Ik Twitter, dus ik besta
In de Verenigde Staten mag het dan inmiddels een redelijk populair medium zijn, Twitter komt in Nederland nog moeilijker van de grond dan een palmboom in de winter op de Dam. Volgens een analyse -van Twitterfacts zelf, dat belooft accurate cijfers- telt ons land op dit moment een schamele 2090 actieve Twitteraars. De analist is er echter stellig van overtuigd dat het totale aantal gebruikers zeker rond de 4000 ligt, zo zouden een hoop gebruikers een verborgen account hebben. Dat zal allemaal best, maar dat maakt deze cijfers nog steeds niet wereldschokkend.
Ondergetekende noemt zichzelf geenszins een Web 2.0-expert en toch kom ook ik tot de eenvoudige conclusie dat Twitter in Nederland voorlopig niet dé hype gaat worden. Er zijn legio factoren die in mijn ogen het vermeende succes van deze Twitter nog verder weg dan Web 9.4 maken. De merkwaardige paradox van Twitter is dat het een verbeterd, maar tegelijkertijd ook beperkter communicatiemiddel is ten opzichte van sms.
Vooralsnog zijn het vooral de very early adaptors onder de voorlopers van de grootste techfreaks die twitteren, en zal de massa niet snel overstag gaan. Zolang smartphones nog niet massaal en betaalbaar in ons land te verkrijgen zijn, maar alleen via prijzige importkanalen en het overgrote deel van de inwoners van Nederland nog een mobiele telefoon gebruikt waarop de grootste noviteit dual-band is, hoeven we niet veel te verwachten van Twitter. Tot die tijd kunnen we met onze telefoon helaas alleen maar, been-there-done-that, onze eigen vrienden en kennissen bereiken.
Twitteren is ook eigenlijk maar een redelijk beperkt en tegelijk ook opvallend concept. Altijd en overal aan de wereld laten weten wat je doet, denkt of op wat voor manier dan ook interessant vindt om te delen, en dat in maar liefst een hele regel, is ook maar iets wat je echt moet willen. Als het mij werkelijk iets interesseert wat mensen te zeggen hebben, dan wil ik ongetwijfeld méér van ze horen dan een enkele regel. En linkdumps kun je over het hele internet vinden, daar voegt Twitter weinig aan toe. Je gaat je haast afvragen of al die mensen niet heel misschien een heel klein beetje contactgestoord zijn. Als niemand hen sms-t, mailt of krabbelt kunnen ze toch altijd nog bellen? Het is tenslotte pas 2007! Als dat dan ook geen uitkomst biedt geven hun medewereldbewoners waarschijnlijk ook weinig feedback. Pech gehad. Ga bloggen, misschien werkt dat.
Ik denk dat Twitteren (of Jaiku-en) gewoon (nog) niet tot de verbeelding spreekt. En dat terwijl het volgens mij het zelfde is als de vrij populaire hyves dienst “WieWatWaar”, maar dan technisch beter… en ingewikkelder. Dan is het wachten op de kritieke massa, voordat anderen zich er aan wagen. Ik blijf stug voor mijn ene Amerikaanse vriendin posten, in de hoop dat er vriendjes komen.
Dat krijg je ook steeds meer: mensen die puur voor de buitenlandse contacten een facebookaccount aanmaken of, zoals DWizzy, om die reden twitteren. Daar begint het mee, maar het is dus verder afwachten. Keep up the pioneering DWizzy!
Het was nog triester, Jerry! Ik las over Twitter en nam een account, het duurde nog een maand of twee voordat de eerste kennis zich toevoegde.
Pingback: Spotprent Effect: Twitter-onthoudingssyndroom - Spotlight Effect - de communicatieblog van Nederland