Binnen enkele minuten bewees hij zich als pussy-van-het-jaar
Nostalgie. Een hang naar het verleden, reflectie op tijden dat je geen zorgen had en het leven bestond uit school, vrienden en kleffe boterhammen. Een sportclub en het mooie meisje in de klas. En televisie. Weinig dingen brengen mijn gedachten zo gemakkelijk terug naar mijn vroegere jeugd als de programma’s die ik destijds keek. De onmogelijk te begrijpen tune van David de Kabouter, Dommel en zijn luchtballon van bot. Studio Italia met Emile Schelvis. Bassie en Adriaan! In mijn herinnering stuk voor stuk meesterlijke series waarbij Pokémon, Beugelbekkie en de Belgische orgie van Gert Verhulst het met geen mogelijkheid halen. Maar zoals Gabriel García Márquez in Vivir Para Contarla al schreef: het leven is niet het leven dat je hebt geleefd, maar dat je je herinnert en hoe je het je herinnert om het te vertellen.
En herinneringen zijn vaak zoeter dan de werkelijkheid. De realiteit doet ons beseffen dat werkelijkheid even vergankelijk is als tijd. Hand in hand verschuiven ze telkens een andere kant op. Als tiener voelde ik me erg aangetrokken tot Dawson’s Creek. Een meisjesserie, maar stiekem door duizenden jongens bekeken. Acteurs die in een rol kropen van tieners, eindeloze filosofische dialogen. Maar ook de problemen van pubers in de Westerse wereld. Het scheiden van ouders, alcohol, schoolprestaties, druk om iets van het leven te maken. De eerste keer sex! En natuurlijk de prachtige hertenogen van Katie ‘Joey’ Holmes.
Onlangs kreeg ik de dvd-box van het derde seizoen. Ik had moeten weten dat zoete herinneringen bloot staan aan schimmelvorming wanneer de doos opengaat en niet dichtgetrokken wordt. Maar ik was benieuwd. ‘Nieuwschierigheid’ ontstaan uit nostalgie. Nostalgie. Ik kwam thuis en bekeek direct de eerste aflevering. Drama! Dawson bewees zich in enkele minuten als pussy-van-het-jaar door liefde psychologisch te analyseren en zijn hart niet te volgen. Onophoudelijk gezever over de zin van het leven schrok Joey echter niet af. Met een tenenkrommend cynisme peddelde ze zich telkens een weg tussen haar eigen huis en het slaapkamerraam van de blonde eikel. Gemiddeld vier keer per aflevering tuurde een van de acteurs uit over de Creek om al het voorgaande nog maar een keer grondig te analyseren. Telkens in het moment gevonden door een van de boezemvrienden: hey, I knew I’d find you here.
Ik stond op het punt mijzelf voor eeuwig te verguizen: had ik hier jarenlang elke zondagmiddag naar gekeken? Pseudo-psychologisch gezeur van een stel Yanks in afgelegen gebied. Het hoofd van Dawson leek op een gebakken ei, eeuwige maagd Joey zag ik alleen nog als de vrouw die het in haar hoofd haalde met Tom Cruise te trouwen en een kind te krijgen, de spitsvondigheid van Pacey bleek niet meer dan een manier om zijn eigen ziel bloot te leggen en de stoere Jen stond zowaar garant voor de meest tenenkrommende en moraliserende opmerking in de Amerikaanse televisiegeschiedenis: I’m more of a virgin than you are Henry… I never had sex with someone I love. Maar het was allemaal mijn eigen schuld, ik had beter moeten weten. Televisieseries zijn niet de series zoals ze daadwerkelijk zijn, maar de series zoals je ze herinnert.
Dawson IS een eikel, chapeau!
Ik had recent een vergelijkbare ervaring toen ik seizoen 3 van de x files aanschafte. Een serie waar ik jarenlang elke donderdagavond naar keek. Seizoen 3 heeft enkele van de beste afleveringen maar toen ik ze laatst terug keek waren zelfs die afleveringen niet erg goed.
Slechte dialogen, trage plots en een goedkope look die ik me niet kon herinneren.
Maar we zijn natuurlijk ook zo verwend de laatste jaren, met bijvoorbeeld the soprano’s…
Overigens vond ik James Vanderbeek wel overtuigend als klootzak in The Rules of Attraction. Maar ik zeg er voor de zekerheid maar bij dat ik die film ook al lang niet gezien heb.
@joscha ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik weer aan the X-Files moet beginnen. Ik was vroeger ook een mega fan, waarbij ik zelfs alle BBC afleveringen tapete omdat de nederlandse ondertitels zo slecht waren. Maar eigenlijk weet ik diep van binnen dat de serie toch niet zo goed was als ik me herinner, dus ik denk dat ik het toch maar niet doe.