Wie zat er nou aan de verkeerde kant van het podium?
Het werd druk in mijn straat. Politieagenten regelden het verkeer, talloze auto’s stonden geparkeerd op de grasstrook naast de skatebaan. In lange rijen kwam Nederland aan me voorbij. Witte driekwartbroeken, knuffelbeesten aan de rugtas, gekleurde zonnebrillen en een onwaarschijnlijke variatie in dialect. Een week per jaar lijkt het hele land naar mijn buurt af te reizen: Live at Westerpark! Aan het publiek is vaak af te lezen wat voor een muziek er op het programma staat. Een wat alternatiever publiek kwam massaal op Radiohead af, terwijl mijn parkeerplaats zich vulde met jonge dertigers toen R.E.M. afgelopen woensdag op zou treden. Maar gisteren was het anders. Jong en oud, man en vrouw. Gezinnen met kinderen en groepjes vriendinnen. Mannen die door hun partner waren meegesleept. Met twee flessen wijn en plasticbekers liep ik met mijn buren naar het park.
Het podium stond met de rug naar de heuvel voor de spoorlijn. Honderden mensen dronken wijn, aten van een geïmproviseerde barbeque en legden hun kleedjes uit. Nelly Furtado was in aantocht! De prachtige Portugese/Canadese zangeres was voor deze mensen in combinatie met haar pakkende muziek ook van de achterkant een attractie. En daar waren we het roerend mee eens. Een kleine twee uur voordat ze daadwerkelijk aan haar show zou beginnen, vonden we met moeite een plek in het gras. Vanuit onze natuurlijke troon keken we uit over het publiek dat wél een kaartje had gekocht. De driekwartbroeken stonden hand in hand met de knuffelbeesten aan hun rugtas in de felle zon te wachten. Jaloers leken ze naar boven te kijken, hier was een zwoele zomeravond ontstaan.
De weinige wind stond in de juiste richting en de boxen waren dusdanig geplaatst dat het hele park van Nelly Furtado kon meegenieten. Al na het eerste nummer was de avond compleet: I’m Like a Bird kwam tegemoet aan de sferen waar het gratis publiek zich in waande. Ik nam nog maar een slok wijn en leunde met mijn rechterelleboog in het gras. Om mij heen werd getoast, gingen de met knoflook aangemaakte olijven rond en lagen paartjes volmaakt gelukkig in elkaars schoot. Het ene bekende nummer volgde na het andere, maar nog steeds geen blik van Nelly Furtado. Langzaam werd ik toch een beetje jaloers op het publiek dat voor ons stond.
Toen viel er een korte stilte. Opgeblazen ballen werden vanaf het podium het publiek ingetrapt en een fel licht scheen over de massa: Força! Het voetballied uit 2004 bleek het hoogtepunt van de avond. Op de hoek van het podium zagen we danseressen in het nieuwe shirt van Ajax druk heen en weer bewegen. En toen, geheel onverwacht, leek de reeds verdwenen zon weer fel te schijnen, begonnen de vogels te fluiten en vulde de vervuilde lucht van het stadsdeel zich met rozengeur. Als je heel goed keek stond ze daar. Daar! In de linkerhoek van het podium vond een verschijning plaats. Ze draaide zich in een flits om, leek naar me te lachen en gaf een gehaaste knipoog. Ik was verliefd. Snel dronk ik mijn laatste glas wijn, knoopte ik mijn vest dicht en verliet ik mijn plek. Mijn avond was volmaakt.
Op 12 juli wordt de concertreeks afgesloten met Leonard Cohen, terwijl volgende week dinsdag Mika het park op z’n kop zal zetten. Het zal ongetwijfeld druk zijn, maar zo mooi als vrijdagavond zal het niet meer worden.
Ik was gister naar het concert van Nelly Furtano en stond ‘aan de goede kant’ van het podium. Buiten het terrein stonden ongeveer hetzelfde aantal mensen als binnen het terrein.
Volgend jaar weer zo’n duur kaartje kopen? De heuvel is inderdaad een prima alternatief voor de ‘arme student’. Toch beleef je het concert heel anders voor het podium.
Het concert was trouwens geweldig!
Uiteraard had ik ook liever voor het podium gestaan, maar het is een prima alternatief om achter het podium te picknicken! Nelly Furtado vond het volgens mij ook wel grappig, want na het optreden zwaaide ze hevig naar ‘ons’. Maar dan zie ik je volgend jaar!