Kinderen van de Amerikaanse toekomst
by Ernst-Jan Pfauth
1.30 pm, de Winter Garden van het World Financial Centre, New York. Uitrustend op een bankje kijk ik naar de Wall Street jongens die voorbij spurten, roddelende zakenvrouwen en een enkele dakloze die tot verwijdering een warm plekje heeft gevonden. Tegenover mij heeft zich een grote groep Afro-Amerikaanse en Latino vrouwen verzameld. Om hen heen zwerft een roedel blanke kinderen. De vrouwen gaan hartverwarmend met de kinderen om, maar kunnen onmogelijk de moeders zijn. Uit navraag blijkt dat de vrouwen voor een schamel loontje op het kroost van de Amerikaanse zakenlui, die in de torens boven ons werken, passen. Van negen tot vijf welteverstaan. Af en toe komt een ouder naar beneden om zijn of haar kind te knuffelen maar de meeste haasten zich na vijf minuten naar de Starbucks om een noodzakelijke hoeveelheid cafeïne tot zich te nemen. Na een simpel rekensommetje realiseer ik me dat deze kinderen hun ouders op een doordeweekse dag hoogstens drie uur zien. De rest van de dag spenderen ze met hun tweede momma of madre.
