Het paradijs leek vanavond wel erg warm te zijn geworden
Paradiso was het paradijs op donderdagavond. Het was de kerk die de muziek draaide waar je zo fijn op kon springen. De muziek die je met een plat Engels accent zo fijn mee kon zingen. De plek waar je een t-shirt kon dragen en je juist je best deed oude schoenen aan te trekken. Een van mijn meest trouwe lotgenoten C. sprak zelfs al jaren over Paradiso-schoenen. Dat was Paradiso. Gore All Stars met kapotte veters en een scheur aan de linker binnenkant. En het was heel veel bier. Pinnen bij de pinautomaat die het nooit deed, potjes van 20 euro. Ontelbaar vaak plassen, oude klasgenoten tegenkomen in de hal en sms’en vanachter het urinoir. Het paradijs op donderdagavond. Ik was er een tijdje niet meer geweest. Ik had me laten onderdompelen in volwassen verplichtingen en was uit het oog verloren waar licht altijd fel het hart in scheen. Ik maakte een noodlanding tijdens mijn vlucht van hysterie.
Het was het vaste recept. Zo deden we het al jaren. Direct na de garderobe snelde ik met S. naar beneden om te plassen, terwijl C. de eerste biertjes haalde. Zullen we dan nu naar binnengaan? De hemelse poort ging open. Het was al druk. Om ons heen zagen we aangeschoten tienermeisjes die wodka-lime dronken en fris geschoren schooljongens die in grote groepen vanaf de zijkant van de dansvloer precies in de gaten hielden welk meisje ze in hun fantasie zouden willen zoenen vanavond. De sfeer leek anders dan normaal. Al snel ontstond het eerste opstootje. Onbeholpen gezwaai met onderontwikkelde armen zorgde voor een opruiend moment. Toen een van de puberjongens in zijn agressieve dronkenschap mijn bier omstootte was het glas voor heel even halfleeg. In welke hel was ik vanavond terechtgekomen? Positieve gedachten Phil. Fluitende vogels. The Wombats. Franse snelweg. Argentinië. Groen gras. Zonnebloemen. Snoepjes met kersensmaak. Catherine Keyl. Ik stond weer te springen.
Pok. Ik greep naar mijn hoofd en zag een glas van hard plastic via mijn schouder op de vloer vallen. Er werd gegooid, de dansvloer leek oorlogsgebied te zijn geworden. Pok. Nog een glas tegen mijn hoofd. Het werd even zwart voor mijn ogen. Een stekende hoofdpijn kwam zes uur eerder dan verwacht. Toen C. er achter kwam dat ik geen grapje maakte en hij hier op reageerde door te stoppen met lachen en me een warme knuffel te geven, ging S. tegen de vlakte. Waren we slachtoffer of doelwit? We keken goed om ons heen, maar vonden geen vijand. En een slachtoffer zonder vijand is als een gedicht zonder woorden. Tandenloos. Ik keek naar mijn schoenen en herinnerde me waarom ik hier was. Het herleven van oude tijden. Een wel erg vroege opwarmavond voor Pinkpop. Raar springen en hard meeblèren. Een waterijsje om de biersmaak weg te werken. Slappe verhalen. En de herinnering aan die ene donderdagavond dat C. en ik Louis van Gaal tegenkwamen toen we hier naar de toiletten liepen.
Maar deze donderdagavond leek niet mijn avond te worden. God was vanavond niet in Paradiso. De heilige plek was voor één keer een Amsterdamse discotheek. Juist toen ik mij tegen alle verwachtingen in toch nog leek te vermannen, greep een ernstig buikvirus massaal om zich heen. Zeker twee uur lang rook elke hoek naar een scheetje. Geen stiekeme natte scheetjes. Geen fwieeeeet-scheetje. Het rook naar hele vieze scheetjes. Scheetjes die je het ergste doen vermoeden. Opengescheurde darmen, bruine onderbroeken. Natte benen. Wederom ging ik op zoek naar de vijand. Ik heb ze nooit gevonden. En nog nooit had ik zo veel zin gehad in een sigaret. Het wondermiddel dat zo kan neutraliseren. Heel Zwitserland in een klein wit stokje. Was dit misschien het probleem vanavond? Paradiso was een gepolariseerde plek geworden. De neutraliserende factor weggenomen. Anarchie leek het vanavond voor een keer over te nemen. Ik was er een tijdje niet meer geweest. Ik greep naar mijn hoofd. En overdacht waar ik aan dacht. Paradiso schoenen.
Een klassieke avond is het geworden.
De bakker in de Ferdinand Bolstraat en thuis op de bank na twee ham-kaas croissantjes in slaap gevallen.
Oh wat naar! Ben al een tijdje niet in Paradiso geweest, maar ik had het er altijd op donderdag erg naar mijn zin. Klinkt alsof ik het ook niet meer moet proberen.
Oh en de lucht in discotheken en clubs tegenwoordig is inderdaad niet fijn. Dan nog liever naar rook stinkende kleren de volgende dag…