Een denkbeeldige tijdmachine schuilt soms in een wit apparaatje
by Philip Rouwenhorst
De zon schijnt op mijn gezicht en mijn ogen zijn licht dichtgeknepen. Door het raam kijk ik eindeloos de verte in. Madredeus zingt met beheersing haar meesterwerk Oxalá. Wegdromend zie ik mezelf liggen op een strand. Ver weg en enkel het geruis van de zee. Zand tussen mijn tenen en zwaar haar van het zout. Af en toe het geluid van spelende kinderen en de wind. Mijn schouders branden en mijn huid voelt droog. Ik smeer me in met lage factor en neem een verfrissende duik. Als ik bij mijn handdoek aankom sla ik ‘m om mijn schouders. Terwijl ik op het verwassen hoekje bijt, kijk ik minuten lang richting de horizon. Vanavond drink ik wijn. Continue Reading →
