Voorlichting via online-spelletjes
Om het internetpubliek bewust te maken van de gevaren van honger, ziekte en natuurrampen heeft Unicef in samenwerking met Global Kids en Gamelab een online-spel in het leven geroepen. In Ayiti: The cost of life moet de speler gedurende vier jaar een vijfkoppig Haïtiaans gezin besturen. Zo heeft de speler de keuze om zoonlief op het land te laten werken of naar school te sturen en moet ondertussen goed in de gaten worden gehouden of de gezondheid van de vijf wel op peil blijft.
Ayiti is in korte tijd al het derde online-voorlichtingsspel dat door de VN gelanceerd wordt. Niet lang geleden kwam de rampenbestrijdingstak ISDR met de Stop Disasters Game, een spel waarbij á la Simcity een dorp beschermd moet worden tegen een natuurramp. Ook is via de website van Unicef de HIVAids Game te spelen, een spel over het gebruik van anticonceptie en het risico op sexueel overdraagbare ziekten. Het is duidelijk dat er een nieuwe trend gaande is, net als elke andere branche moeten ook de voorlichters van de VN met hun tijd meegaan. Met de online-games trachten zij de moeilijk te bereiken internetdoelgroep ook van de nodige voorlichting te voorzien.
Een kleine kanttekening is echter wel dat de spelletjes soms niet het benodigde voorlichtingseffect behalen. De eerste keer dat ik Ayiti speelde ging ik game over met slechts een van de zoontjes nog in leven. De andere vier gezinsleden waren overleden aan de gevolgen van tuberculose en cholera. Enigszins geschokt over wat ik had aangericht probeerde ik het nog een keer, dit keer ging ik opnieuw game over met beide zoontjes nog in leven. Vader, moeder en dochterlief waren overleden aan de gevolgen van een orkaan. Behoorlijk aangeslagen sloot ik het venster toen maar. In het spel is het zo ongelooflijk lastig om een vijfkoppig gezin drie jaar in leven te houden dat ik het me onmogelijk voor kan stellen dat de situatie in Haiti zo schrijnend is, dan zou er allang niemand meer wonen. Onvoorgelicht bleef ik dus achter.
Heb het ook uitgeprobeerd, onmogelijk om die kinderen in leven te houden.
Ik dacht, ‘dat doe ik dan wel even’, in Westerpark hou ik het immers ook al twee jaar vol. Mooi niet. Na 1,5 seizoen zijn de ouders dood, ook een van de kinderen heeft het niet gered. Ik ben het met Peter eens dat dit allemaal ietwat aangedikt moet zijn. Het viel me wel op hoe gemakkelijk het is om een baan te vinden. Tevens vind ik de weinig charmante reclame voor bijvoorbeeld Oxfam-projecten wel grappig. Echter, net in het seizoen dat mijn familie hulp ontvangt gaan er drie mensen dood aan cholera. Ironie. Uiteindelijk lijkt het spel de boodschap uit te willen dragen dat de mensen constant moeten balanceren tussen hard werken/studeren en geld verdienen. Voor het een heb je het ander nodig, maar als je iets te veel doet word je ziek en ben je weer verder van je doel af.
Heb het nog een keer geprobeerd en nu is het wel gelukt, erg goed zelfs. De sleutel leek het eigen marktkraampje dat ik met behulp van Oxfam wist te bemachtigen. Het spel lijkt dus uit te willen dragen dat met ontwikkelingshulp mensen wel kunnen overleven. Echter waren de berichten aan het einde van het spel over de situatie van de gezinsleden alsnog vrij negatief. Ze waren wel gezond en hadden geld zat maar het ging alsnog slecht vanwege lage opleiding en weinig levensgeluk. Je kan ook niet alles hebben….
Verdikkeme Peter, ik ben verslaafd! De HIVAids Game is geweldig om te spelen. Maar nu wil ik alle scenario’s weten, dus ben nog wel even bezig.. Seth, Kip, Mandoline en Pamela speelden in ieder geval een prachtige rol in take-1.
Kan ik mijn kinderen ook verkopen, of als de nood erg hoog aan de man is, ook laten hoereren?