met één apparaat. Zo is het met alles. Vertelde je tien jaar geleden in de kroeg hoe je week was, inmiddels heeft je hele vriendengroep dat allang kunnen lezen op Twitter. Het tegenwoordige gemak van het delen heeft de behoefte alleen meer blootgelegd. De interessante vraag die dan nog rest, hoe ver zal deze ontwikkeling gaan?
Ik denk dat je me nu wel genoeg hebt geconfronteerd ;)
Hopelijk kom je ook nog wel eens in de kroeg met je vrienden.
@ willemzwijgtnietmeer, haha, maak je geen zorgen. Twitter is nu net een programma waar ik helemaal niets in zie. M’n huis kom ik dus wel uit.