Juichen met een boodschap
Afgelopen zaterdag sprak de FIFA zich uit over het soms excessieve juichgedrag van voetballers na het maken van een doelpunt. Johan Cruijff volstond met een gebalde vuist en een kleine sprong. De Zweed Thomas Brolin baarde tijdens de wereldkampioenschappen van 1994 opzien door een heuse pirouette te maken. Vier jaar eerder kreeg het verrassende Kameroen de gehele voetbalwereld op zijn hand door uitbundige vreugdedansen te maken nabij de cornervlag. Op eigen bodem spreekt Mike Obiku nog altijd tot de verbeelding. De geliefde Nigeriaan trok steevast zijn shirt uit en rende al zwaaiend naar het Feyenoord-publiek, om vervolgens de hekken in te klimmen. Zelfs nadat enkele spijlen zijn hand doorboorden bleef de spits hier mee doorgaan.
Dat de spelregelcommissie van de wereldvoetbalbond, IFAB, het soms overdreven juichen een halt toe wil roepen is enigszins te begrijpen. Tijdens het succesjaar van Roda JC, in het seizoen 1994/1995 eindigden de Limburgers op een tweede plaats, vormden de spelers meer dan eens een geschakelde trein of een carnavaleske polonaise. Op zo’n moment ligt het spel onnodig lang stil en kunnen de onderlinge felicitaties zelfs als uitdagend worden beschouwd.
Het is jammer dat de FIFA zich in het nieuwe reglement niet enkel tot deze uitzonderingen beperkt, maar ten prooi valt aan overdreven regelzucht. Vanaf heden dient een shirt of broek dat onder het tenue gedragen wordt van dezelfde kleur te zijn als de hoofdkleur van de op dat moment gedragen outfit. Een boodschap op de onderkleding is vloeken in de kerk. Dat zal vooral Cristiano vervelend vinden. De aanvaller van Willem II deelde meer dan eens zijn liefde voor God middels een met viltstift geschreven boodschap. Na een doelpunt trok hij zijn wedstrijdshirt over het hoofd. Nigel de Jong maakte kort na het overlijden van zijn boezemvriend een gebaar naar de hemel en liet een beeltenis van zijn maat zien. Deze vormen van emotie en indirecte interactie met het publiek kunnen nu met een gele kaart bestraft worden.
Juichen met een boodschap kan het voetbal dichter bij de toeschouwer brengen. Cristiano wist een hoop mensen af te stoten, maar doorgaans voelen de supporters zich juist extra betrokken. Is dat niet precies waar de FIFA naar moet streven? Is het niet belangrijk om het gat tussen de sterren en de gewone man kleiner te maken? Een van de mooiste voorbeelden vond plaats tijdens de wedstrijd Ecuador – Costa Rica. Iván Kaviedes verbaasde de hele wereld door na zijn doelpunt een Spiderman-masker over het hoofd te trekken. Het Zuid-Amerikaanse publiek was ontroerd. Zij wisten dat het een eerbetoon betrof aan de eerder overleden voetballer Otilino Tenorio. De bij een auto ongeluk omgekomen Tenorio had van het masker zijn handelsmerk gemaakt.
Geheel toevallig vielen de nieuwe regels samen met het verschijnen van Het Grote Juichen, een boek van Henk-Jan Grotenhuis en Tim Duyff over het zogenaamde triomfvertoon. Het boek beschrijft de verschillende juichvormen en de ontwikkeling daarvan sinds de Tweede Wereldoorlog. Hier kunt u alvast het derde hoofdstuk lezen.
Zonde als ze dat gaan aanpakken. In een wedstrijd waar alles perfect gepland en geregeld is, vormt zoiets een mooie afwisseling. Het geeft het iets menselijks en gaat eventjes terug naar de roots van een volkssport.
Maar zou Nigel de Jong het niet als nog gedaan hebben? De gele kaart voor lief nemend? Een scheids knijpt in zo’n geval toch wel oogje toe? Of ben ik wellicht iets te naief?
De ‘menselijke’ scheidsrechters sterven uit, hoofd scheidsrechterzaken in Nederland Jaap Uilenberg vindt dat er steeds meer puur volgens de regels gefloten moet worden. Zondag was er nog een interessante discussie over tussen Jan Mulder en Ruud Gullit. Gullit pleit voor de menselijke kant, Mulder voor het boekje. Maar in het geval van Nigel de Jong, dan neem je de kaart voor lief. Ik meen me te herinneren dat hij toen ook een kaart heeft gekregen omdat zijn hele wedstrijdshirt uitging.